ALDAKETA

Gaztea nintzela, bizitza aspergarria neramala pentsatzen nuen behin eta berriro, aldaketen esperoan nengoen. Oso aldeketa handia bizi izan nuen, baina aldaketa hori ulertzeko, nire egun
arrunt bateko rutina ezagutu behar duzue. Goizean goiz, gorrotoen daukadan tresnak jo zuen, altxatzeko ordua baitzen. Lotan jarraitzeko gogoa bihotzean, baina hau eginezina buruan, oin hutsez zutik jarri eta neukan aurpegi txuria garbitzera joan nintzen komunera. Ur hotzaren sentsazioak guztiz esnatu ninduen, orduan, eguneroko betebeharren arropa jantzi nuen; uniformea. Nola gorroto ditudan oihal fin grisez egindako galtza haiek eta kolore berdeko artilezko txaketa hura. Astronauten jantziak mila aldiz gusturago eramango nituzke!
Esne beroa prestatu nuen, gailLeta borobil batzuekin jateko. Egunero bezala. Hau egin ondoren, motxila hartu eta autobusa hartzera abiatu nintzen. Bai, autobusa; beti eseri nahi duen edo ondoan inor ez eseritzen beti saiatzen dagoen jendez beteriko garraiobidea. Ni igo nintzenean, eserleku indibidual bateko emakumea jaitsi zen, tokia libre utziz. Hura bai zortea nirea!
Eserlekua zeruak argitzen zuela zirudien, eta azkar, bertan eseri nintzen, gustu-gustura. Zoritxarrez, hurrengo geltokian gizon zahar bat igo eta kontzientziak milaka bira ematen zizkidala, azkenean, eserlekua eskaini nion. Ze erremedio! Nire ikastetxe gogaikarrira iritsi nintzenean, eguna azkar pasatzea eskatzen nuen behin eta berriro. Atetik sartzerakoan, ikasteko gogoak ikusten ziren nire gelan. Gainera, irakaslea etorri zenerako,denok apunteak mahai gainean genituen eta bakoitza bere mahaiaren aurrean eseria zegoen, isil-isilik, irakasleak aginduak emateko zain. Bai zera! Hori irakasleei gustatuko zitzaiena da, baina hori bakarrik filma batzuetan nekez ikus daiteke, gutxi batzuetan soilik.
Nahiz eta eguna oso azkar pasatzeko gogoak izan, mantsoegi pasa zen, zoritxarrez. Txirrinak jo zuenean, salbatua nengoela sentitzen nuen. Azkenean, eguna amaitu zen. Etxera iristeko gogoekin arin-arin abiatu nintzen geltokira, gero eta lehenago iristeko. Oraingo honetan, ez nuen leku librerik ezta ikusi ere egin, jendez beterik zegoen autobusa.
Etxera iristerakoan, aita eta ama egongelan esperoan nituen. Nirekin hitz egin nahi ote zuten? Ikatolako deiren bat jaso ote zuten? Burua galderaz beteta nuela, beraien ondoan eseri nintzen, eta pixka bat lasaituz, lehenengo hitzaren esperoan gelditu nintzen. Ama izan zen lehena:
-Jon, azkenaldi honetan, zure aita eta ni, ez gara oso gustura egon elkarrekin. Asko oihukatzen dugu gure artean, eta ezkondu gineneko elkar egoteko desioa ez daukagu.
Zergaitik kontatzen zizkidaten gauza horiek? Noraino iritsi nahi ote zuten hasierako hitz horiekin? Horrek, ez zuen nirekin zerikusirik, alegia, baina zer esan nahi ote zidan? Ama gelditu zeneko bi segunduetan, guzti hau pentsatzeko denbora eman zidan eta jarraian, aitak hartu zuen hitza:
-Ez dakigu hartu dugun erabakia ezaguna egingo zaizun, baina hirurontzako hoberena dela uste dugu.
Oraingoan bi segundu baino gehiago iraun zuen isiltasunak eta ez zen nire burutik ezer pasatu, lehen ez bezala. Uste nuen banekiela zer esan behar zidaten, baina ez nuenez hori izatea nahi, ez nuen bi aldiz pentsatu ere egin. Amak jarraitu zuen:
-Zure aitak eta nik, bereizteko erabakia hartu dugu, bihotza. Aita, erosi duen etxera bizitzera joango da, eta zu hemen nirekin geratuko zara. Bi asteburuero berarekin joango zara.
Poza edo pena sentitu? Alde batetik, poza, ez zirelako gehiago haserretuko, ongi egongo zirelako eta beraien erabakia zelako. Baina bestetik, izugarrizko pena, bereizten zirelako, ez zirelako elkarrekin egon behar,... arrazoi nahiko astunak.
Ez nekien zer espresio jarri nire aurpegian. Malko ahul bat, nire begian zegoen, masaila zeharkatzeko prest, baina azkar garbitu nuen eta ezpainetan irribarre txikia marraztu nuen, nire begiek lurrera begiratzen zuten bitartean.
-Galderarik maitea? -esan zidan aitak besoak sorbaldaren gainean ipintzen zuen bitartean.
Amak lehen azaldutakoa zen nire galdera guztien erantzuna, baina hori ahaztua izango banu bezala, pilaka galdera egin nizkien.
Elkarrizketa bukatzerakoan, nire logelara joan nintzen, triste-triste. Banekien handik aurrera, gauzak ez zirela berdin izango. Aldaketa handia zen. Ez nuen inor ezagutzen guraso bereiztuekin, eta horregatik, gelako pertsona arraroa izango nintzela pentsatzen nuen. Gainera, aldaketen esperoan nengoen, nire bizitza aldatuko zuen zerbaiten esperoan. Baina ez horrelako egoeraren zain.
Guzti hori beste modu batez ikusten saiatu behar nintzen, bere alde ona bilatu behar nion. Baina zaila zen, ez pentsa. Oporrei begira adibidez. Orain, aitarekin toki batera joango nintzen eta amarekin bestera. Gainera, aitari hondartza gustatzen zitzaion, amari mendia eta neri biak. Zinemara gehiago joango nintzen eta etxera pizza aldi gehiagotan ekarriko zituzten. Horrela gainera, aita eta ama lagunak bezala ibiliko ziren, inoiz ezkondu izango ez balira bezala. Ohe gainean nengoelarik, lo geratu nintzen.
Sentimendu, sentsazio eta egoera horiek dira behin eta berriro nire buruan irudikatzen ditudanak oraindik, baina egia esan oso ongi nago horrela. Gainera, geroz eta guraso gehiago bereizten ari dira eta sentsazio hauek gero eta pertsona gehiagorentzat ulergarriak direla pentsatzen dut.
Oraintxe bertan, etxean nago, aitaren etxean, kanpora joateko orduaren zain... lagunak mantentzen ditudalako eta bizitza normala egiten dudalako!

ANAIS SANCHEZ. DBH 3

AMETSAK

Bazen behin Adriana izeneko neska gazte bat. 16 urte zituen, eta Bruselaseko luxuzko auzo batean bizi zen. Altua zen, morenoa, ile kizkurra eta begi berdeak. Ez zuen bizitza oso alaia, edo behintzat ez zen berak nahi zuen bizitza… Istorio hau guztiak bezalaxe hasi ahalko zen,
baina kontakizun arrunt bat ez denez, ezin du hasiera arrunt bat izan. Berriz hasiko naiz:Egun on, arratsalde on, edo dena delakoa zuek bizi zareten tokian. Adriana deitzen naiz, baino guztiek Adri edo Adria deitzen naute, nire aitak izan ezik. Berak, Adriana izen egokiagoa dela niretzat pentsatzen du, naizena naizelako. Nik honi ez diot logika izpirik ere aurkitzen, inork ez dakielako nor naizen, ezta nire amonak ere, baina hori beranduago kontatuko dizuet. 16 urte ditut, eta nire
amarekin bizi naiz, Bruselaseko luxuzko auzo batean. Ez naiz beste munduko ezer: Nahiko altua, morenoa, ile kizkurra eta begi berdeak. Txikitatik, oso ongi abesten dudala esan didate, eta geroago, gitarra jotzen hasi nintzenean, primerako artista nintzela esaten zidaten.
Niri betidanik gustatu zait abestiak konposatzea, gitarra eta abeslari batendako. Orain abeslari arrakastatsu bat izatearekin amesten dut gau eta egun. Duela bi urte banda
baten barnean nago. Hoberenak gara, pop-rock estiloan. Bandan Jhon bateria, Alise baxua, Marc teklatua, Susan gitarra elektrikoa eta ni, ahotsa eta gitarra gaude. Talde
arrakastatsu bat izan nahi dugu, eta jendeak ezagut gaitzala.
Iaz kasting batera presentatzea pentsatua genuen, gure taldea ezagutzera emateko, baina nire aitak ez zidan utzi.
Zergatik? Nire aita Fausto Klarin da. Bai, Luxemburgoko erregea. Ni bere alaba ezkutuetako bat naiz. Nire ama eta bera Bruselasen elkartu ziren, Pub batean. Faustok problemak zituen, eta oso edana zegoen. Nire amak ez zekien nor zen, eta baita edana zegoenez, elkarrekin amaren logelan bukatu zuten, eta hortik ni atera nintzen. Hori beraietaz aparte, nik bakarrik dakit. Lehen esan
dizuedanez, ez daki ezta nire amonak, ezta nire lagun minenak ere. Amaren abizenak daramatzat, ez aitarenak. Nire amari ea ze aitaren alaba naizen galdetzen diotenean, hori oso istorio luzea dela esaten die, eta azkenean enteratuko direla, denborarekin. Jaio nintzen momentutik, Faustok diru kantitate oso handia pasatzen dio amari, ni mantentzeko, eta sekretua inori ez esateko. Txikitatik, Bruselasera datorrenean, politikako zerbaiten inguruan, toki ezkutu
batean geratu behar dugu hirurok, eta berak amarekin eta nirekin hitz egiten du. Suposatzen dut hori seme-alaba ezkutu guztiekin egiten duela. Nik duela bi urte gorrotoa diot, eta ez dugu elkar ikusten, aurpegira. Telebistatik ikusten dut, batzuetan. Amak ulertzen du zergatik ez dudan
Fausto ikusi nahi, eta nirekin bat dator. Lehengo gaira bueltatzen, ea zergatik ez zidan utzi kastingera aurkezten?
Oso erraza da: berak uste du, presentatzerakoan, beharbada arrakasta izango dugula. Arrakasta badugu, famatuak izango gara, eta jendeak ezagutuko gaitu. Jendeak ezagutzen bagaitu, nor naizen jakingo dutela uste du. Eta hori berak ez du nahi, txarra izango zelako bere itxura publikorako, eta jadanik seme-alaba ezkutu asko harrapatu dizkiotelako prentsa arrosakoek. Ni nazkatuta nago jadanik, abeslaria izan nahi dudalako. Baina laster ezagutuko du munduak
Adriana. Zergatik? Ba, gaur, kotxean institutura nihoanean, irratia entzuten, Fausto Klarinen, hau da, nire aita gorrotagarriaren 12. seme-alaba ezkutua deskubritu dutela entzun dut. 14 urte ditu, eta Laia deitzen da. Hori ez da arrazoi bakarra. Kasting berria antolatzen da Bruselasen,
talentu berriak aurkitzeko. Oraindik ez diot aitari galdetu, baina badakidanez ezetz esango didala… Baina hontara bai aurkeztuko garela. Faustori jadanik 12 seme-alaba ezkutu aurkitu diote. Bat gehiagorengatik ez da hilko. Zer ondorio izango dituen horrek? Fausto, asko
haserretuko da amarekin eta nirekin, eta beharbada manutentzioa pasatzeari uko egingo dio. Baina horrek ez du inporta. Alde batetik, amak eta nik denbora asko daramagulako aurrezten, hau gertatuko zela genekielako, noizbait nazkatuko nintzelako. Eta bestetik, manutentzioa
pasatzen ez badigu, judiziora eramango dugu aita, eta irabazteko guztiak dauzkagulako. Gainera, Faustok ez du nahi problemarik, eta ez du nahiko judiziorik. Alde on asko ere ekarriko ditu jendeak nor naizen jakitea. Bizi propioaizango dut, abeslari bat bezala. Nire inguruko pertsona
guztiek,benetan nor naizen jakingo dute. Nire ametsa bete ahal izango da.
Idatzi hau bukatutakoan, nire bandakoei deituko diet, bihar geratzeko, kastingera joateko. Beharbada goizeko bostetatik gaueko hamarretara egongo gara hor, eta etxera neka-neke
eginda ailegatuko gara, baina pena mereziko du. Nire amarekin ez da egongo inolako arazorik. Bera, isiltasunean baldin bazen ere, betidanik animatu nau nahi dudana egiteko, nire ametsak betetzeko askea baitnaiz. Kastingetik bueltatzerakoan, korreotara joango naiz, idatzi hau
periodiko famatu guztietara bidaltzeko, kopia pila egitea pentsatua dudalako. Azkenik jendeak nor naizen jakingo du eta nire bizia askatasun osoz bizi ahal izango dut, nik nahi dudan bezala. Hainbeste amestutako bizitza izan ahalko dut, edo behintzat saiatu egingo naiz. Inork ez dit esango inoiz saiatu ez naizenik. Badakit nire bizitzak, gaur egun ezagutzen dudan bezala, 180º buelta emango duela, onerako espero dut. Ametsak, amestuz bakarrik ez dira inoiz betetzen. Arriskatu egin behar duzu, zerbait irabazi nahi baduzu. Eta denoi arriesgatzea gomendatzen dizuet. Seguraski ondorio txarrak baino gehiago izango direla ondorio onak.
Bizi zuek nahi duzuen bizitza, ez tokatu zaizuena. Zuen ametsak betearazi.

AINHOA PEREZ. DBH 3

GAUR, EGUNERO BEZALA, IRRATIA PIZTU ETA...

Ni Ane naiz, Helsinkin bizi naiz. Gaur goizean, egunero bezala, goizeko bederatzi eta erdietan esnatu naiz, jantzi eta gosaldu baino lehen nere bizilaguna hurreratu zait liburuxka batekin eskuen artean zuela. Irribarre arraro batekin ahoan, halaxe esan dit:
-Postontzia irekitzerakoan hau ikusi dut, zure izena darama. Ikusi ea zer dagoen barruan.
Nire lagun Amaiari erakutsi diot.
-Ireki ezazu, egunkari antzeko zerbait da, ezta? Baina nork nahiko du hemen idazten diren gauza pertsonalak zuri ematea? -Ez dakit… oso arraroa da, ezta? baina irekiko dut!
Azala zabaldu, orrialde batzuk pasatu eta hau jartzen zuen:

Abenduak 2

Gaur, astelehena, futbolean, talde batean jolastu dudan lehenengo eguna izan da. Entrenatzaileak oso ona naizela esan dit! Oso pozik nago!! Sei eta lau irabazi dugu! Eta nik sei horietatik bi sartu ditut! Hamaika urterekin, besterik ez, futboleko izar bat izango naizela pentsatzen dut! (gehiegizkoa izango da agian.)
Presaka orrialde horiek pasa, abenduak 21, urtarrilak 2, urtarrilak 28, otsailak 1, otsailak 3! Hor gelditu naiz. Momentu honetan heldu baten egunkaria irakurriko banu bezala sentitu naiz. “Idazleak” egun horretan idatzi zuena beste pertsona batek idatzitakoa zirudien. Ez zeuden aurretikan irakurritako harridura ikurrik, honek askoz ere serioagoa zirudien, eta hau esaten zuen:

Otsailak 3

Gaur, egunero bezala, goizeko zortzietan esnatu naiz ikastolara joateko. Prestatu ondoren, beti bezala, geratzen zitzaizkidan hamar minutuak irratia entzuten aprobetxatu ditut. Zortzi eta erdiak zirenez, berriekin hasi dira. Lehenik, inguruko herrietako eguraldia deskribatzen hasi dira. Minutu bat geratzen zen hamar minutu horiek betetzeko, baina gaur presa nuen, nire gelakoekin errekara joan behar nintzen txango bat egitera. Beraz, ez nuen berandu iritsi nahi. Hori dela eta, motxila hartu, hamaiketakoa sartu (badaezpada ere irratia piztuta utzi dut hori egin bitartean). Aparatua itzali baino segundu batzuk lehenago esanDAKOAK harrituta utzi nau. Mikel Martinezek, irratiko presentatzaileak, ahots ozen eta potente batekin hau esan du: -Azken momentuko berri bat daukagula esaten ari zatzaizkit.
Segundu batzuk isildu da, baina laister hasi da berriro hizketan:
-Bai? Eskerrik asko, Miren. Mirenek dio, gaur, zoritxarrez, Enderitzen, hamalau edo hamabost urte inguruko bi neska hilda aurkitu dituzte herriaren goialdeko errekaren ertzean. Gorputzak guztiz txikituak daude. Polizia, hango zonaldea eta haien gorputzak begiratzen ari da zerbait aurkitu ote duen esperoan. Herriko jendea haien inguruan negarrez, garraxika... daude bi gazte horien gorputzak ikusita. Baina inork ez daki nortzuk diren, poliziaren zain daude ea zerbait argitu ahal dien esperoan. Oraindikan ezer ez dutela aurkitu esan didate.
Hau izan da guztia. Hemen bukatu dira zortzi eta erdietako berriak. Zorigaitz albiste honen berriren bat baldin badaukagu zuekin kontaktuan jarriko gara berriz.

Nire arrebak 14 urte ditu, atzo gauean bere lagun baten etxera lo egitera joan zen. Ez nuen pentsatzen bera izango zenik neska horietako bat, baina agian…
Korrika irratia itzali nuen, nire arreba bilatu behar nuen!! Motxila hartu eta neska horren etxera ailegatu nintzen, han ez zegoen inor, baina bederatziak izateko hiru minutu falta ziren, beraz, institutuko atarian egongo zirela pentsatu nuen. Hara hurbildu nintzen. Atarian ez zegoen. Bere gelara hurreratu nintzen klaseak hasi baino lehen eta ez zegoen ez bera ezta bere laguna ere. Han ez zeuden! Handik atera eta… merkataritza-zentrora joan nintzen. Han, ez dakit zer talde arrarok jotzen zuen gaur. Bat-batean burusoil lodi batek bere kamiseta beltz batekin zegoela hura esan zuen: -Ateak irekiko ditugu!! 43 minutu barru herria sutan jarriko da talde hau entzutean!!!
Ehundaka oihu horren segidan. Sarrerak eskatzen zeuden, handik joan behar nintzen. Ez nekien nora joan. Zer zuen nere arrebak gustuko? Taberna!! Hara sartu eta… ez, hor ezta ez zegoen. Amari galdetu behar nion agian berarekin zegoen! Mugikorra hartu eta deitu nuen:
-Bai? Andoni zara? Zer egiten duzu goizeko bederatzi eta erdietan mugikorrarekin? Eskolan egon behar zenuen.
-Ama? Barkatu, baina badakizu non dagoen nire arreba eta bere laguna?
-Arreba? zergatik esaten duzu tonu horretan? Ba ez, ez dakit, institutuan pentsatzen dut, piperrik ez dute egin izanen zuk bezala! Agur eta ikastolara joan!
-Ama! Benetan ez dakizula non dauden?
-Ez, ze ba?
Ez nuen larritu nahi, beraz, nire kontu egitea hoberena izango zela pentsatu nuen.
Poliziaren komisaritzara heldu, atea jo eta sartu nintzen. Ordu erdia egon nintzen itxoiten. Bat-batean, gizon indartsu bat hurbildu zitzaidan eta esan zidan, gela batean sartu eta hitz egiten hasteko. Berrogeita zortzi ordu desagertuta egon behar zela hura salatzeko esan zidan. Niretzat otsailak 3ko eguna hor bukatu zen, hemen ez dut idatziko ondoren egin nuena.

OHARRAK:
Egunero esnatzen naizenean irratia pizten dut, etxetik atera aurretik berriak entzuteko eta munduan zer gertatu den jakiteko. Gaur entzundakoarekin harrituta geratu naiz.
Presaka orrialdeak pasatu ditut. Batzuk txuriz zeuden, baina azkenean…

Apirilak 5

Ez nuen dena bukatu arte ezer berririk idatzi nahi, baina gaur epaiketa azkenean bukatu da. Ez dut gehiegi sufritu nahi hau idazten, beraz, azkar egingo dut: errekan zeuden gorputz haiek, nahiz eta ezinezkoa iruditu jakiteko nortzuk diren, poliziak baieztatu du nire arreba eta haren laguna direla. Lagunaren lehengusua atxilotu dute, bera erruduna izan dela esan dute. Ni ez nago hain ziur, baina jendea askoz ere lasaiago gelditu da. Mutil hura bere lehengusinaren etxera joan behar zen gau hartan bertan lo egitera eta…
Maiatzak 23
Egunkariko mutikoak ez zuen gehiago idatzi.
Ni Ane naiz, Andoniren arreba. Amaiarekin nago hau irakurtzen. Momentu honetan biak Helsinkin gaude. Ez dakigu zer egiten dugun hemen, bere aitarekin gaude. Ezin gara inorekin komunikatu, ezin diogu gure familiari esan ongi gaudela. Ez dakigu zergatik, baina bere aitak bahitu gintuen eta beste bi neska hil eta errekaren ertzean haren gorputzak jartzeko. Inork ez du inoiz ez pentsatuko bera denik, bere ehorzketa orain dela urte bat eta piku izan zen, gu han egon ginen!

OHARRAK:
Gaur idatzitakoa Andoniren egunkarian izan da. Inoiz ez dut ahaztuko oharretan idatzi zuena:” Egunero esnatzen naizenan irratia…”

AITZIBER LEATXE DBH 3

TANTA BATEN KONAKIZUNAK

Bazen behin Fulgen izeneko gaztetxo biribildu bat lagun askorik ez zeukana. Baina tanta hau gutxienez gurasoekin bizi zen. Txorrota hirian. Txorrota hiria bakteriaz, gatz mineralez, kloroz eta karez eginiko edozein txorrotako hiriak dira bere eraikin guztiekin eta.

Fulgen hazten zihoan eta iritsi zen momentu batera ez zekiena zer egin edo txorrotik salto egin edo ez egitea, mugan zegoen. Bat-batean bere adineko mutil batzuk agertu ziren esanez:

-Baina, salto egin ez dela ezer gertatzen.

-Bai, bai. Nik aurreko egunean salto egin nuen eta begira hemen nago.

Fulgenek bere zalantzak zituen ez zekielako egia edo gezurra esaten zioten, bere bizitzan lehen aldiz hitz egiten ziotelako. Berak ez zekien gezurretan ari zirela eta beraiek nahi zutena zela bera txorrotik behera botatzea. Fulgenek hobeto pentsatu eta erabaki zuen saltorik ez egitea, besteek atzeraka zebilela ikusi orduko korrika joan eta txorrotik behera bultzatu zuten begi bistaz aldentzeko.

-Aaaaaa!

PLIF, entzuten zen erori bezain laster. Beste ur tanta asko zeuden hor ere, baina geroz eta gutxiago geratzen ziren hustubidetik joaten ari zirelako. Fulgenek ez zekien hori eta asko kezkatzen hasi zen.

-Zer gertatzen da? Zergatik desagertzen dira beste tantak? Edo nora goaz?

-Zu berria zara, ezta?

-Bai. Xelebre batzuek bota egin naute eta ez dakit ezer ez.

-Ba orduan lasaitu, nik aldi batzuetan egin dut, beraz, jarrai nazazu eta esaten dizunari adi egon.

-Ondo da.

-Orain hustubidera goaz eta hodi batzuk zeharkatuko ditugu ezker eskuin, behera … badakizu. Eta hauetan zehar irristatu egin beharko zara. Ez baldin bazara argitzen niri jarraitu eta kopiatu niri.

-Ongiiiiiiii daaaaaaa……………….

Ezker eskuin eta behera joan ondoren lasai gune batera iritsi ziren, baina leku hau ez zen ez oso erosoa, ez oso polita estoldetan baitzeuden.

Lasaitasun gunean Fulgen eta aholkuak ematen zizkion tantak elkar bilatzen ari ziren eta azkenean topo egin zuten.

-Mila esker lehengoagatik ez dakit nola eskertu –esan zion Fulgenek.

-Zuk neri jarraitzearekin aski duzu. Lehen ez dut nire burua aurkeztu. -Tito dut izena.

-Pozten naiz zu ezagutzeaz Tito,- nik Fulgen dut izena.

-Ondo da Fulge, baina zalantza bat daukat, zergatik bota zaituzte?

-Zera… ez ziren nire lagunak eta izorratzeagatik botako ninduten seguraski. Ez nengoelako konbentzitua salto egitera –erantzun zion Fulgenek.

- Aaaa beno beno, ulertzen dut, orduan ni zure lehen lagun bihurtuko naiz, atsegina eta jatorra zara eta.

-Jo, ze pozik nagoen! –esan zuen Fulgenek gaia aldatuz- Orain nora goaz? Orain hodi handi hauen bitartez araztegi batera goaz, uste dut edo bestela ibaira. Ez nagoelako ziur non gauden eta tokiaren arabera, bata edo bestera egiten dute. Eta nik nahi ez nuena da. Araztegia!

-Hemen gauza asko gertatzen dira ontzi oso handi hauetan eta batzuek ez dute bizirik irauten, beraz zu ez baztertu nitaz.

Handik egun batzuetara, ontzi izugarri guztietan egon ondoren atera ziren ibaira eta inoiz baino garbiagoak zeuden. Halako batean ur laster batzuk egon ondoren itsaso zabalean agertu ziren eta Tito eta Fulgen tanta guztien gainean jartzen saiatzen ziren, eguzkia hartzen saiatzeko, eguzkia hartzen baitute eta oso gustuko dute. Hori bai, arazo bat zeukaten; tantak lurruntzen zirela bazekitela, baina eguzkiak ipnotizatzen zituen bere izpi ultra ahaltsuekin eta ez zeukaten ezer egiterik. Lehenik, Tito lurrundu zen eta gero fulgen. Bizirik jarraitzen zuten tantek uste zuten lurruntzen zirenak hiltzen zirela, baina ez, lurruntzen zirenek bakarrik zekiten bizirik jarraitzen zutela eta hodeien bidez hara eta hona zebiltzala.

Noizean behin leku batzuetan mantsoago zihoan hodeia tantak euri moduan erortzeko. Fulgen eta Tito hodei desberdinetan zeuden eta ez zeuden elkarri laguntzeko. Behin, Fulgenen hodeiak zaparrada bat bota zuen tantarik gabe gelditu zen arte.

Australian erori zen, eta hainbesteko zaparradaren ondoren ibaiak sortu eta oasi bateraino iritsi zen Fulgen. Bertan, tanta izugarria ikusi eta bihotza azkar-azkar joaten zitzaion gaztaina koloreko adatsa batetik bestera mugitzen zuenean. Fulgen neskari hurbildu zitzaion. Hitz goxo batzuk esan eta hainbeste maitemindu zirenez erabaki zuten ez baztertzea eta joan behar baldin bazuten elkarrekin egingo zutela. Baina biharamunean Birginia desagerturik zegoen, Fulgenek oasi osoan miatu zuen aurkitzeko itxaropenarekin, baina ez zen hala izan. Hori bai, aztarna batzuk zeuzkan, esaterako lurrundu zela lakuaren iparrean. Beraz, Fulgenek hurrengo ipar lurrunketan lurrundu beharko zuen aurkitu nahi bazuen. Hurrengo arrastoa Txinan aurkitu zuen, eta batetik bestera zihoan, txinera ondo ez zekielako, baina hilabete bat arrastoei segika. Txinera ulertu zuen, Estatu Batuetara joan behar izan zuen egunean. Hemen arrastoek Ameriketan zehar gora eta behera zeramaten eta baita ingelesa ikasten ere. Egun batzuen buruan Afrikara joan zen lorratzei jarraika eta berehala alde egin behar izan zuen Fulgenek Frantziara. Frantsesa ikasi eta halako baten maitea kalean zehar ikusi zuen. Txorrota hirira joan ziren bizileku bat lortu eta semeak izan zituzten, tantanak.

-Jope aitona, ze amaiera. Bat-batean ikusi al zenuen amona edo Birginia delakoa? Galdetu zuen biloba batek.

-Baina nola,- nik ea aurkitu nuen amona?. Lagun baten historia zen eta – esan zuen aitonak, bilobak ez asmatzeko nahiarekin.

-Aitona, besteei gezurtuko zenien, baina niri ez. Lehenengo, zu Fulgentzio zara, hau da, protagonistaren izenarentzako ez duzu burua gehiegi nekatu. Fulgen deitzea ere. Bigarrenik, amonarekin berdin, izen bera mantendu duzu. Hirugarrenik, egongelan leku askotako argazki asko daude eta zuk esan dituzun lekuetakoak dira. Laugarrenik, zuk hizkuntza asko dakizkizu. Eta bosgarrenik, hitz goxo batzuk esan zenizkion amonari eta egunero oroitarazten diguzue ezagutu zineten unea. Hitz goxo batzuk esan zenizkiola. Eta guzti horrengatik, jakin dut protagonista zu zinela.

-Bai, oso azkarra zara biloba, eta hurrengorako burua gehiago nekatu beharko dut hain erraza ez izateko. Biloba oso….,-atea joka ari zen norbaitek, moztu zuen aitona, KNOKK KNOKK

-Kaixo, hemen bizi al da Fulgentzio? –galdetu zuen tanta gizonak.

-Bai, hemen bizi da –gurasoak erantzun zion.

-Ezagun zahar bat naiz eta ikusi nahiko nuke, mesedez.

-Bai, noski. Hortxe dago.

-Kaixo Fulgentzio, espero dut nitaz ez ahaztu izana.

-Baina nola ahaztuko naiz zutaz, Tito! –esan zuen aitonak saltoka.

-Begira, Tito! Ipuineko aitonarern laguna –esan zuen azkar-azkar, biloba argiak.

-Bai, hauxe da.- Tito jauna -gehitu zuen aitonak.

-Ba aztarnak jarraitu ditut baztertu ginenetik hona, eta baita entzun ere emaztea, semeak eta bilobak zenituela –azaldu zuen Titok.

Eta horrela denbora luzez hitz egin ondoren aitonaren laguna etxean gelditzera gonbidatu eta familia Txorrota hirian bizitzen egon ziren urteak pasaz.

JON LIZARRAGA. DBH 2

BAHIKETA BAT BAINO ASKOZ GEHIAGO

Goizeko seiak aldera izango ziren. Argia oraindik ez zen sartzen pertsianako zirrikitu ugarietatik. Michelleri, argiarekin esnatzea gustatzen zitzaion. Gorroto zituen ernagailuak. Egun hartan, telefono dei batekin esnatu zen. Ordua zela eta, notizia txarrak zirela pentsatu zuen. Hirugarren txirrin hotsa entzun baino lehen hartu zuen mugikorra.

- Bai?- esan zuen ahots lokartuaz.
- Michell,- esan zuen ahots ezagun batek, baina ez zekiena zertaz ezagutzen zuen, serioski- zure alaba berriz ikusi nahi baduzu, ez oihukatu, eta ez deitu poliziari. Prestatu etxetik ateratzeko, eta ez egin tontakeriarik. Inork ez dezala ezer susmatu, ados? Lanera zoazenean bezala egin. Itxaron etxean, nire deia berriz jaso arte, notizia berriekin.

Deialdia moztu egin zen. Michell, ohera erori zen. Zergatik?, pentsatzen zuen, zergatik bahitu dute bere alaba kuttuna, Cathy? Catherine – bere benetako izena – 16 urteko neska liraina zen, irrifar handi batekin beti ahoan. Normalean, ez zen ateratzen gauean, ez zen horietakoa, baina gau hartan, orain dela aste bat betetako 16 urteak ospatzera joan zen bere lagunekin, bueltarako ordu zehatzik gabe. Michellek bere alaban konfiantza zuen: nota onak ateratzen zituen, ordua esaten zitzaionean, orduan bueltatzen zen, eta gauean ateratzen zenean – askotan ez zela – ez zen oso mozkorra iristen, nahiko pozik baizik. Berak zekiela, normalean neskekin ateratzen zen, alde zaharretik, eta ez zeukan mutil lagunik.
Ez zekien nola gertatu ahal izan zitzaion hura Cathyri, horretarako bakarrik egon beharko zelako. Beharbada, etxera bueltatzen ari zenean izan zen, bakarrik zegoenean. Gehiago horretan pentsatu aurretik, azkar jantzi zen, aulkian atzo utzitako arroparekin. Igandea zen, eta bere amarekin geratua zen, kafe bat hartzeko tabernan. Geroago deituko zion, plana ezeztatzeko. Noski ez ziola esango ezer, lagundu ahal izango ez ziolako, eta ez zuelako arduratu nahi. Arratsalderako, edo beharbada gauerako, Cathyk berarekin etxean egotea espero zuen, bahitzaileak agintzen zuen guztia egingo zuelako. Jantzita zegoen, dagoeneko, eta urduritasunez, deian pentsatzen zegoen. Eta bat-batean, bere mugikorra berriz dardaratzen hasi zen. Dei baten seinalea.

- Bai?- esan zuen ahots dardaratiz.
- Ateratzeko prest zaude?- galdetu zuen lehengo ahots berberak.
- Bai.- Esan nuen, ziurra balego bezala.
- Hau ez da tontakeria bat- esan zuen ahots serioak.- Lehenengo zugan konfiatu behar dut, poliziari ez diozula deituko ziurtatuz. Argia bazara, proba gaindituko duzu, eta zure alaba aurkituko duzu.
- Ados, zuk esaten duzuna egingo dut.
- Ongi. Badakizu non dagoen Jefryren baserria? Atera joan.

Eta deia moztu zuen berriz. Kotxerantz abiatu zen, eta handik Jefryren baserrira. Cathy txikia zenean igandero hara joaten ziren, jatetxe hartara, bazkaltzera. Biei asko gustatzen zitzaien jatetxe hura. Proba hura gainditu behar zuen bai edo bai. Bere mundu guztia zen bere alaba. Cathyren aita, Catherine jaio baino lehen joan zen, eta betidanik biak bakarrik egon ziren.

Jefryren baserrira ailegatu zenean, atean ez zegoen inor. Jatetxea duela asko itxi zuen, baina kartel bat ikusi ahal izan zuen, atean itsatsita.
Berehala errekonozitu zuen idazkera hori. Bahitzaile hark haiei buruz asko zekien. Hori ez zen seinale ona. Catherine txikia zenean erabiltzen zuten, eta joko antzekoa zen. Sinbolo bakoitzak ez zeukan esanahi zehatza, sinbolo multzo bat elkartzen zenean hartzen zuen esanahia. Normalean asko kostatzen zitzaien mezuak deszifratzea, eta oso ondo pasatzen zuten, baina mezu hura lehenengoan ulertu zuen:

“Zure lehen amodioa deskubritu zenuenean, abesti bat entzun zenuen bidegurutzean. Gorabeherak gertatu ziren, baina abestiarekin batera zure suertea hobera zihoala deskubritu zenuen, eta bidea ongi aukeratu zenuela pentsatu zenuen. Bakoitzak bere bidea aukeratu behar du.”

Mezua hori zen. Orain, interpretatzen jakin behar zuen. Toki bat bilatzen zuela ia ziurra zegoen. Orain zein toki deskubritu behar zuen. Horrelako momentu bat bizi izana gogoratzen zuen. Eta oroitzen hasi zen. Bere lehenengo amodioa, eta bakarra, Cathyren aita izan zen. 5 urte egon ziren bakarrik, baina oso biziak izan ziren. Duela 16 urte bere memoriatik ateratzen uzten ez zituen oroipenak berreskuratzen hasi zen. Gogoratu zen nola deskubritu zuen benetan maitemindua zegoela. Berarekin lehenengo aldiz geratua zen. Kotxean bere gurasoen etxera bueltatzen zen. Irratian entzuten zihoala, amodiozko abesti bat entzun zuen. Abesti horrekin konturatu zen benetan maitemindu egin zela mutiko hortaz. Notan agertzen zen bidegurutzean zegoen abesti hura entzun zuenean. Berari kontatu nion, urte bat pasata edo. Aipatzen zuen bidea, mutiko horrekin ateratzen jarraitzea izan zen, nahiz eta jakin bere gurasoek ez zutela gustuko. Orain bazekien nor zen bere alabaren bahitzailea: mutiko hura. Tom deitzen zen. Baina nolatan zekien bere alaba eta beraren kodea? Bizitza osoan nola egon beharko zuen, hori jakiteko. Orain ulertzen zuen, batzutan zuen sentsazioa, norbait zelatan balute bezalakoa. Ahots hori ezaguna zuen, 16 urte lehenago, ia egunero entzuten zuelako. Dena zentzua hartzen zihoan, poliki-poliki. Orduan konturatu zen Michell, zein arriskutsua zen gizon hura.
Ezer baino lehenago, bere ama deitu behar zuen, eta gero zerbait pentsatu beharko zuen, bere alaba berreskuratu ondoren, gizon hura ahazteko. Eta orduan bururatu zitzaion, bere amari pista bat emango ziola, beharbada Tom entzuten egongo zelako, polizia edo abisatzeko, momentu egokian, Cathy berarekin zegoenean jada. Bere mugikorra hartu zuen.

- Bai?- esan zuen bere amak.
- Ni naiz.
- Kaixo! Oraindik ez da ordua ez? Zer, etxetik atera gabe nago!
- Ez, lasai. Bi ordu barru da, baina tokiz aldatu dugu. Cathy ere badator. Oroitzen zara istripu hura izan nuen errotondan, ba hor toki berri bat ireki dute, Tommyren taberna izenekoa. Han egongo gara. Aio!

Eta deia moztu zuen, bere amak bere pista ulertu zuelakoan. Bere amak Tomena bazekien, dena kontatzen ziolako, Cathyk Michelleri bezalaxe. Edo hori zen berak uste zuena.
Kotxera igo zen, gehiago itxaron gabe, eta errotonda hartarako bidea hartu zuen, ordu eta erdikoa gutxi gora- behera. Ez zuen gehiago ezertan pentsatu nahi, hara ailegatu aurretik, eta horregatik Country musika, bere gogokoena, bolumen altuenean jarri zuen, eta abesten jarri zen.
Errotondara ailegatu zen, eta kotxetik jaitsi. Han, bere alaba eta Tom aurkitu zituen, itxaroten. Tomek Cathy eskuetatik hartuta zeukan, eta Catherine bera zegoen tokira mugitzeko ahaleginak egin zituenean, Tomek gogor eutsi zion, ihes egin ez zezan. Ongi begiratu zuen, baina ez zuen inor ikusi ingurutik. Espero zuen, bere amak mezua harrapatu bazuen, laster iristea poliziarekin. Eta orain elkarrizketa bat izatea tokatzen zitzaion.

- Cathy, ongi al zaude?- galdetu zuen.
- Bai ama, lasai- erantzun zuen gazteak- baina gauza asko esplikatu behar dizkidazu. Gizon honek, nire aita dela esaten du.
- Horrela da, maitea, baina geroago etxean azalduko dizut dena, ados?
- Aski da!- esan zuen Tomek.- Etorri zara, Michell. Mezua deszifratu egin zenuen. Oso alaba liraina daukagu.
- Nola jakin duzu alaba bat geneukala, eta gure kodearena?- galdetu nuen.
- Etxetik joan nintzenean, ihes egin behar nuela esan nizun, mundutik. Eta urte bat mundutik bidaiatzen igaro nuen. Nire bueltan, ikusi nuen zuk ez zeneukala nire beharrik, eta alaba bat geneukala. Asko haserretu nintzen zurekin, ez abisatzeagatik. 5 urte pasa nituen hemen, eta zuen zelatan ibiltzen nintzen, baina, berriz, ezin nuen gehiago sostengatu, eta ihes egin nuen antartidara. 10 urte latz pasa nituen han, eta ez nintzen ezerekin lotu. Hona bueltatu nintzen, zuetaz oroitu nintzelako, eta behar nuena zinetela pentsatzen nuelako. Eta hemen nago. Bahiketa osoa prestatu dut, nitaz berriro oroitzeko, eta konturatzeko, orain, hiruron artean familia bat osatzekotan. Barkatu zaitut, Michell, alaba bat genuela ez esateagatik- bota zidan.
- Eta horrela, hain arrunt botatzen didazu hori dena? Gauzak aldatu dira Tom. Ezinezkoa da- esan nion ahots trinkoz.
- Gutxienez saiatuko gara ez?
- Tom, mesedez, Cathyk eta nik bizitza bat daukagu, biak, ez hirurok.
- Utzi saiatzen- erregutu zidan- ez dituzu elkarrekin bizitako momentu onak oroitzen?
- Barkatu Tom, benetan.

Polizien sirena hotsak entzun genituen urrutian. Cathyren eskua askatu zuen, garaiturik. Ailegatu bezain laster eskuburdinak jarri zizkioten, eta Cathyk, Michellen besoen berotasuna bilatu zuen. Ez zuen aurkitu, Michell bere oroipen goxoen tartean bidaiatzen ari zelako. Noski oroitzen zituela momentu goxo guzti haiek. Orain arte egindako esfortzu guztiak, bere oroitzapenak lurperatzeko, ez zuten ezertarako balio izan.
Etxera ailegatu bezain laster, Michellek Cathyri dena kontatu zion, detaile guztiekin, eta elkarrekin, ama eta alaba, noizbait izan ahalko zenarengatik negar egin zuten. Gau osoan zehar.


AINHOA PEREZ. DBH 3

ARRAZISMOAREN KOLOREA

Kaixo, Mohamed dut izena eta 12 urte ditut. Duela hiru edo lau urte leku
bero-bero batean bizi nintzen. Palmondoak, animali basatiak eta lan asko
zegoen han. Lan gehiegi uste dut. Egunero- egunero hiru ordu egin behar nituen oinez, putzuraino litro bat ur hartzeko. Hiru ordu joan eta hiru ordu etorri. Nahiz eta hango bizimodua ez zen oso ona, hemen baino hobeto nago. Hemen ez dakit nondik nora joan. Oso handia da hau eta ez dakit nola ezagutu guztia. Lehen Sabanean bizi nintzenean, kostatu egin zitzaidan dena ezagutzea, baina ezkutaleku guztiak nekizkien.
Hona etorri nintzenetik (agian nere irudipena da) ez naute oso ongi ikusten. Eskolara noa eta etxe ondoan dago. Nere etxea oso sinplea da, hiru koltxoi lurrean eta kitto! Ez du besterik, eta gainera, ezin izango du besterik izan nik lan egin arte gutxienez. Nere aita Sabanan utzi genuen eta nere ama xarmanta ere bai. Ahizpak nahiz eta 3 urte izan, ikusten zaio handitan modelo izango dela eta gainera bere ametsa da, eta hirurok bizi gara hor.
Esaten nihoan bezala, eskolan guztiek begiratzen naute gaizki. Pasa den astean Sabanako lan bat egin behar genuen denok, eta nik 10 bat atera nuen ezkutaleku guztiak kontatzeko. Orduan, guztiak niri begira geratu zitzaizkidan eta txutxumutxean zeinbait komentario entzun nituen: ` Normala, han bizi zen, eta hona etorri da leku guztiak jakinik, baina Erromako lanen bat bidaliko baliote…`` edo `` Baina zer uste du horrek, hona etorri eta bikain guztiak lortuko dituela?``
Honelako komentarioak entzuten ditut ia egun guztietan. Ikasketetan ona naiz bai, baina dena nere lanari esker da. Ez da Sabana ezagutzen dudalako, eta gainera ona baldin banaiz zer? Ez al dut eskubiderik hemen bizitzeko? Gainera, egun guztiak liburuen artean pasatzen ditut ikasten eta ikasten: Amak, horrela bizitzan norbait izango naizela dio.
Denda batera sartzen naizenean, beti norbait daukat atzean begiratzen zertan nabilen. Baina zer uste dute, beltza izateagatik zerbait lapurtuko dudala? Ba ez. Noizbait txanponik lortzen badugu, dendetan gauzak erosi eta kutxatik pasatzen gara denak bezala.
Beno beti ni izaten naiz dendetan sartzen naizena, ama beti oheratua dago ez dakit nongo mina duela eta. Berak esaten du, Sabanatik ekarri zuela min hau, baina nik ez dut hala uste. Nola ekarriko du hain leku politetik min izugarria? Eta beno nere ahizpak 3 urte ditu eta bera ezin da inora erostera sartu. Badirudi ni neu naizela balio duen bakarra.

Egunero, ama elizaren aurrean jartzen da dirua eskatzen, baina hemengo biztanleek ez diote dirurik ematen eta batzuetan bakarrik, eta janarian gastatzen dugu. Askotan lana aurkitzeko esaten diote, baina inoiz ez du ezer ez aurkitzen. Beti gauza bera esaten diote: ``Ez al duzu ekarri Currikulum-a?`` edo Currikulum-a edo eramanez gero…`` Ez al duzu inongo ikasketarik?`` eta amak beti buru makur ezetz esan eta joan egiten da, eta gehienez erantzuten diotena ez itzultzeko da. Gehienetan ni joango nintzateke eta nere aitonak erakutsi zizkidan kolpeak beraiei emango nizkieke, hori entzuteak amorru handia ematen didalako.
Edo bestela kaletik goazenean, jendeak begiratu eta txutxumutxean gauzak esan belarrira eta parre egiten dute. -Ni nazkatuta nago!! Zer, ez al daukagu eskubiderik hemen egoteko? Haiek Sabanera joaten direnean ez diegu ezer ez esaten eta gainera, tokia uzten diegu lo egiteko !! Eta guk zer eta kalean lo egin behar!! Nere aitonak zihoenez, ez dago despretxu handiagorik, aprezio ez egitea baino, eta ez beraiek egiten digutena. Irakasleak esan digu bihar arrazei buruz hitz egingo dugula. Nik gai hori ikusi nahi dut eta ez naiz isilik geratuko, ez horixe!! Denbora asko daramat ixilik egoten ikastolan eta beste guztiak hizketan. Ba orain ikusiko dute nor naizen eta beltzak errespetatzen hasiko dira nahi eta nahi ez. Lehen esan dudan bezala, NAZKATUTA NAGO!! Eta zerbait txarra esaten badidate niri edo eta beste anai-arreba (horrela deitzen diegu gure beste arrazakoei) batzuei buruz nitaz oroituko dira beti. Baina nik gauzak ez ditut konponduko jotzen, hori baino askoz duinagoa naiz eta. Nik pertsona zibilizatu batek bezala konponduko ditut gauzak, eta nahi edo ez, entzun beharko didate. Nere ustez, guztiak gara berdinak, eta hona etorri bagina, ez da nahi izan genuelako, bizimodu berri eta hobeago batengatik, eta horren alde borrokatuko dut bizi osoan, ze nik entzun dudana da, Obama dela EEUUetako presidentea. Norbait joan al da Estatu Batuetatik bera beltza delako? Edo norbaitek erre al du bere etxea? Ez, ezta? Dena kontrakoa da: bera presidentea izateko botatu dute.- Eta, ezin al gara guztiak berdinak izan? -Zergatik egin behar dugu beltzok, txuriek nahi dutena? Nere aitonak esaten zuen eta nik esaten jarraituko dut: “Ez gara kanpotik garen bezalakoak garelako lotsatu behar, gu horrelakoak gara eta horrelakoak izaten jarraituko dugu, ze beltzak izango gara, bai, baina zer inporta du horrek? Gu geu gara eta horrek ez du ezer aldatuko, Madrilen egon, Bartzelonan, Txinan, Estatu Batuetan edo Sabanan. Ez nuke beltza izatea txuria izateagatik aldatuko, agian luxu asko dituzte, eta diru asko, baina niri gehien inporta zaidana da: BIHOTZ ONEKOA izatea, eta izaten jarraituko dut gustatu ala ez gustatu.”

AMAIA AINCIBURU. DBH 2

ISPILUAN ISLADATUTAKOA

Udaberria zen, eguzkia mendien artetik ateratzen zen eta Bilboko pisu berri eta garai batean ez zegoen iluntasuna besterik. Han, Idoia bizi zen, hamasei urteko neska ilegorri bat, begi berde argiekin. Azal zuria zuen, eta bere alaitasuna ageri gabe egonda zegoen azken urteetan. Gauak beretzako amaigabeak ziren, amets gaiztoetan murgilduta zebilelako beti. Beraz, egunak nekez igarotzen zituen. Bere beldurrik handiena, logelan zuen ispiluan begiratzea zen, honen aurrean aurkituko zuena ez zuelako batere gustukoa. Egun hartan, goizero bezala, Idoiaren ama alabarengana joan zen, esnatzeko asmoz. Baina hori egin aurretik, maindirea altxatu zuen, ohe gainean zegoen gorputza ikusteko. Amari begietatik malkoak ateratzen zitzaizkion, baina berehala hitz egiteko gai izan zen:
-Idoia, laztana, institutura joan beharra duzu, gainera, Itziar eta Naroa berehala etorriko dira zure bila- esan zuen emakumeak alabaren lagunak leihotik ikusten zituen begiratuz.
Ez zuen erantzunik jaso. Idoia ez zen ohetik mugitu, eta bigarren saiakera egin behar izan zuen bere amak, alaba ohetik jaiki zedin.
-Idoia, mesedez… altxa zaitez ohetik eta gosal ezazu- esan zuen amak, alabak emango zuen erantzunagatik kezkaturik.
-Ez dut goserik- erantzun zuen Idoiak.
Amak bere begietako malkoak alde batera utzita alaba animatzen saiatu zen, berriz, oraingoan itxaropena galduta…
-Maitea, badaramatzazu hiru egun ezer jan gabe, mesedez jan ezazu zerbait- esan zion eskutik helduz.
Idoiak, amari kasu egin behar ziola zirudien. Ohetik jaiki, ama logelatik irtenarazi eta armairuan zuen arropa jantzi zuen. Praka beltz estuak, kamiseta urdina eta takoidun oinetako altuak. Ispiluan begiratu zen. Hura zen bere etsairik handiena. Takoidun oinetako haiek askoz ere meheagoa egiten zuten Idoiaren gorputza, baina berak loditasuna besterik ez zuen ikusten. Gogoz kontra sukalderantz abiatu zen, eta aulki gainean eseri zen. Amak frutaz gainera, esnea, gailetak, mermelada…etab. utzi zizkion mahai gainean. Idoiak ezin zuen bere burua engainatu, gose izugarria zuen, hortaz, mahai gainean zegoen guztia jan zuen.
-Egun on, Idoia- esan zion aitak sukaldeko atetik sartzerakoan- Kezkatuak gintuzun hainbeste egun jaten egon gabe, badirudi pasa zaizula.
Idoiak ez zion aitari erantzun eta bere logelara bueltatu zen. Sabela begiratu zuen aldi batez, eta beste batez, eta azkenean berandutu zitzaion. Bi aldiz pentsatu gabe, komunera joan eta bi hatzak aho barruan sartu zituen.
-<>-pentsatu zuen berekiko.
Botaka aritu zen minutu batzuez, eta azkenean bere lagunekin ikastolara joan zen.
-Idoia, ikusi zenuen atzo telebistan bota zuten telesail berria?- galdetu zuen Itziarrek beti bezain alai.
-Ez- erantzun zuen Idoiak- Gurasoek ohera bidali ninduten nekaturik nengoelako, baina hala ere ez dut lorik egin.
-Zer dela eta?- galdetu zuen Naroak bere lagunari burutik pasatzen zitzaionaz jakin nahian.
-Nire gauzak dira- esan zuen honek- Ez zenituzkete ulertuko.
Gai horri buruz ez zuten gehiago hitz egin bidean, Idoiak lagunei argi utzi zielako ez zuela ezer kontatu nahi. Handik minutu gutxitara institutura iritsi ziren. Goizeko zortzi eta erdiak izango ziren gutxi- gora behera.
Idoiari goiza luzeegia egin zitzaion eta burua beste leku batzuetan zuenez, ez zion irakasleak esaten zuenari kasurik egiten. Halako batean, Idoiak mareatzen ari zela sentitu zuen, eta zirudienez gela barruan zeuden beste guztiek ere bai.
-Idoia!Idoia!Zer duzu?-izan zen konortea galdu baino pixka bat lehenago entzun zuen gauzetariko bat, irakaslearen ahotik aterata.
-Aurpegia zuritzen ari zaio!- entzun zuen urrunago.
Handik denbora luze batera esnatu zen. Ingurura begiratu zuen. Hura ez zen bere institutuko gela. Paretak zuriak ziren, eta bere inguruan milaka pertsona zeuden, eta haietako batzuk zuriz jantzita.
-Idoia, ongi al zaude?- ezagutu zuen amaren ahotsa gela hartan.
-Badirudi bere onera datorrela- esan zuen beste ahots batek, hau ordea, ezezaguna.
-Eskerrak…- esan zuen bere aitak lasaitasuna nabarmenduz.
-Kaixo Idoia, lasai egon, ospitalera ekarri zaitugu, klasean zeundela konortea galdu duzulako- esan zion medikua zirudien emakume batek.- Gosaldu al duzu gaur goizean?
- Nola ez zuen gosalduko..- erantzun zuen amak alabaren ordez- Mahai gainean utzi diodan guztia jan du.
-Egia al da hori?- galdetu zuen medikuak.
- Bai, baina gero gaizki jarri eta botaka hasi naiz- gezurra esan zuen Idoiak.
Medikuak gurasoekin hitz egiteko pasabidera aterarazi zituen. Pasabidea luzea eta estua zen, eta ez zen amaierarik ikusten.
-Zuen alaba ez zen gaizki jarri eta botaka hasi. Botaka hasi zen bulimia duelako- esan zien medikuak gurasoei.
Gurasoek bazekiten horrelako gaixotasunen bat izango zuela beren alabak, baina hala ere, gogorregia egin zitzaien beren alaba zegoen egoeraz jabetzea.
-Zuek saiatu behar zarete edozein momentutan, zuen alabak jaten duena tripa barruan gelditzeaz- esan zuen berriz medikuak, betaurrekoen gainetik begirada bat botaz.- Hori ez baduzue egiten, ez zaituztet engainatuko, seguruena hil daitekeela.
Egunak joan eta etortzen ziren ospitalean, eta Idoiak oraindik logela barruan jarraitzen zuen. Bisitak etengabeak ziren egoitza barruan; ikaskideak, lagunak, lehengusu- lehengusinak…
Sufrimendua ikusten zuen aurpegi guzti haietan, baina zer egin zezakeen berak? Zoriontsu izan zitekeen ispiluari begirada bat bota gabe? Hori zen buru barruan etengabe bueltaka zuen galdera . Gauza bat bazekien, ezin zuela bere bizitza guztia ospital baten barruan pasa.
Gau hartan milaka ames gaizto izan zituen. Alde batetik, haietako batean, bera ikusten zen. Gorputza lodia zuen, baina ospitaletik kanpo zegoen lagunekin, eta beste ametsa, bere heriotzarena zen. Ametsetan bere irudia ikusten zuen ohe baten gainean etzanda, hezurretan, eta inguruan, berak gehien maite zituen pertsonak zeuden sufritzen, negarrez…
Irekita zegoen leihoak esnatu zuen Idoia goizean. Eguzkia zeruan ageri zen, eta ez zen hodeirik ikusten. Egun paregabea lagunekin parkera joateko eguzkia hartzera, baina han zegoen, lau pareta haietan giltzapean. Momentu hartan, medikua sartu zen logelan:
-Egun on, Idoia. Badut berri on bat zuretzako- esan zuen irrifar batekin aurpegian- Ziurrenik gaur etxera bidaliko zaitugu, baina egunean aldi bat etorri beharko duzu hona, guk zu ikusteko.
Idoia nahiko lotsatia zen, baina hala ere, medikuari begiratu eta esan zion:
-Ez dut berriro botaka egin nahi. Konturatu naiz fisikoa, baino gauza garrantzitsuagoak ditudala kezkatzeko. Ez dut nahi nire familia eta lagunek gaizki pasatzea, eta lehen nintzen bezalakoa izatera iritsi nahi dut.
Medikua hunkitu egin zen neskaren ahotik ateratako hitz sorta hori entzutean eta erantzun zion:
-Zin egiten didazu saiatuko zarela jandakoa gorputzean mantentzen eta kilo batzuk irabazten?
- Noski baietz!-erantzun zuen Idoiak gauzak argi edukiz.
Arratsalde hartan, Idoia etxera bueltatu zen. Harrera ezin hobea egin zioten , eta geroztik, Idoiak zin egindakoa bete zuen, eta ez zen gehiago buru barruan zuen ispilu hartan begiratu.

GARAZI GOIENETXE. DBH 3