Dena hasi zen hamaika urte nituenean. Gorkarekin, hau da, nire nebarekin lo egiten nengoen logela berean. Biok entzun genituen oihuak, biok larritu ginen eta besarkada estu batekin amets gaizto hori bukatzea zen gure nahi bakarra. Baina ez. Inoiz ez dut ahaztuko gau hura. Bapatean golpeak entzun ziren. Isiltzen ez ziren kolpeak. Gero, edalontzien platerren, kubiertoen… izugarrizko zarata. Gorka dardarka zegoen niri gero eta gehiago estutzen. Nik ezin nuen gehiago aguantatu, bien presioa nuen nire gorputzaren baitan. Azkenean, bazirudien dena bukatu zela. Etxeko atariko atearen kolpe zaratatsuak amaiera eman zion oihuen arteko gerrateari. Bi anaiok sukalderantz abiatu ginen korrikan eta beldurra oraindik gure gorputzetik ateratzea lortu gabe. Ikusi genuena izugarrizkoa izan zen. Ama han zegoen, lurrean eserita paretaren kontra, negarrez zegoen, aurpegia eta besoak beltzunez eta urrakadez estalia. Biok hura besarkatu genuen eta hiruren artean, gorputzen kontaktuarengatik, momentu hartan ezinbestekoa zela elkarrekin egotea sumatu genuen gure barruan. Altxatu eta hirurok nire gurasoen ohera joan ginen lo egitera. Ordu guzti haiek isiltasunean pasa genituen. Gorkaren arnasketa fuertea entzuten zen behin baino gehiagotan katarroaren kontuarengatik, baina amak eta nik gau osoa negarrez eta bakardadean pasatu genuen.
Inoiz ez dut ahaztuko gau hura. Bi mila eta zortziko irailaren laua, ostirala. Gau hartan kriston eztabaida izan ondoren, nire aita etxetik atera zen inoiz ez bueltatzeko (bakarrik bere gauzak hartu behar zituen egunean berriro ikusi nuen). Gorkak zazpi urte besterik ez zituen eta bera ez zen konturatzen gertatzen ari zenaz. Nire gurasoak beti egon dira eztabaidetan, baina inoiz ez dira beraien artean eskua altxatu. Nire aita pixka bat biolentoa zen baina… nik, bi urte lehenago eskua sutan jarriko nuen esanez inoiz ez zela gertatuko gau hartan jasan izan nuena. Inoiz ez nuen ama negarrez ikusi, amak ez zuen inoiz negarrik egiten. Oso emakume indartsua zen. Beraien arteko eztabaidak ez ziren larritu beharrekoak edo gutxienez hori pentsatzen genuen Gorkak eta nik… eta hori pentsatzen bagenuen, gau horrek orain arte oker geundela argitu zigun. Baina iluntasuna ez zen larunbat goizean bukatu.
Etxean, urteak segitu ahala ez genuen gai hori buruz ezer hitz egiten, ez genuen ama mindu nahi, eta berak ez zuen gu bera minduta ikustea nahi.
Hurrengo urtean, nire amak aitaren kontrako epaiketa irabazi zuen. Hamabi urtez preso egon behar zuen aitak. Gutxienez hori esan zuen epaileak. Ama pozik zegoen, Gorka ere bai. Biak izugarri pozik zeuden! Baina ni…ama pozik bazegoen ni ere bai, azkenean hori zen urte osoan bilatzen genuena ezta? Ama pozik eta seguru egotea. Baina ni…Guzti hori asko gustatzen zitzaidan, amaren beldur guztiek ihes egin zutela nabaritu nuen, BAINA NIRE AITA GARTZELAN ZEGOEN!! Aita eta ama dibortziatu zirenean, amak eta Gorkak sentitzen zutenaren beste sentimendu desberdin batek jotzen zuen nire burua.-Zergatik egon behar nintzen triste? -Gartzelan sartzeagatik? -Tristuraz aparte lotsa ematen zidan nire aita gartzelan egoteak. Ikastolakoek, auzokoek… nire familiaz hitz egiten hasiko ziren eta hori ez nuen batere gustuko.
Gorka oso jakintsua zen, ikastolan izugarrizko emaitzak ateratzen zituen, beti ni baino hobeagoak. Urte hortan aldaketa batzuk nabaritu zitzaizkion ikasketetan baina… oso txikiak izan ziren. Amak, beti bezala harro segitzen zuen izandako seme jakintsuaz. Gorkak, hasieran lagunekin problema batzuk izan zituen, baina laister bukatu zitzaizkien txorakeriak eta txikitan bezala arratsaldero plazara ateratzen jarraitu zuen beraiekin.
Amak arazoa konpontzen zegoen bitartean lanetik bota zuten. Ama irakaslea zen eta beti egon da bere lanean alai eta disfrutatzen. Diruz eskas ibili ginen, nire aiton-amonek kontuan zuten diru guztiaz baliatu ginen. Igandero, aiton-amonen etxetik ateratzean hau esaten zien amak:
-Lasai egon, lana lortzen dudanean guztia bueltatuko dizuet, benetan. Eskerrik asko guztiagatik, eskerrik asko benetan. Zuek gabe…
-Ez da ezer-mozten zion amonak.-Nik badakit zuk ahal duzun guztia egiten duzula, behin baino gehiagotan egiaztatu diguzu.
-Zu lasai egon-esan zuen aitonak-, eta lanen batean hartzen bazaituzte oso ondo, bainas bestela, geratzen zaizkigun urte hauek hemen gaituzu zurekin nahi duzunean laguntzeko. Beno agur, berandutzen ari da eta. Datorren igande arte!
-Agur!
Hori izaten zen gutx- gora behera igandero izaten genuen agurra. Amak ez zuen neba-arrebarik, beraz, bere gurasoak beti laguntzeko prest zituen. Beti egon dira amaren arazoen atzetik ongi bukatu dadin ziurtatzeko.
Nik, Gorka ez bezala, nahiko jeitsi nuen maila ikasketetan. Ez nintzen nire anaia bezain argia, baina beti egon naiz ikastolan emaitzetetan problemarik izan gabe. Beti gainditzen nituen kontrolak, gero ez nituen izugarrizko nota onak lortzen, baina… Urte hartan, ordea, gainditua edo gutxiegia izatea azkeneko momentuan enteratzen nintzen beti, inoiz ez neukan argi. Eta normalean ganditzen nuen, baina bazeuden arlo batzuk inoiz arazoak eman ez zidatenak… agian, DBH 1. maila izateagatik ikasketetan jeitsi nintzen, baina nire lagunek beti bezala segitzen zuten, beraz, banekien zer zen guztiaren kezka. Banekien zergatik nenbilen horrela, inoiz ez nuen ahaztuko bi mila eta zortziko irailaren lauko ostirala. Ni oso sentsiblea nintzen eta zerbaitetaz ahazteko izugarrizko denbora behar nuen. Ez nekien noiz ahaztuko nuen azkenean dena, baina horrela ezin nuen segitu!
Beti izan ditut lagunak eta beraiekin zineman, kaletik… beti elkarrekin ibiltzen ginen, baina garai hartan ez nintzen ateratzen. Amak astebururo hau esaten zidan:
-Zergatik ez zara gaur lagunekin ateratzen eta disfrutatzen duzu?
-Ezin dut, datorren astean azterketa asko ditut.
Hor bukatzen zen elkarrizketa. Amak bazekien zergatik zen eta ez zuen nahi gai hori buruz hitz egitea, beraz, isilik gelditzen zen beti. Gure familian gai guztiei buruz hitz egiten genuen, guztia kontatzen genuen gure artean, baina inoiz ez genuen ezer aipatzen bagenekienari buruz lotuta baldin bazegoen.
Ikastolan nahiko bakarrik sentitzen nintzen. Agian nire errua zen, nire lagunek ahal zuten guztia egiten zuten, baina nik ez nien kasu handirik egiten eta inoiz ez nien hitz egiten gertatutakoaz, nahiz eta nik aski ongi nekien guztiaren berri izango zutela. Gainera, beraiek ere mutilekin ateratzen hasi ziren eta ni nahiko isolatua nengoenez nire munduan ez nuen ez nesken ez mutilen arreta pizten.
Bi urte ondoren, Gorkak hamar urte zituela, izugarrizko gaixotasun batean murgildu zen. Urte bat iraun zuen. Etxetik ospitalera, ospitaletik etxera. Azkenean, gaixotasuna amaitu zenean… ama eta biok triste geunden!!! Oso triste!! Amak txoratuta bukatu zuen! Bere semea, hamaika urtekoa bere begien aurrean hil zen! Ama zoroetxe batean sartu zuten eta ni adingabekoen etxe batean sartu ninduten nire adineko beste hainbat nerabeekin. Hango gazte gehienek problemak zituzten gurasoekin eta azkenean han zeuden, etxe batean atera ezinik, ihes egin ezinik. Baina ni ere horrela nengoen! Denak drogetatik atera ezinik zebiltzan, denak neska lotsati bat ezik. Olatz. Hura bazter batean uzten zuten arraroa zela pentsatzen zutelako. Nik ez nuen beraiek bezala bukatu nahi, beraz, bere lagun egin nintzen.
Biok hamasei urte genituenean, gauean ateratzen ginenean, gazte talde bat ezagutu genuen gau batean. Egun horretatik aurrera beraiekin ateratzen ginen asteburuetan. Baina ez ziren guk pentsatzen genuen bezalakoak, beraiek ere gurasoekin problema asko zituzten egunero eta drogen munduan murgilduta zeuden gure bizilagunak bezala. Hortaz konturatu bezain laister Olatzi jakinarazi nion. Baina… berandu zen. Iñaki deituriko mutikoaz maitemundua zegoela aitortu zidan. Egia esan, neska guztiak beraren atzetik zebiltzan, taldeko buruzagia zen gutxi- gora behera. Olatzek mutilen kontuekin oso gaizki pasatu zuen aurreko urteetan, eta momentu hartan, dena ongi zebiltzala beraien artean zirudienean ez nuen bakarrik utzi nahi. Bere laguna nintzen eta lagundu behar nion nahita nahi ez. Beraz, beraiekin normaltasunez jotzea hoberena zela iruditu zitzaidan.
Ez dakit nola, baina azkenean, munduko neskarik zintzoenak (nahiz eta bakoitzak iraganean izan zituen oztopoen biktima izan), lagun horiekin hainbeste denbora egonda drogetan erori ziren. Ez ginen konturatzen benetan zer egiteko gai ziren baina…
Orain desintoxikaziozko erietxe batean nago. Hogei urte ditut, hemezortzirekin zentru hartatik atera nintzen eta orain ez dut dirurik, ez dut etxerik… beno egia esan hau da nire etxea. Hemen pasatzen ditut urte hauetako egun gehienak. Ez dut inor nire ondoan egoteko eta laguntzeko. Nik ez dut inor. Nire aitak gartzelan segitzen du eta amari buruz orain dela urte asko ez dut haren berririk. Nire aiton-amonak hil egin ziren orain dela urte dexente nahiz eta orain dela hilabete batzuk besteak enteratu. Ez dut inor laguntzeko. Hemen egunero ibiltzen naiz, ohe honetan bizitzaren eta heriotzaren arteko mugan. Ez dut lagunik. Beno Olat, baina…
Olatz ni bezala dago. Hemezortzi urte bete zituenean bere gurasoek ez zuten haien etxea eskaini. Egia esa, ez zioten han bizitzen utzi. Iñaki helduagoa zen eta beste nesken atzetik zebilen. Olatz alde batean utzi eta beste neska erakargarriago batekin ateratzen hasi zen.
Hau guztia da gertatu zaidana bi mila eta zortziko irailaren lauko ostirala ondoren. Ez zait ezer geratzen, bakarrik oroimenak. Hemen idazten dut norbaitek nozbait hau irakurriko duen itxaropean.
AITZIBER LEATXE. DBH 3
2009/06/24
OIHU MUTUAK
Egun arrunt bat zen. Nire logelan eserita negoen, panpinari begira. Begi marroiak zituen, guztiz sakonak, deabrua zuzenki begiratuko bazenu bezala zen, baina ez ninduen izutzen. Harekin jolasten nuen eta nire ahizpak baino gehiago maite nuela uste nuen, haiek ez baitziren ia inoiz nirekin egoten, bakarrik uzten ninduten panpin batek maitasuna edota adiskidetasuna eman zezakeela pentsatuz.
Altxatu eta afaltzera jaitsi nintzen.
Itzultzean, ohea ikusi, ohe azpia miatu, armairua ireki eta leihotik begiratu arren, ez nuen ikusi. Panpina ez zegoen. Orduantxe, gela barruan lehenengo urratsa ematera nindoanean, lurrean itsasten ninduen zerbait zegoela nabaritu nuen. Alegia, likido likitsu eta beltz bat zapaltzen ari nintzen. Berehala, oihu urrun eta zorrotz bat entzun nuen. Kilika batek gorputza zeharkatu zidan bizkar hezurretik. Baina, likido ilunak bide bat jarraitzen zuela ikusi nuen eta bitan pentsatu gabe, jarraitu nuen.
Bidea haurtzaindegitik kanpora zihoan. Baina nik jarraitu nuen beldur izugarri batek inguratzen ninduen bitartean. Indar batek edukita izango banindu bezala.
Gaua agertzen hasia zen eta baso erdi-erdian aurkitzen nintzen. Giroa hotz zegoen eta ez zen batere soinurik; ez txori triste bat, ez hautsitako adarrik. Haize mutu bat zebilen nire ile motza astintzen. Belarriek, eskuek, oinek eta bihotzak min egiten zidaten. Korapilo handi batek eztarriaren hodia itxi eta itotzen ninduen, eta nire gorputz osoko kirioak estutzen zizkidan. Beldurra, niregana iritsia zen, kupidarik gabe une bakoitzean sabelaren erdian hesola bat sartuko baluke bezala.
Orduantxe, ahoa ireki zitzaidan eta zerbait jario zen. Goragaleak izan nituen, baina ez sabeletik ateratzen direnetakoak, bihotzetik ateratzen diren horietarikoak baizik. Eten zuenean, nire aurrean norbait zegoela sumatu nuen. Begiak ireki nituen, baina ez nuen inor ikusi. Zuhaitzak, hotza, likido beltza eta ni ginen hor zegoen bakarra. Ni, bai, baina ez guztiz. Gorputz mindua bakarrik.
Jaiki nintzenean, ibiltzen hasia nintzela ohartarazi nintzen. Ez nintzen ni gidatzen ari ninduena, inor ez zen ni bultzatzen ari…Zer gertatzen ari zen? Ikaraturik nengoen, baina nire barrutik norbaitek ez zidan uzten, nonbait, ikaraturik sentitzen edo zerbaitetan pentsatzen. Nitaz eskuratu zen.
Bitartean, konturatu gabe, nire ahizpak nire bila zetozela barneratzen ari zen nire burua. Nire bila zetozen. Beren beldurra, segurtasun eza, nahastea eta arima urratuak sentitzen nituen, baina horren gainean ez nuen ez iritzirik ez erantzunik. Zur nengoen, baino ez nuen gaizki egon litekeela pentsatzen.
Gero, haiek hiltzeko desira handia etorri zitzaidan. Amorru izugarria eta indarra. Baina batez ere, amorru haundi-haundia. Indarkeri gogoa eta haien gorputzak sarraskitzeko beharra. Edozerrengatik askatzeko nahia, haiekin beteko nuen.
Une hartan, panpinaz oroitu nintzen. Berekiko oso-oso lotua nengoen. Orain amets beltz hau ulertzen nuen, baina, hala eta guztiz ere, buruan harturik, gustukoa nuen eta ez nuen inoiz amaitzerik nahi.
Istorio asko entzun izan nituen nire bizitzan zehar; mamuei buruzkoak, deabruei, sorginei, izpirituen… buruzkoak, baina ez nintzen inoiz panpin batengandik edukita sentitu.
Gauzak horrela, nire gorputz berria aztertzen hasi nintzen. Ikusmen oso garatu bat neukan, gau-itxia zen, baina zuhaitzen itxura eta ertzak argitasun zorrotz batekin ikusten nituen. Lurrean zebiltzan inurri eta zomorro txiki guztiak bereiz nitzakeen. Harrigarria zen. Kokoriko jarri nintzen eta lurra eskuaz laztandu nuen. Izaki eta landare bakoitza bereizten nituen, baita zegoen tenperatura ere. Entzumenaz, nahiz eta entzuteko askorik ez egon, edozein soinu entzun nitzakeela banekien, beraz, adar bat hartu eta urrun jaurti nuen. Nire indar handiaz konturatzeaz gain, adarraren azalaren punta bakoitzak lurraren belar ale eta lohi arrasto bakoitzak nola kolpatzen zituen entzun nuen. Izaki arraro bat bihurtu nintzen, zentzumen guztiak oso garatuak dituenetakoa. Baina usaimenaz gainera, beste zentzumen berri bat nuen. Inguruan zeuden pertsona guztien buruan sar nintekeen. Horregatik, nire ahizpen buruan sartzea bururatu zitzaidan.
Ikusten ninduten, nire parean zeuden!
Bira eman eta hortxe zeudela ikusi nuen. Amorruaz, beren buruetan sartu, bietan batera, eta oihu egin nien barrutik.
-Zerbaitek min egin dit buruan! Min izugarria.-esan zuen helduenak.
-Baita niri ere. Zer izango ote da? Jone! Ene Jainkoa! Ondo al zaude?
- hori esan eta niregana urreratu zen, muxuka eta besarkada handiak emanez.
-Aski da.
-Aah!! Zu zara ezta? Liburuetan irakurri dugu. Likido beltz hori panpinak egin du zu erakartzeko. Zure panpinak, Jone, hartu zaitu, edukita zaitu! Ez al zara konturatzen?
Bai, konturatzen nintzen. Baina ezin hobe negoen eta asperturik jada. Haiekin bukatu behar nuen. Nire buruan, aizkora batez enbor bat nola suntsitzen nuen imajinatzen hasi nintzen. Beren aurpegietan min jasanezina isladatzen zen.
-Egon geldi!! Zatoz gurekin, panpina zure gorputzetik atera behar dugu!
-Ez dut nahi. Eta momentu hartantxe nire beste ahalmenetako bat aurkitu nuen. Besteak ni bezalakoak bihur nitzakeen. Une horretarako ezin hobea. Laister egin nuen eta zera esan nien:
-Ez al dago hau baino ezer hoberik? Zatozte nirekin, beste ahalmen asko geratzen dira oraindik erabili eta behar diren uneetan gure nahiak asetzeko.
ANA VILLANUEVA. DBH 2
LOREZAINA
Izaskun kezkatua zegoen. Aste bat zeraman bere lagun minaren , Amaiaren, berririk jakin gabe. Telefonora mila dei egin zizkion, baina denak erantzunik gabe. Bere adiskidearen etxera joatea erabaki zuen, eguraldi ona atera zen arratsalde batean, eta horrela paseotxo bat emango zuten biek elkarrekin, bere kontuak kontatzen zituzten bitartean.
Amaiaren etxeko sarreran zegoelarik, atea pixka bat irekia zegoela ikusi zuen. Hala eta guztiz ere, txirrina jotzea erabaki zuen. Bi saiakera egin zituen, eta erantzunik ez. Barrura sartzea erabaki zuen, zerbait gertatu ote zitzaion beldur.
Dena isil-isilik zegoen, atearen karranka zen momentu horretan entzun zen zarata bakarra.
Sarrera zeharkatzen zuen bitartean, dena bere leku egokian zegoela ohartu zen. Agian, Amaia oporretan zegoen, eta lapurren bat sartu ote izanen zen etxera. Egongelara iritsi zen. Eskuak ahora eraman zituen, eta zeraman larruzko poltsa lurrera erori zitzaion, atetik sartu eta hura ikusi zuen bezain laister. Ez zekien zer egin. Malko busti batek zeharkatu zion masaila. Zur eta lur bihurtu zen momentu batez. Ez zekien zer egin.
Bere lagun mina, lurrean botata zegoen. Argi eta garbi ikusten zen ez zuela arnasarik hartzen. Begiak irekiak zituen eta azala zuri-zuria. Begi hondoratuek eta ezpain moreek bizi gabeko itxura ematen zioten. Bere ondora joan zen, lurretik altxatzeko gutxienez, baina hain gogor zegoen, besoa ere ezin izan ziola mugitu. Poliziari deitu zion urduri.
Kotxeen soinuak entzutea itxaroten zuen bitartean, inguruari erreparatu zion
adi-adi. Koadroa apurtu bat lurrean zegoen, puzketa handietan apurtua. Pixka bat hurbildu, eta etxe batena zela ohartu zen. Amaiak papertxo batzuk zituen
esku artean, eta ahoan. Azkenik, polizia iritsi zen. Ezer ez ukitzeko agindu zuen nagusiak, eta bete zuen Izaskunek. Galdera batzuk egin ondoren, etxera joateko agindu zioten, zerbait zekitenean, deituko zutela zin eginez.
Izaskunek oso pentsakor pasa zituen hurrengo hiru egunak, bere lagunari zer gertatu ote izan zitzaion bere buruari galdetuz behin eta berriro. Bere ama, bi edo hiru egun lehenago hil zen, baina hori ez zen arrazoia Amaia egoera horretara iristeko, bere ustez behintzat. Susto batez ohartu zen mugikorra dardaratzen zegoela. Polizia zen.
Hasieran paperarengatik ito izanen zela pentsatzen zutela esan zion poliziak. Bere amaren heriotzak urduritasuna eragin ziola eta horregatik koadroa ere apurtu izanen batzuk zuela. Baina frogak ez zuen hori adosten. Infartu bat eman ziola azaldu zion poliziak Izaskuni, hori besterik ez.
Amaia neska alaia zen, oso argia eta hori gutxi balitz, ederra. Nahiko lagun zituen, eta ikasketak bukatu berri. Lanaren bila zegoen orain. Bere ama, Irene, gaixorik zegoen azken aldi hartan eta bera zaintzen pasatzen zituen egunak. Ama eta alaba arteko erlazioa oso estua zen, horregatik amak huts egin zuenean, alabak oso gaizki pasa zuen.
Gau hartan, Amaia ganbarara joan zen, bere amaren trasteen artean kuxkuxeatzeko. Beste gauza pilaren artean, bere amak margotutako etxe baten koadroa aurkitu zuen. Etxeak, hiru solairu zituen, eta hauetako bakoitzean, bost leiho zeuden. Behekaldean belardi izugarri handia zegoen, eta bertan, lorezain gazte bat. Etxea familia aberats batena zela imajinatu zuen, hura zuen luxuzko itxuragatik. Atzekaldeko mendiak ezagunak egiten zitzaizkion, inguruko zonaldea zirudien. Koadroa hainbat gustatu zitzaion, bere logelan zintzilikatu zuen, bere amaren omenez besteak beste.
Nekaturik zegoen eta ohean lo gelditu zen. Hurrengo goizean, eguzkiaren argiarekin batera esnatu zen, eta begiak ireki bezain laister, koadroari erreparatu zion; neska gazte bat zegoen leiho batetik begira. Arraroa egin zitzaion, eta begiak igurtzi zituen, baina ez ziren bere irudimenak. Komunera joan zen aurpegia garbitzera, eta beste leiho batean, haurtxo bat agertu zela konturatu zen. Logelatik alde egin zuen eta arropak jantzi ondoren, koadroko etxea bilatzera joan zen. Etxe hartan zerbait gertatu zela sumatzen baitzuen, eta gainera, bere amak zerbait ikustekorik zuela.
Kotxearekin, ezaguna egiten zitzaion zonalde hartara abiatu zen. Oker ez zebilen, han zegoen etxea. Oso aldatua zagoen, baina denbora kontua zen. Etxeko ate zaharra kolpatu zuen eta amona zahar bat agertu zen. Ile zuri eta luzea mototsa batean bildurik zuen. Gona luze bat zeraman, eta zapi beltz bat sorbalden gainetik.
Ahots baxuz azaldu zion amonatxoak Amaiari, etxea lehen familia aberats batena zela, baina umerzurztegi bezala erabiltzen zutela. Neska gazteak, familiarekin zer gertatu zen galdetu zion eta amonak inork ez zekiela serio-serio erantzun zuen, egun batean, denak hilik agertu zirela, eta ez zekiela inork zergatik. Emakume zaharrak, Amaiari barrura sartzeko gonbidapena eskaini zion, baina honek aukerari ezetz esan eta etxerantz itzuli zen.
Etxean, koadroak paretan zintzilik jarraitzen zuen. Haurra lorazainarekin batera agertu zen emakume batekin. Azkeneko honek, familiaren ama zela zirudien. Zer gertatzen zen kuadro horrekin? Kaxa batean sartu eta ohe azpian utzi zuen.
Gaua iristea asko kostatu zen Amaiaren irudimenez, eguna inoiz baino luzeagoa iruditu zitzaion. Baina azkenik, ohe gainera bota zenean, ohe azpian kolpe ahulak entzun zituen. Zalantzarik gabe, koadroarenak zirela pentsatu zuen, nahiko urduri, egia esan. Hori ez zen normala, edo agian ametsetan zebilen...
Kaxa, ohe azpitik atera zuen eta estalkia kendu bezain azkar, koadroan amona bat eta gizon bat agertu zirela konturatu zen, baina oraingo aldi honetan, ez zegoen lorazaina. Zer demontre gertatzen zen? Erantzunik gabe egongela zeharkatzen hasi zen, sukaldeko zakarrontzian margoa botatzeko, eta hau pusketetan zatitzen hasi zen. Momentu horretan, egongelaren erdi-erdian, koadroaren barrutik paper bat erori zen. Mantso eta harriturik makurtu, eta papera hartu zuen. Ahots baxuz papera irakurtzen hasi zen.
Kaixo:
Irene naiz. Etxe honetan gertatutako gauza larri batez lekuko izan naiz. Lorezainak, familiako pertsona guztiak hil ditu banan- banan eta lorazainari inori kontatuko ez diodala zin egin diot, bestela, ni izango naiz hurrengoa. Mesedez, lorazaina oraindikan aske dago, deitu lehen bait lehen poliziari, gai honetaz berri emateko eta kontuz ibili.
Eskerrik asko.
Irene
Amaia segundu batez geldi gelditu zen, eta bi aldiz pentsatu gabe telefonora hurbildu zen, lehen bait lehen polizia deitzeko. Hori baitzen bere amak eskatu zuen gauza bakarra, gainera berarekin ados zegoen. Edozein pertsona hil zezakeen lorazain horrek.
Bapatean atzerantz begiratu zuen, eta gizon zahar bat berari begira zegoela konturatu zen. Gizonak, zuhaitzak inausteko guraize handi eta zorrotz batzuk zituen eskuartean, eta Amaiaren lepoa sartu zuen hauen tartean. Amaiak begirada azkar bat bota zion lorezainari, goitik behera, segundu bat baino gutxiagoko denbora erabiliz. Zalantzarik gabe koadroko gizona zen. Arropa berbera jantzia zeraman, eta bera zela aurpegian nabaritzen zitzaion, nahiz eta zimur gehiago eduki.
Amaia oihuka hasi zen. Lorezain zaharrak isiltzeko agindu zion. Amaiak bere desioa bete zuen. Lorezainak pixka bat gehiago estutu zituen guraizeak. Amaiak negarrez esan zion papera jango zuela, ez ziola inori gertatutakoa esango, eta lehenengoa egiten hasi zen. Lorezainak estutzen jarraitzen zuen, ez zuen gelditzeko itxurarik. Amaia bapatean, geldi-geldirik gelditu zen eta lorezainak guraizeak lepotik kendu zizkion. Neska, lurrera erori zen, hankek huts egin ziotelako eta hor geldirik geratu zen, baina ez nahita. Berak, jada, ez zuen bere gorputzeko ezer kontrolatzen.
Lorezaina, inongo urduritasunik gabe, irteerarantz abiatu eta atetik atera zen. Eskuartean guraize handiak zituenez, ez zituen artaziak askatu atea ongi ixteko. Oinarekin bultzadatxo bat eman zion. Baina atea ez zen guztiz itxi.
XIX. IRUÑEKO GAZTEENDAKO LITERATUR LEHIAKETAN, 1. AKZESITA.
ANAIS SANCHEZ DBH 3
Amaiaren etxeko sarreran zegoelarik, atea pixka bat irekia zegoela ikusi zuen. Hala eta guztiz ere, txirrina jotzea erabaki zuen. Bi saiakera egin zituen, eta erantzunik ez. Barrura sartzea erabaki zuen, zerbait gertatu ote zitzaion beldur.
Dena isil-isilik zegoen, atearen karranka zen momentu horretan entzun zen zarata bakarra.
Sarrera zeharkatzen zuen bitartean, dena bere leku egokian zegoela ohartu zen. Agian, Amaia oporretan zegoen, eta lapurren bat sartu ote izanen zen etxera. Egongelara iritsi zen. Eskuak ahora eraman zituen, eta zeraman larruzko poltsa lurrera erori zitzaion, atetik sartu eta hura ikusi zuen bezain laister. Ez zekien zer egin. Malko busti batek zeharkatu zion masaila. Zur eta lur bihurtu zen momentu batez. Ez zekien zer egin.
Bere lagun mina, lurrean botata zegoen. Argi eta garbi ikusten zen ez zuela arnasarik hartzen. Begiak irekiak zituen eta azala zuri-zuria. Begi hondoratuek eta ezpain moreek bizi gabeko itxura ematen zioten. Bere ondora joan zen, lurretik altxatzeko gutxienez, baina hain gogor zegoen, besoa ere ezin izan ziola mugitu. Poliziari deitu zion urduri.
Kotxeen soinuak entzutea itxaroten zuen bitartean, inguruari erreparatu zion
adi-adi. Koadroa apurtu bat lurrean zegoen, puzketa handietan apurtua. Pixka bat hurbildu, eta etxe batena zela ohartu zen. Amaiak papertxo batzuk zituen
esku artean, eta ahoan. Azkenik, polizia iritsi zen. Ezer ez ukitzeko agindu zuen nagusiak, eta bete zuen Izaskunek. Galdera batzuk egin ondoren, etxera joateko agindu zioten, zerbait zekitenean, deituko zutela zin eginez.
Izaskunek oso pentsakor pasa zituen hurrengo hiru egunak, bere lagunari zer gertatu ote izan zitzaion bere buruari galdetuz behin eta berriro. Bere ama, bi edo hiru egun lehenago hil zen, baina hori ez zen arrazoia Amaia egoera horretara iristeko, bere ustez behintzat. Susto batez ohartu zen mugikorra dardaratzen zegoela. Polizia zen.
Hasieran paperarengatik ito izanen zela pentsatzen zutela esan zion poliziak. Bere amaren heriotzak urduritasuna eragin ziola eta horregatik koadroa ere apurtu izanen batzuk zuela. Baina frogak ez zuen hori adosten. Infartu bat eman ziola azaldu zion poliziak Izaskuni, hori besterik ez.
Amaia neska alaia zen, oso argia eta hori gutxi balitz, ederra. Nahiko lagun zituen, eta ikasketak bukatu berri. Lanaren bila zegoen orain. Bere ama, Irene, gaixorik zegoen azken aldi hartan eta bera zaintzen pasatzen zituen egunak. Ama eta alaba arteko erlazioa oso estua zen, horregatik amak huts egin zuenean, alabak oso gaizki pasa zuen.
Gau hartan, Amaia ganbarara joan zen, bere amaren trasteen artean kuxkuxeatzeko. Beste gauza pilaren artean, bere amak margotutako etxe baten koadroa aurkitu zuen. Etxeak, hiru solairu zituen, eta hauetako bakoitzean, bost leiho zeuden. Behekaldean belardi izugarri handia zegoen, eta bertan, lorezain gazte bat. Etxea familia aberats batena zela imajinatu zuen, hura zuen luxuzko itxuragatik. Atzekaldeko mendiak ezagunak egiten zitzaizkion, inguruko zonaldea zirudien. Koadroa hainbat gustatu zitzaion, bere logelan zintzilikatu zuen, bere amaren omenez besteak beste.
Nekaturik zegoen eta ohean lo gelditu zen. Hurrengo goizean, eguzkiaren argiarekin batera esnatu zen, eta begiak ireki bezain laister, koadroari erreparatu zion; neska gazte bat zegoen leiho batetik begira. Arraroa egin zitzaion, eta begiak igurtzi zituen, baina ez ziren bere irudimenak. Komunera joan zen aurpegia garbitzera, eta beste leiho batean, haurtxo bat agertu zela konturatu zen. Logelatik alde egin zuen eta arropak jantzi ondoren, koadroko etxea bilatzera joan zen. Etxe hartan zerbait gertatu zela sumatzen baitzuen, eta gainera, bere amak zerbait ikustekorik zuela.
Kotxearekin, ezaguna egiten zitzaion zonalde hartara abiatu zen. Oker ez zebilen, han zegoen etxea. Oso aldatua zagoen, baina denbora kontua zen. Etxeko ate zaharra kolpatu zuen eta amona zahar bat agertu zen. Ile zuri eta luzea mototsa batean bildurik zuen. Gona luze bat zeraman, eta zapi beltz bat sorbalden gainetik.
Ahots baxuz azaldu zion amonatxoak Amaiari, etxea lehen familia aberats batena zela, baina umerzurztegi bezala erabiltzen zutela. Neska gazteak, familiarekin zer gertatu zen galdetu zion eta amonak inork ez zekiela serio-serio erantzun zuen, egun batean, denak hilik agertu zirela, eta ez zekiela inork zergatik. Emakume zaharrak, Amaiari barrura sartzeko gonbidapena eskaini zion, baina honek aukerari ezetz esan eta etxerantz itzuli zen.
Etxean, koadroak paretan zintzilik jarraitzen zuen. Haurra lorazainarekin batera agertu zen emakume batekin. Azkeneko honek, familiaren ama zela zirudien. Zer gertatzen zen kuadro horrekin? Kaxa batean sartu eta ohe azpian utzi zuen.
Gaua iristea asko kostatu zen Amaiaren irudimenez, eguna inoiz baino luzeagoa iruditu zitzaion. Baina azkenik, ohe gainera bota zenean, ohe azpian kolpe ahulak entzun zituen. Zalantzarik gabe, koadroarenak zirela pentsatu zuen, nahiko urduri, egia esan. Hori ez zen normala, edo agian ametsetan zebilen...
Kaxa, ohe azpitik atera zuen eta estalkia kendu bezain azkar, koadroan amona bat eta gizon bat agertu zirela konturatu zen, baina oraingo aldi honetan, ez zegoen lorazaina. Zer demontre gertatzen zen? Erantzunik gabe egongela zeharkatzen hasi zen, sukaldeko zakarrontzian margoa botatzeko, eta hau pusketetan zatitzen hasi zen. Momentu horretan, egongelaren erdi-erdian, koadroaren barrutik paper bat erori zen. Mantso eta harriturik makurtu, eta papera hartu zuen. Ahots baxuz papera irakurtzen hasi zen.
Kaixo:
Irene naiz. Etxe honetan gertatutako gauza larri batez lekuko izan naiz. Lorezainak, familiako pertsona guztiak hil ditu banan- banan eta lorazainari inori kontatuko ez diodala zin egin diot, bestela, ni izango naiz hurrengoa. Mesedez, lorazaina oraindikan aske dago, deitu lehen bait lehen poliziari, gai honetaz berri emateko eta kontuz ibili.
Eskerrik asko.
Irene
Amaia segundu batez geldi gelditu zen, eta bi aldiz pentsatu gabe telefonora hurbildu zen, lehen bait lehen polizia deitzeko. Hori baitzen bere amak eskatu zuen gauza bakarra, gainera berarekin ados zegoen. Edozein pertsona hil zezakeen lorazain horrek.
Bapatean atzerantz begiratu zuen, eta gizon zahar bat berari begira zegoela konturatu zen. Gizonak, zuhaitzak inausteko guraize handi eta zorrotz batzuk zituen eskuartean, eta Amaiaren lepoa sartu zuen hauen tartean. Amaiak begirada azkar bat bota zion lorezainari, goitik behera, segundu bat baino gutxiagoko denbora erabiliz. Zalantzarik gabe koadroko gizona zen. Arropa berbera jantzia zeraman, eta bera zela aurpegian nabaritzen zitzaion, nahiz eta zimur gehiago eduki.
Amaia oihuka hasi zen. Lorezain zaharrak isiltzeko agindu zion. Amaiak bere desioa bete zuen. Lorezainak pixka bat gehiago estutu zituen guraizeak. Amaiak negarrez esan zion papera jango zuela, ez ziola inori gertatutakoa esango, eta lehenengoa egiten hasi zen. Lorezainak estutzen jarraitzen zuen, ez zuen gelditzeko itxurarik. Amaia bapatean, geldi-geldirik gelditu zen eta lorezainak guraizeak lepotik kendu zizkion. Neska, lurrera erori zen, hankek huts egin ziotelako eta hor geldirik geratu zen, baina ez nahita. Berak, jada, ez zuen bere gorputzeko ezer kontrolatzen.
Lorezaina, inongo urduritasunik gabe, irteerarantz abiatu eta atetik atera zen. Eskuartean guraize handiak zituenez, ez zituen artaziak askatu atea ongi ixteko. Oinarekin bultzadatxo bat eman zion. Baina atea ez zen guztiz itxi.
XIX. IRUÑEKO GAZTEENDAKO LITERATUR LEHIAKETAN, 1. AKZESITA.
ANAIS SANCHEZ DBH 3
24 ORDU
-Edurne Etxarte dut izena eta 14 urte ditut. Zarautzen bizi nintzen orain arte, nire gurasoak bereizi direlako eta nire aitarekin bizitzera etorri naizelako hiri berri hontara. « Klonk ! » -Ez ! Kaka zaharra ! Ezabagailua erori da !- Barkatu.
-Kar, kar, kar… !
-Esan bezala, berria naiz eta… zuek ezagutzeko aukera izan nahiko nuke.-Ez nuen hori esan izan beharko. Orain ergel bat bezala geratuko naiz bizitza osorako… Hau lotsa !
-Lasai Oihane.
-Edurne -zuzendu dut.
-Edurne, Maiterekin eser zaitezke. Atzekaldeko izkina horretan.
-Eskerrik asko.
Maite den horrek haurraren irrifarre batez agurtu nau. Falta zena, orain gelako arrarotxoarekin eseriko nintzen.
-Kaixo!!-izan dira bere lehen hitz…arrarotxoak. Kar, kar!
-Zerekin zabiltzate orain?
-Zerez zerekin zertan?
-Emm… zer?-baina zertan ari da neska hori? Uste baina arraroagoa da. Bere beldur naiz. Eta gainera gelakide guztiek bere lagun egin naizela usteko dute.
-Zuk zerekin gabiltzan galdetu didazu ezta?
-Bai.
-Ba… hori.
-Ah. Ondo da.
Zertaz hitz egingo nuen orain neska honekin? Leku aldaketa eskatuko banu… ez, ez, gauzak ez dira horrela konpontzen.
-Beraz, zein izango litzateke erantzuna… Etxarte, Edurne Etxarte? - galdetu dit irakasleak.
Oh ez!
-Eeh… ba…-liburuan “angelua zirkunferentziaren erdia izango da…” irakurri eta zera bota dut:
- angelua zirkunferentziaren erdia izango da.
-Ez gaude matematikan!-garrasi egin dit.
Zer? Larri nago. Aurpegia gorri-gorri daukat eta izerditan nago. Lurrak batzuetan irentsiko banindu…!
«Riinngg !!! » txirrinak jo du.
-Ea esnatzen zaren- Maite begiratu nuen. Segituan irrifarre egin dit lasaitzeko moduan. “Eskerrik asko” pentsatu dut.- Badakit lehenengo eguna dela baina… Maite, egiten ari garenaz jakinarazi behar diozu.
-Bale -esan du Maitek, doinu inuxente batez.
Klasetik ateratzean, euria ari du eta nola ez, ez dut ez euritakorik ez txubaskerorik. Etxerako bidean, auzoko mutil kuadrila bat ikusi dut. Denak oso ondo jantziak, luzeak eta oso ederrak. Begira gelditu natzaie eta haiek niri. Baina, bat- batean, txirrista egin dut eta lurrera erori naiz. Golkoraino busti-busti eginda altxatu naiz. Madarikazioa ! Zergatik erori behar naiz une honetan hain zuzen ere ? Zer egin diot nik jendeari horren zorte txarrekoa izateko?
Burua goratu dut. Mutil guztiak barrezka ari dira, nitaz, noski. Zuzen begiratu diet aurpegi txarrarekin, isilarazteko asmoz, baina baita zera ere! Ni haien ondoan inurritxo bat bezala sentitzen naiz. Handiagoa izango banintz… Ibiltzen jarraitu dudanean, eskumuturrak min egiten didala nabaritu dut. Min handia. Soka batez goitik lotuta egongo balitz bezala eta mugitu ezingo banu bezala.
Lasterka iritsi naiz etxera.
-Aita!
-Kaixo Edurne. Zelan eskolan?
-…Ondo….
-Zera, zerbait esan behar dizut. Amak zu berarekin joatea nahi du, beraz, zorroa prestatu eta autobus geltokira joango gara. Barkatu hain… zuzenki eta azkar esana izateak, baina badakizu ez naizela gai beste modu batez esateko.
Holakoa da aita. Ez dizu ezertxo ere esaten eta gauzak igaroten uzten ditu edo zuzenki, eta bat-batean esaten dizkizu. Inoiz aldatuko ez den horietakoa da. Egun batean gosaltzeko arraultz prijituak, lukainkak, laranja zukua eta urdaiazpikoa prestatu zizkidan. Aldiz, bazkaltzeko, (gosaria ikusita, txahal oso bat espero nuen) ogia eta jogurta eman zizkidan. Horren bortitza, bai.
-Ba… ondo. Orain hasiko naiz.
-Ondo al zaude? Ez al duzu hitz egin nahi edo ez dakit, edo nahiago duzu itxaron denbora batez?
-Ez, ez, aita. Ondo nago lasai. Ulertzen dut.
Begiarekin keinu egin dit eta irrifar batez erantzun diot.
Nire gelara joan naiz eta oraindik lurrean dagoen motxila handia eta gorria hartu dut. Armairura begira gelditu naiz une luze batez. Pentsatzen. Ezer ez. Ateak ireki eta dagoen arropa guztia hartu eta zorroan sartu dut. Ator pare bat zulatuak ditut, amari esango diot josteko.
Ezkaratzaruntz joan naiz. Bertan, aita zegoen nire zain.
-Dena daukazu ?
-Bai, espero dut. Kar, kar! Ze, daramadan egunarekin!
Aitak ez du farrik egin. Zur dago, triste. Denbora batez elkar ikusiko ez dugulako. Ez da oso ondo eramaten ari bereizketaren kontua. Nik ere, ez dakit nola jokatu. Nola jokatu behar da malenkonia eta ezinegona elkartzen zaizkizunean?
Autobus geltokira iritsi gara. Negar egiteko gogoak sartu zaizkit, baita berari ere. Baina ez dugu negarrik egin. Txartelak eskuratu eta laister autobusera igo naiz motxila uztera. Jaitsi eta besarkada handia eman diot aitari. Hark niri muxu asko. Orduan, eskua luzatu eta 70€ eman dizkit eta zera esan dit :
-Eman ahal dizudan guztia da.
Goratu eta muxu eman diot masailetan.
Autobusera igo eta agur egin diot. Berehala, negarrez hasi gara biok, goibeltasunari ezin eutsirik.
Bidaia luze bat izan da Zarautzeraino. Iristean, ama zain nuen autobusarekiko espaloi hurbilenean.
-Edurne bihotza!- oihukatu dit.
-Ama!- esku-ahurrarekin agur egin diot, nekez behatzak luzatuz.
Motxila hartu dut eta berarengana hurbildu naiz.
-Zer moduz bidaia ? Eta eskola?
-Pixkat nekatua nago. Eskolan? Ondo, ondo…
-Goazen etxera.
Etxea izan beharko litzatekeen hori, ez zen etxea.
-Ama, beste etxe bat erosi al duzu?
-Ez, lagun bat bisitatzera igoko naiz. Oraintxe bertan nator.
Atea itxi eta etxe horretan sartu da.
Une hori pixkat atseden hartzeko eta ea lo hartu ahal nuen aprobetxatu dut. Segituan, amesten hasi naiz. Zarautzeko lagun guztien argazki pila daude, eta horietan ere ni agertzen naiz. Denak irribarrez. Koloreak aldatzen doaz eta halako batean, Gasteizko ikastolako klasean agertu naiz, nire lehengo gelakideek argazkiak nola ikusten eta haietaz barre egiten zuten begiratzen.
Bat-bateko soinu batek esnatu nau. Ama da, autoaren atea itxi eta sartu da.
-Mirarik mandatu bat egitea eskatu dit. Axola al zaizu momentutxo batean botikariarengana banoa ? Premiazkoa da.
-Ez, lasai. Nahi duzun denbora guztia egon zaitezke.
-Gero arte.
3 ordu eta erdi igaro dira etxera iritsi garenerako. Ez dut amaren bizitzeko era batere gustoko. Kokoteraino nago berataz eta bere erabakitzeko eraz.
Motxila ertain bat eskuratu eta Zarautzera joateko beharko dudan guztia sartu dut. Bitan pentsatu gabe, tren geltokira joan eta lehenengo aterako den trenaren txartelak erosi ditut. Alde egingo dut gaua heltzean.
EUSKARAZKO HAUR LITERATURAKO XXII. LEHIAKETAN, 1.SARIA NARRAZIOAN.
ANA VILLANUEVA DBH 2
-Kar, kar, kar… !
-Esan bezala, berria naiz eta… zuek ezagutzeko aukera izan nahiko nuke.-Ez nuen hori esan izan beharko. Orain ergel bat bezala geratuko naiz bizitza osorako… Hau lotsa !
-Lasai Oihane.
-Edurne -zuzendu dut.
-Edurne, Maiterekin eser zaitezke. Atzekaldeko izkina horretan.
-Eskerrik asko.
Maite den horrek haurraren irrifarre batez agurtu nau. Falta zena, orain gelako arrarotxoarekin eseriko nintzen.
-Kaixo!!-izan dira bere lehen hitz…arrarotxoak. Kar, kar!
-Zerekin zabiltzate orain?
-Zerez zerekin zertan?
-Emm… zer?-baina zertan ari da neska hori? Uste baina arraroagoa da. Bere beldur naiz. Eta gainera gelakide guztiek bere lagun egin naizela usteko dute.
-Zuk zerekin gabiltzan galdetu didazu ezta?
-Bai.
-Ba… hori.
-Ah. Ondo da.
Zertaz hitz egingo nuen orain neska honekin? Leku aldaketa eskatuko banu… ez, ez, gauzak ez dira horrela konpontzen.
-Beraz, zein izango litzateke erantzuna… Etxarte, Edurne Etxarte? - galdetu dit irakasleak.
Oh ez!
-Eeh… ba…-liburuan “angelua zirkunferentziaren erdia izango da…” irakurri eta zera bota dut:
- angelua zirkunferentziaren erdia izango da.
-Ez gaude matematikan!-garrasi egin dit.
Zer? Larri nago. Aurpegia gorri-gorri daukat eta izerditan nago. Lurrak batzuetan irentsiko banindu…!
«Riinngg !!! » txirrinak jo du.
-Ea esnatzen zaren- Maite begiratu nuen. Segituan irrifarre egin dit lasaitzeko moduan. “Eskerrik asko” pentsatu dut.- Badakit lehenengo eguna dela baina… Maite, egiten ari garenaz jakinarazi behar diozu.
-Bale -esan du Maitek, doinu inuxente batez.
Klasetik ateratzean, euria ari du eta nola ez, ez dut ez euritakorik ez txubaskerorik. Etxerako bidean, auzoko mutil kuadrila bat ikusi dut. Denak oso ondo jantziak, luzeak eta oso ederrak. Begira gelditu natzaie eta haiek niri. Baina, bat- batean, txirrista egin dut eta lurrera erori naiz. Golkoraino busti-busti eginda altxatu naiz. Madarikazioa ! Zergatik erori behar naiz une honetan hain zuzen ere ? Zer egin diot nik jendeari horren zorte txarrekoa izateko?
Burua goratu dut. Mutil guztiak barrezka ari dira, nitaz, noski. Zuzen begiratu diet aurpegi txarrarekin, isilarazteko asmoz, baina baita zera ere! Ni haien ondoan inurritxo bat bezala sentitzen naiz. Handiagoa izango banintz… Ibiltzen jarraitu dudanean, eskumuturrak min egiten didala nabaritu dut. Min handia. Soka batez goitik lotuta egongo balitz bezala eta mugitu ezingo banu bezala.
Lasterka iritsi naiz etxera.
-Aita!
-Kaixo Edurne. Zelan eskolan?
-…Ondo….
-Zera, zerbait esan behar dizut. Amak zu berarekin joatea nahi du, beraz, zorroa prestatu eta autobus geltokira joango gara. Barkatu hain… zuzenki eta azkar esana izateak, baina badakizu ez naizela gai beste modu batez esateko.
Holakoa da aita. Ez dizu ezertxo ere esaten eta gauzak igaroten uzten ditu edo zuzenki, eta bat-batean esaten dizkizu. Inoiz aldatuko ez den horietakoa da. Egun batean gosaltzeko arraultz prijituak, lukainkak, laranja zukua eta urdaiazpikoa prestatu zizkidan. Aldiz, bazkaltzeko, (gosaria ikusita, txahal oso bat espero nuen) ogia eta jogurta eman zizkidan. Horren bortitza, bai.
-Ba… ondo. Orain hasiko naiz.
-Ondo al zaude? Ez al duzu hitz egin nahi edo ez dakit, edo nahiago duzu itxaron denbora batez?
-Ez, ez, aita. Ondo nago lasai. Ulertzen dut.
Begiarekin keinu egin dit eta irrifar batez erantzun diot.
Nire gelara joan naiz eta oraindik lurrean dagoen motxila handia eta gorria hartu dut. Armairura begira gelditu naiz une luze batez. Pentsatzen. Ezer ez. Ateak ireki eta dagoen arropa guztia hartu eta zorroan sartu dut. Ator pare bat zulatuak ditut, amari esango diot josteko.
Ezkaratzaruntz joan naiz. Bertan, aita zegoen nire zain.
-Dena daukazu ?
-Bai, espero dut. Kar, kar! Ze, daramadan egunarekin!
Aitak ez du farrik egin. Zur dago, triste. Denbora batez elkar ikusiko ez dugulako. Ez da oso ondo eramaten ari bereizketaren kontua. Nik ere, ez dakit nola jokatu. Nola jokatu behar da malenkonia eta ezinegona elkartzen zaizkizunean?
Autobus geltokira iritsi gara. Negar egiteko gogoak sartu zaizkit, baita berari ere. Baina ez dugu negarrik egin. Txartelak eskuratu eta laister autobusera igo naiz motxila uztera. Jaitsi eta besarkada handia eman diot aitari. Hark niri muxu asko. Orduan, eskua luzatu eta 70€ eman dizkit eta zera esan dit :
-Eman ahal dizudan guztia da.
Goratu eta muxu eman diot masailetan.
Autobusera igo eta agur egin diot. Berehala, negarrez hasi gara biok, goibeltasunari ezin eutsirik.
Bidaia luze bat izan da Zarautzeraino. Iristean, ama zain nuen autobusarekiko espaloi hurbilenean.
-Edurne bihotza!- oihukatu dit.
-Ama!- esku-ahurrarekin agur egin diot, nekez behatzak luzatuz.
Motxila hartu dut eta berarengana hurbildu naiz.
-Zer moduz bidaia ? Eta eskola?
-Pixkat nekatua nago. Eskolan? Ondo, ondo…
-Goazen etxera.
Etxea izan beharko litzatekeen hori, ez zen etxea.
-Ama, beste etxe bat erosi al duzu?
-Ez, lagun bat bisitatzera igoko naiz. Oraintxe bertan nator.
Atea itxi eta etxe horretan sartu da.
Une hori pixkat atseden hartzeko eta ea lo hartu ahal nuen aprobetxatu dut. Segituan, amesten hasi naiz. Zarautzeko lagun guztien argazki pila daude, eta horietan ere ni agertzen naiz. Denak irribarrez. Koloreak aldatzen doaz eta halako batean, Gasteizko ikastolako klasean agertu naiz, nire lehengo gelakideek argazkiak nola ikusten eta haietaz barre egiten zuten begiratzen.
Bat-bateko soinu batek esnatu nau. Ama da, autoaren atea itxi eta sartu da.
-Mirarik mandatu bat egitea eskatu dit. Axola al zaizu momentutxo batean botikariarengana banoa ? Premiazkoa da.
-Ez, lasai. Nahi duzun denbora guztia egon zaitezke.
-Gero arte.
3 ordu eta erdi igaro dira etxera iritsi garenerako. Ez dut amaren bizitzeko era batere gustoko. Kokoteraino nago berataz eta bere erabakitzeko eraz.
Motxila ertain bat eskuratu eta Zarautzera joateko beharko dudan guztia sartu dut. Bitan pentsatu gabe, tren geltokira joan eta lehenengo aterako den trenaren txartelak erosi ditut. Alde egingo dut gaua heltzean.
EUSKARAZKO HAUR LITERATURAKO XXII. LEHIAKETAN, 1.SARIA NARRAZIOAN.
ANA VILLANUEVA DBH 2
ABENTURA PAREGABEA
Egunero bezala esnatu nintzen egun hartan. Gosaltzeko arraultza bat, saltxitxa bat eta kafesne bat edan nituen koko zuku baten ondoren. Gosaltzen nuen bitartean irratia entzuten ari nintzen. Asko gustatzen zitzaidan munduan gertatzen ziren berriak entzutea. Egun hartan amak, goizez
lan egiten zuen eta aita oraindik ohean zegoen, eguerdian lan egiten zuelako. Egun horretan asko harritu zitzaidan entzun nuena. Seward, Alaskako herri batean elurretako
monstruo baten arrastoa aurkitu zuten bertako ehiztari batzuek. Oraindik aurkeztu ez banaiz Zack naiz, Zack Gray. Ni Whittier herrixkan bizitzen nintzen Washingtonera joan aurretik. Whittierren nengoela gertatu zitzaigun hau, niri, Shazka, nire txakurrari, eta nire lagun minari, Angeal. Egun hartan ez genuen klaserik izan eta Angeali eta bioi ideia bera etorri zitzaigun burura,Sewardera joatea. Seward, Whittierretik ordu batera zegoen. Angealekin telefonoz hitz egin ondoren, joatea erabaki genuen gure gurasoei ezer esan gabe. Motxila prestatzen hasi nintzen bitartean irratia entzuten ari nintzen eta zera sartu nuen, bi ogitarteko, gosaltzeko eta bazkaltzeko, boteila bete ur, argazki kamera, linterna bat eta nire mugikorra. Etxetik atera behar nintzenean Shazka eramatea ideia ona izango zela pentsatu nuen.
Shazkak nire gurasoen logelan lo egiten zuenez, kontu haundiz sartu nintzen aita ez esnatzeko.Hamar eta erdiak ziren gutxi gorabehera Angeal bilatzera joan ginenean.
Berak ere motxila bat zeraman bere gauzekin. Hamaiketan
Sewardko bidea hatuta genuen.
Bidetik gindoazela, nik mugikorraren bidez irratia entzuten nuen eta Angealek argazkiak ateratzen zituen. Hamaika eta erdiak ziren haur batzuekin elur panpin bat egiten gelditu
ginenean. Zenbait geldialdi egin ondoren, Sewardera iritsi ginen. Sewardko mendira igo baino lehen gosariko bokatatxoa jan genuen eta ondoren herria ikusten geratu ginen. Herria oso polita zen, bioi asko gustatu zitzaigun bere eparantza. Gero, mendira abiatu ginen. Oso zaila zen ibiltzea elurra belaunetaraino iristen zitzaigun.
Tontorrera iritsi ginenean neke-neke eginda geunden, Shazka ezik. Shazkari asko gustazen zitzaion elurra eta leku batetik bestera zebilen. Jateko leku bat aurkitzen ari
ginen baina ezer ez. Tontorrean ezin genuen jan, elurra gerrira iristen zitzaigulako. Ondorioz, jeitsi behar izan genuen pixka bat beherago. Jeisten ari ginela alud bat gure
atzetik harrapatu nahian zetorren. Korrika eta presaka han zegoen kobazulo batean sartu ginen hirurok. Elurrak irteera estali zuen, harrapatuta geunden! Angelek sua pizten zuen bitartean, nik ateratzeko modu bat bilatzen nuen. Mugikorra atera nuen, baina han ez nuen koberturarik. Suaren ondoan eseri ginen eta han bokatak jan genituen. Bat-batean garrasi haundia entzun genuen, yetia zen! Beldurraren beldurrez garrasika hasi ginen, baina ez zigun inork entzuten. Nik ateratzeko bide bat aurkitzen nuen bitartean, Angealek argazki kamera ateratzen zuen. Ez
genuen ezer ikusten zeren kobazuloa oso luzea eta iluna zen. Bera guregandik oso hurbil zegoen eta poliki-poliki hurbilago zegoela suma genezakeen. Bat-batean iluntasunetik hartz txuri ertain bat atera zen eta gure ondora hurbildu eta su ondoan etzan zen. Gu bitartean tunel bat egiten ari ginen ahal genuenarekin. Ordu erdi ondoren tunela amaitu genuen. Joan aurretik hartzari, Angealeri sobratutako bokata eman genion eta gero agurtu ondoren jarraitu genuen. Erlojua azken aldiz begiratu nuenean bostak jota ziren. Whittierreko bidea hartu genuen.
Lehenengo “autostop” egin genuen, baina inork eraman nahi ez gintuelako oinez joatea erabaki genuen. Bidean nik tetrisera jolasten nuen bitartean Angealek argazki mordoa
atera zituen. Zazpi eta erdietan Whittierren geunden. Angeal bere etxera abiatu zen eta ni nirera. Etxeanizugarrizko bronka jaso nuen eta ,gainera, ez genuen ez yetiaren arrastorik ikusi, eta ez yetia. Gaueko bederatzietan nire gurasoekin telebista ikusten ari nintzela norbaitek telofonoz deitu zuen. Angeal zen eta oso urduri zegoela zirudien. Oso azkar hitz egiten zuen eta nikez nuen ezer ulertzen. Piska bat lasaitu zenean, berak ateratako argazki batean yeti bat agertzen zela esan zidan.
Ezin nuen sinestu, baina hala eta guztiz, bere atxeraabiatu ginen nire gurasoak, Shazka eta ni.
Bere etxera iritsi ginenean bere gurasoak eta bera ordenagailuaren aurrean zeuden. Nire begiekin argazki hura ikusi nuenean guztiz harrituta geratu nitzen, egia esan denok geunden aho zabalik. Argazkia aldizkarira bidali genuen eta hurrengo egunean zera zihoen aldizkariak:
“DBH 2.mailako bi ikaslek eta txakur batek, yeti bat aurkitzen dute Sewardko inguruetan. Gobernuak inspekzio ugari egin zituen Sewardko inguruetan, baina ez zuten yetirik aurkitu. Guri egindako elkarrizketengatik eta argazkiengatik, diru asko irabazi genuen, 400.000$ gutxi
gorabehera. Diru horri esker Washingtonera bizitzera joan ginen. Istorio hau Seward eta Whittier herrietako istorioan geratu zela uste dut. Guk, gure bizitzarekin jarraitu genuen, baina ez dut inoiz abentura paregabe hori inoiz ahaztuko.
PETRI ATARRABIAKO HAUR LITERATUR LEHIAKETAKO IRABAZLEETARIKOA
ASIER GUILLO, DBH 2
lan egiten zuen eta aita oraindik ohean zegoen, eguerdian lan egiten zuelako. Egun horretan asko harritu zitzaidan entzun nuena. Seward, Alaskako herri batean elurretako
monstruo baten arrastoa aurkitu zuten bertako ehiztari batzuek. Oraindik aurkeztu ez banaiz Zack naiz, Zack Gray. Ni Whittier herrixkan bizitzen nintzen Washingtonera joan aurretik. Whittierren nengoela gertatu zitzaigun hau, niri, Shazka, nire txakurrari, eta nire lagun minari, Angeal. Egun hartan ez genuen klaserik izan eta Angeali eta bioi ideia bera etorri zitzaigun burura,Sewardera joatea. Seward, Whittierretik ordu batera zegoen. Angealekin telefonoz hitz egin ondoren, joatea erabaki genuen gure gurasoei ezer esan gabe. Motxila prestatzen hasi nintzen bitartean irratia entzuten ari nintzen eta zera sartu nuen, bi ogitarteko, gosaltzeko eta bazkaltzeko, boteila bete ur, argazki kamera, linterna bat eta nire mugikorra. Etxetik atera behar nintzenean Shazka eramatea ideia ona izango zela pentsatu nuen.
Shazkak nire gurasoen logelan lo egiten zuenez, kontu haundiz sartu nintzen aita ez esnatzeko.Hamar eta erdiak ziren gutxi gorabehera Angeal bilatzera joan ginenean.
Berak ere motxila bat zeraman bere gauzekin. Hamaiketan
Sewardko bidea hatuta genuen.
Bidetik gindoazela, nik mugikorraren bidez irratia entzuten nuen eta Angealek argazkiak ateratzen zituen. Hamaika eta erdiak ziren haur batzuekin elur panpin bat egiten gelditu
ginenean. Zenbait geldialdi egin ondoren, Sewardera iritsi ginen. Sewardko mendira igo baino lehen gosariko bokatatxoa jan genuen eta ondoren herria ikusten geratu ginen. Herria oso polita zen, bioi asko gustatu zitzaigun bere eparantza. Gero, mendira abiatu ginen. Oso zaila zen ibiltzea elurra belaunetaraino iristen zitzaigun.
Tontorrera iritsi ginenean neke-neke eginda geunden, Shazka ezik. Shazkari asko gustazen zitzaion elurra eta leku batetik bestera zebilen. Jateko leku bat aurkitzen ari
ginen baina ezer ez. Tontorrean ezin genuen jan, elurra gerrira iristen zitzaigulako. Ondorioz, jeitsi behar izan genuen pixka bat beherago. Jeisten ari ginela alud bat gure
atzetik harrapatu nahian zetorren. Korrika eta presaka han zegoen kobazulo batean sartu ginen hirurok. Elurrak irteera estali zuen, harrapatuta geunden! Angelek sua pizten zuen bitartean, nik ateratzeko modu bat bilatzen nuen. Mugikorra atera nuen, baina han ez nuen koberturarik. Suaren ondoan eseri ginen eta han bokatak jan genituen. Bat-batean garrasi haundia entzun genuen, yetia zen! Beldurraren beldurrez garrasika hasi ginen, baina ez zigun inork entzuten. Nik ateratzeko bide bat aurkitzen nuen bitartean, Angealek argazki kamera ateratzen zuen. Ez
genuen ezer ikusten zeren kobazuloa oso luzea eta iluna zen. Bera guregandik oso hurbil zegoen eta poliki-poliki hurbilago zegoela suma genezakeen. Bat-batean iluntasunetik hartz txuri ertain bat atera zen eta gure ondora hurbildu eta su ondoan etzan zen. Gu bitartean tunel bat egiten ari ginen ahal genuenarekin. Ordu erdi ondoren tunela amaitu genuen. Joan aurretik hartzari, Angealeri sobratutako bokata eman genion eta gero agurtu ondoren jarraitu genuen. Erlojua azken aldiz begiratu nuenean bostak jota ziren. Whittierreko bidea hartu genuen.
Lehenengo “autostop” egin genuen, baina inork eraman nahi ez gintuelako oinez joatea erabaki genuen. Bidean nik tetrisera jolasten nuen bitartean Angealek argazki mordoa
atera zituen. Zazpi eta erdietan Whittierren geunden. Angeal bere etxera abiatu zen eta ni nirera. Etxeanizugarrizko bronka jaso nuen eta ,gainera, ez genuen ez yetiaren arrastorik ikusi, eta ez yetia. Gaueko bederatzietan nire gurasoekin telebista ikusten ari nintzela norbaitek telofonoz deitu zuen. Angeal zen eta oso urduri zegoela zirudien. Oso azkar hitz egiten zuen eta nikez nuen ezer ulertzen. Piska bat lasaitu zenean, berak ateratako argazki batean yeti bat agertzen zela esan zidan.
Ezin nuen sinestu, baina hala eta guztiz, bere atxeraabiatu ginen nire gurasoak, Shazka eta ni.
Bere etxera iritsi ginenean bere gurasoak eta bera ordenagailuaren aurrean zeuden. Nire begiekin argazki hura ikusi nuenean guztiz harrituta geratu nitzen, egia esan denok geunden aho zabalik. Argazkia aldizkarira bidali genuen eta hurrengo egunean zera zihoen aldizkariak:
“DBH 2.mailako bi ikaslek eta txakur batek, yeti bat aurkitzen dute Sewardko inguruetan. Gobernuak inspekzio ugari egin zituen Sewardko inguruetan, baina ez zuten yetirik aurkitu. Guri egindako elkarrizketengatik eta argazkiengatik, diru asko irabazi genuen, 400.000$ gutxi
gorabehera. Diru horri esker Washingtonera bizitzera joan ginen. Istorio hau Seward eta Whittier herrietako istorioan geratu zela uste dut. Guk, gure bizitzarekin jarraitu genuen, baina ez dut inoiz abentura paregabe hori inoiz ahaztuko.
PETRI ATARRABIAKO HAUR LITERATUR LEHIAKETAKO IRABAZLEETARIKOA
ASIER GUILLO, DBH 2
2009/06/22
ABUZTUAK 23
Kaixo ni Jon zabalza naiz eta 18 urte ditut. Nere familiarekin bizi naiz Bartzelonan; Nere aita, nere ama eta nere ahizpa Leire eta ni. Duela gutxi arte gure familian dena ongi zihoan. Nere aitak gurekin ematen zuen eguh guztia, amak etxean egiten zuen lan, eta Laire eta ni oso ongi konpontzen ginen.
gau batean, aita eta ama entzun nituen bere logelan hitz egiten, nire aitari lanpostu berria eman nahi zioten, baina horretarako, Iruñera etorri behar ginen bizitzera. Amak ezetz eta ezetz esaten zion, guk hemen geneukala bizitza guztia eta lagun guztiak, eta oso pozik geundela hemen. Orduan atea danbateko batez itxi zuen amak.
Hurrengo goizean, gurasoek dena esan ziguten eta nere ustez, amari gustatu zitzaion Iruñera joatearen ideia. Baina esan beharra dago nik banekiela bakarrik problemak ekarriko zizkigutela hona joateak, baina, alde batetik, esan nuen hura ez banuela egiten bizitzako oportunitate bat galduko nuela.
Handik 6 hilabetetara, prest geunden etxetik ateratzeko eta beste bizimodu batean sartzeko. Lehenengo, autobusa hartu genuen aireportura joateko.
Han hegazkin bat hartu genuen Biarritzera joateko, eta hemen auto bat alokatu genuen Iruñeraino iristeko. Esan beharra dago bidaia oso neketsua izan zela, baina merezi zuen. Etxera iristean harrituta geratu nintzen, oso handia zen eta 2 pisu zituen.
Hurrengo eguneta, bizimodu berrira moldatu behar izan genuen. Nik ez nuen institutua oso urruti, pare bat kale gurutzatu behar izan nituen. Baina, nere gurasoekin gauzak ez zihoazen hain ongi, aita oso berandu iristen zen etxera, eta iristen zenean amak eta berak kristoren bronkak izaten zituzten. Hemen hasi zen aldatzen okerrera nere bizitza.
Azkenean, nere gurasoak banandu egin ziren eta Leireri eta niri min handia egin zigun horrek, baina txarrera zen egunero-egunero etxetik etxera ganbiltzala.
Ni nazkatuta nengoen guzti horretaz eta segidan atera nuen gidatzeko karneta Bartzelonara itzultzeko. denbora asko iraun nuen hainbeste gauza jasatzen, ezin nuela beste zerbaitetan pentsatu, BARTZELONARA ITZULI NAHI NUEN!
Karneta eman zidanean, Abuztuak 23 zen, denbora gahiagoz geratu nintzen Iruñean. Gehiago ezin nuen. Egun batean autoa hartu eta korrika bizian buelta bat ematera irten nintzen. Oso haserre nengoen eta ezin nuen gehiago.Bat-batean auto batek argiak eman zizkidan, baina nik ez nion kasurik egin. Neure buruan neukan amorrua edozer gauza baino handiagoa zen. Bide-gurutze batetik trailer bat atera zitzaidan. Oroitzen dut mementu batean egon nintzela konsziente eta gero zorabiatu egin nintzen.
Anbulantzia etorri zenerako berandu zen, egin zuten guztiak ez zuen ezertarako balio.
Nere gurasoak enteratu zirenean, nere ama etxean gelditu zen ezin zuelako ezer sinistu. Eta aita, berriz, bere autoa hartu eta istripuaren tokira joan zen. han nik ezkerreko belarrian neukan belarrietakoa aurkitu zuen. Horrekin batera matrikula, giltza batzuk, betaurreko batzuk... gauza hartu zituen.
Funerala oso polita izan zen, nere lagun guztiak zeuden han; Balentziakoak eta hemengoak. Nola ez nere familia osoa zegoen eta nola ez nere neskalaguna.
Nere gurasoek oso denboraldi kaskarra pasatu zuten hortik aurrera, baina horri esker elkarrekin daude berriro, beraiek uste zutelako bi gauza gelditu zitzaizkidala egin gabe; biziaz gozatu eta biak elkartu.
Orain maite nauten guztiek azken segundua ere disfrutatzen dute, beraiek baitaikite nolakoa den bizitza, BI EGUN. Eta gehienetan ez dakizkigu bi egun horiak disfrutatzen.
AMAIA AINCIBURU DBH 2
PETRI ATARRABIAKO HAUR LITERATUR LEHIAKETAN. Erasmusa lortu zuen.
gau batean, aita eta ama entzun nituen bere logelan hitz egiten, nire aitari lanpostu berria eman nahi zioten, baina horretarako, Iruñera etorri behar ginen bizitzera. Amak ezetz eta ezetz esaten zion, guk hemen geneukala bizitza guztia eta lagun guztiak, eta oso pozik geundela hemen. Orduan atea danbateko batez itxi zuen amak.
Hurrengo goizean, gurasoek dena esan ziguten eta nere ustez, amari gustatu zitzaion Iruñera joatearen ideia. Baina esan beharra dago nik banekiela bakarrik problemak ekarriko zizkigutela hona joateak, baina, alde batetik, esan nuen hura ez banuela egiten bizitzako oportunitate bat galduko nuela.
Handik 6 hilabetetara, prest geunden etxetik ateratzeko eta beste bizimodu batean sartzeko. Lehenengo, autobusa hartu genuen aireportura joateko.
Han hegazkin bat hartu genuen Biarritzera joateko, eta hemen auto bat alokatu genuen Iruñeraino iristeko. Esan beharra dago bidaia oso neketsua izan zela, baina merezi zuen. Etxera iristean harrituta geratu nintzen, oso handia zen eta 2 pisu zituen.
Hurrengo eguneta, bizimodu berrira moldatu behar izan genuen. Nik ez nuen institutua oso urruti, pare bat kale gurutzatu behar izan nituen. Baina, nere gurasoekin gauzak ez zihoazen hain ongi, aita oso berandu iristen zen etxera, eta iristen zenean amak eta berak kristoren bronkak izaten zituzten. Hemen hasi zen aldatzen okerrera nere bizitza.
Azkenean, nere gurasoak banandu egin ziren eta Leireri eta niri min handia egin zigun horrek, baina txarrera zen egunero-egunero etxetik etxera ganbiltzala.
Ni nazkatuta nengoen guzti horretaz eta segidan atera nuen gidatzeko karneta Bartzelonara itzultzeko. denbora asko iraun nuen hainbeste gauza jasatzen, ezin nuela beste zerbaitetan pentsatu, BARTZELONARA ITZULI NAHI NUEN!
Karneta eman zidanean, Abuztuak 23 zen, denbora gahiagoz geratu nintzen Iruñean. Gehiago ezin nuen. Egun batean autoa hartu eta korrika bizian buelta bat ematera irten nintzen. Oso haserre nengoen eta ezin nuen gehiago.Bat-batean auto batek argiak eman zizkidan, baina nik ez nion kasurik egin. Neure buruan neukan amorrua edozer gauza baino handiagoa zen. Bide-gurutze batetik trailer bat atera zitzaidan. Oroitzen dut mementu batean egon nintzela konsziente eta gero zorabiatu egin nintzen.
Anbulantzia etorri zenerako berandu zen, egin zuten guztiak ez zuen ezertarako balio.
Nere gurasoak enteratu zirenean, nere ama etxean gelditu zen ezin zuelako ezer sinistu. Eta aita, berriz, bere autoa hartu eta istripuaren tokira joan zen. han nik ezkerreko belarrian neukan belarrietakoa aurkitu zuen. Horrekin batera matrikula, giltza batzuk, betaurreko batzuk... gauza hartu zituen.
Funerala oso polita izan zen, nere lagun guztiak zeuden han; Balentziakoak eta hemengoak. Nola ez nere familia osoa zegoen eta nola ez nere neskalaguna.
Nere gurasoek oso denboraldi kaskarra pasatu zuten hortik aurrera, baina horri esker elkarrekin daude berriro, beraiek uste zutelako bi gauza gelditu zitzaizkidala egin gabe; biziaz gozatu eta biak elkartu.
Orain maite nauten guztiek azken segundua ere disfrutatzen dute, beraiek baitaikite nolakoa den bizitza, BI EGUN. Eta gehienetan ez dakizkigu bi egun horiak disfrutatzen.
AMAIA AINCIBURU DBH 2
PETRI ATARRABIAKO HAUR LITERATUR LEHIAKETAN. Erasmusa lortu zuen.
2009/01/29
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
.jpg)