Zigandaleihotik Literatura

POESIA HITZAREN ARTEA

2011-06-03T13:32:00.002+01:00

Etxeko sutondoan
Zu beroan,
Etxeko sutondoan
Zu ondoan ,
Etxeko sutondoan ,
Zu gogoan.
Nerea Egozkue
DBH 3.A
2011

POESIA HITZAREN ARTEA

2011-06-02T11:09:00.001+01:00

poemak

Irakurzaletasuna, zailtasunak gainditzen

2010-10-27T21:28:00.000+01:00

ZURE BEGIAK

2009-06-25T16:59:00.000+01:00

Zure begiak bi ilargietako
Zerua bezalakoak dira,
zure ahoa maitasunerako
Atearen sarrera da,
eta besteak nire mestsetakoa
bihurtzen dizute.

Iñaki Leunda.DBH 3

FRESKOTASUNA

2009-06-25T16:58:00.000+01:00

Usaintzen dudan freskotasun berdeak
zu hor zaudela adierazten nau

Aitziber Leatxe.DBH 3

AURREAN, ATZEAN

2009-06-25T16:56:00.001+01:00

Nire aurrean lehengusina,
zure atzean izeba,
bere eskuinean aita,
denon artean farrak,
gure barruan poza,
hau bai familiako argazkia!

Aitziber Leatxe.DBH 3

IZARRA

2009-06-25T16:55:00.000+01:00

Izarrek negar egiten dute,
zeru ilun eta zabalean.

Garazi Goienetxe.DBH 3

JOLASTEN

2009-06-25T16:54:00.002+01:00

Futbolean jolasten
Saskibaloian jolasten
Soka saltoan jolasten
Neska eta mutilak kalean jolasten

Kiran Eguiluz.DBH 3

GLOBOA

2009-06-25T16:54:00.001+01:00

Bizitzen gauden globo honi,
ziztada sakon bat emango bagenio,
nork puztuko luke berriro?

Anais Sanchez.DBH 3

BEZAIN

2009-06-25T16:43:00.001+01:00

Zure begiak
itsasoa bezain
urdinak dira

Mikel Irigoien. DBH 3

ZUTENEAN

2009-06-25T16:39:00.001+01:00

Ura edan zutenean
dastamena sortu zen.
Haizea ukitu zutenean
ukimena sortu zen.

Nerea Lopez.DBH 3

NON DAGO

2009-06-25T16:38:00.002+01:00

Lurraren gainean badaude oinak,
oinen gainean badago gorputza,
gorputzaren gainean burua,
buruaren gainean aurkitzen da zerua.

Aitziber Leatxe.DBH 3

IKASTOLAN

2009-06-25T16:38:00.001+01:00

Ikastolan, umeak
Ikastolan, helduak
Ikastolan, irakasleak
Ikastolan, azterketak
Ikastolan, gutxiegiak

Asier Moreno.DBH 3

NONDIK NORA

2009-06-25T16:37:00.001+01:00

Etxetik goizean kalera
Kaletik azkar eskolara
Eskolatik aspertuta etxera
Etxetik nekatuta ohera

Asier Moreno.DBH 3

BEGIAK

2009-06-25T16:36:00.000+01:00

Begiak hara, begiak hona
begiak itxiko ditut eta,
ametsak hara, ametsak hona.

Iñaki Leunda.DBH 3

ZURE...

2009-06-25T16:35:00.000+01:00

Zure begi berdeek
belarraren antza dute
zure ezpain gorriek
marrubiak bezalakoak dira

Ainhoa Arregui.DBH 3

TXISTUKA

2009-06-25T16:34:00.000+01:00

Txistuka, kalean dago haizea
Txistuka, negu hotza hasi berria
Txistuka, elurra mara-mara ari du
Txistuka, goazen berehala etxera

Garazi Goienetxe.DBH 3

KRI! KRI!

2009-06-25T16:32:00.000+01:00

Kri! Kri! Kri!
Kilkerrak kri!
Mendian kri!
Belarrean kri!
Hosto azpian ezkutuan kri!
Kri! Kantari dabil!

Garazi Goienetxe.DBH 3

HEMEN NAGO

2009-06-25T16:31:00.002+01:00

Hemen nago, anaforak egiteko
Hemen nago, errepikak osatzeko
Hemen nago, elipsiak idazteko
Hemen nago, paralelismoak irakurtzeko

Asier Moreno.DBH 3

GUAU

2009-06-25T16:31:00.001+01:00

Etxean;
Guau, guau txakurrak
Miau, miau katuak
Guau, guau beste txakurrak
Pio, pio txoriak
Zzsszzss jabeak

Anaia Sanchez.DBH 3

GRR!

2009-06-25T16:30:00.000+01:00

Autoak Grr!
Katuak Grr!
Hodeiak Grr!
Denok diogu Grr! Grr! Grr!

Xabier Catalan.DBH 3

ZUREKIN

2009-06-25T16:24:00.000+01:00

Zurekin, alai, gustura
Zurekin, hurbil, bero.
Zurekin, aspertu gabe,
hitz egiten
Zurekin bakardaderik ez
Zurekin poza, irrifarrea
Zu gabe, ezer

Anais Sanchez.DBH 3

ZAKARRONTZIA

2009-06-25T16:22:00.000+01:00

Zakarrontzia larritu da,
gauzak botatzerakoan

Xabier Catalan. DBH 3

SHHH...

2009-06-25T16:21:00.000+01:00

Shhh…Shhh…
Gaueko haize hotzak
Zuhaitz hosto tartean

Danba, danba
Gaueko haize hotzak,
etxeko leiho aurrean

Ainhoa Perez.DBH 3

KALEAN...

2009-06-25T16:20:00.000+01:00

Kalean poza,
Kalean tristura,
Kalean eguzkia,
Kalean euria

Nerea Lopez.DBH 3

GORA ETA BEHERA

2009-06-25T16:19:00.002+01:00

Gora eta behera, eskaileretan
Gora eta behera, aszensorean
Gora eta behera, karriketan
Gora eta behera, egun guztian

Ainhoa Perez. DBH 3

ESTUTXEA

2009-06-25T16:19:00.001+01:00

Estutxea, galdua dago
Estutxea, ez da agertzen
Estutxea, aurkitu dut
Estutxea, hutsik dago

Yaiza Solano.DBH 3

EGUN ARGIA

2009-06-25T16:17:00.000+01:00

Alaia bezain argia da eguna,
eguna bezala alaia da argia
Argia ez bezala da gaua,
baina gaua bezain alaia da eguna

Iñaki Leunda. DBH 3

OINAK

2009-06-25T12:55:00.000+01:00

Lurraren gainean badaude oinak,
oinen gainean badago gorputza,
gorputzaren gainean burua,
buruaren gainean aurkitzen da zerua.

Aitziber Leatxe.DBH 3

ZUP! ZUP! ZUP!

2009-06-25T12:52:00.002+01:00

Zup! Zup! Zup1
Norea zup!
Itsua zup!
Bajeran zup!
Porro bakoitzean zup! Diotsu
Kalada bakoitzean alaitsu
Ji!
Holanda osoa ibiliko dut
Zu nire ezpainetan egoteko
Munduko paper luzeena liatuko dut
Zu nire behatzen tartean egoteko
Munduko aire guztia irentsiko nuke
Zu nire biriketan gelditzeko
Ji, Ji!
Oihan berdeek osatzen dute
Zure gorputza
Paper txuriak
Osatzen du zure estaldura
Zuhaitz enborra osatzen du
zure buruak
Ji, ji, ji!
Zure zaporeak
Esatltzen dizkit begiak
Zure keak
Gelditzen dit burmuina
Zure kokapen luzeak
Gelditzen dit bizia
Ji, ji, ji, ji!
Polizia nire begi aurrean
Dantzatzen ari da
Landaketa ihesi doa
Nire maria
Abesten dabil
JI, ji, ji, ji!
Zure belarra
Marrubia bezain goxoa da
Zure kea
Poroi bat bezain kutsatia da
Ji, ji, ji!
Porrotan, horra hor dirua
Porrotan, doa bizia
Porrotan, dago maria
Porrotan, dabil txorakeria
Ji, ji, ji, ji!
Belar berdea, belar freskoa
Belar errea, belar goxoa
Zure keak begiak estaliz
Ji, ji, ji, ji!
Landaketa txukunari begira
Porro erreei bizia
Bizia hila heriotzari
Ji, ji, ji,!
Hau erretzeagatik
Ez naiz joango inora
Ez zerura
Ez infernura
Ez kartzelara
Ez etxera
Hemen alaitsu geldituko naiz
Ji, ji, ji!
Haizea bezain azkar joaten da kea
Kea bezain lainotsu dago zure ikusmena
Ikusmena bezain gaizki dago burmuina
Burmuina bezain geldirik dago bizia
Bizia bezian azkar dator heriotza
Ai ama maitea!
Nork esan dit porroak erretzeko!!!!!
Agur biziaaaaaaaaaa…!!!

Pablo Otxoa. DBH 3

TXAKUR MAITEA

2009-06-25T12:51:00.000+01:00

Zu zara nire txakur txikia
Guau, guau, dio nire txakur maitiak.
Egun osoa egongo nintzateke zure begiei begira.
Bi filete handi dirudite zure belarriek.
Zure negarra zulatzen du nire bihotzak.
Pilotan zurekin jolasean, zu nirekin jolasean
sabanako lehoia dirudizu salto egiterakoan.
Zurekin edonora
Zurekin beti
Zurekin leku guztietara
Biok pozik biok jolasean, elkarrekin gaudenean,
zure beroa behar dut, zure hurbiltasuna behar dut
lasai egoteko.
irla batean egongo bagina zu eta ni,
ni eta zu, pozik barrezka.
Zu zara nire txakur txikia,
zu zara nire txakur maitia.

Kiran Eguiluz.DBH 3

ZURE BEGIRADAN GALDUTA...

2009-06-25T12:48:00.000+01:00

Zure begi argiak zerua bezain urdinak dira,
Eta izarretaraino iritsiko nintzateke
Zure irrifarra marrazteko.
Zure ile iluna, hondartzako palmondoen
antzera mugitzen da,
eta zure edertasun biziak itsutzen nau.

Amestsetan oroitzen zaitut,
ametsetan maite zaitut,
ametsetan nahi zaitut,
ametsetan, ametsetan soilik ikusten zaitut.

Zeru ilunari begira,
leihopean zure zain,
ilargi beteari abesten…

Egunak hotzak, egunak astunak,
egunak amaigabeak,
zu ez bazaude nire ondoan.

Uda eta neguaa bezala urrundu zinen
Nere ondotik,
Ondotik joan zinen bueltatzeko asmoz,
asmo hori egunak pasa ahala joan
da lurruntzen,
lurrundu da gire maitasuna.
Geroztik, ilargiak negar egiten du gauero,
geroztik, eguzkiak lasaitzen nau goizero.

Zugatik sentitzen nuena usteldu da,
landare bati hostoak erortzen zaizkion bezala.

Kris, kras egiten dute zuk bidalitako amodiozko
eskutitzek sutondoan erretzean.
Kris, kras egiten dute errauts bihurtzean.
Zuk idatzitako amodiozko ipuina,
nire bihotzean giltzatu da.

Garazi Goienetxe.DBH 3

DIKTADURA

2009-06-25T12:47:00.000+01:00

Batzuetan gure aiton-amone
beren garaiko istorioak kontatzen
hasten dira
eta, bakoitzero
guk
barrutik:” puf…” esaten hasten gara
baina beraiek segi egiten dute
orduan, zuhaitzak astintzen dira
istorio horiei gorrotoa baliete bezala
gorrotoa, amorruak jaurtikitako garrasi gogorra
bai, hori da gorrotoa
baita ere,
armairu zaharrak negarrez hasten dira
istorio hau gogoratu ez nahian.
Eta , zergatik hau guztia?
Zer gertatu zitzaien?
Une horretan, beraiei entzuten jartzen gara
Gu hain ondo bizi gara…
geure mundu irrealean, perfektuan,
sufrimendu gabe, dena dugu, ez zaigu ezer falta…
eta beraren… hain gaizki pasatu zuen…
Egunero, jaiki ez nahian
Egunero, negarrez
Egunero, gosez
Egunero, sufritzen.
Eta gu hemen
zerbait nahi dugu eta lortzen dugu.
Gu atzerrira, oporretara joateko goaz
Beraiek ihes egiteko.
Horregatik eskatzen dizuet, neska-mutilak,
Ez naiz ari duela 100 urtez hitz egin, ez,
duela gutxi gertatu zen hau,
geure gurasoek baita bizi zuten garai hau
baina, orain garrantzitsuena,
garrantzitsuena gu oroitzea
oroitzea eta inoiz ez ahaztea
ahaztea… zertarako???
hobeto oroitu eta kontatu.

Konta diezaiogun munduari
geure aiton-amonei, gurasoei
zertaz pasatuarazi zieten.

Diktadura.
Hori bai hitz itsusia.
Baina… zorigaitza, erreala.
Lagunak agurtu, eta ez zekiten, hurrengo egunean
berriro ikusiko zuten.
Agian bere etxera joan eta hil egingo zuten
ala agian berari…
Edozer gerta zezakeen,
Franko bezala ez pentsatzeagatik.
Euskaraz hitz egin… eta hil
baina guk… ez dugu erabiltzen… zergatik???
Nahi ez dugulako!
Mutil, mesedez… badakizu zergatik zauden hemen?
Zergatik gauden?
Gure aiton-amonek; garen hartan, bizirik iraun zutelako,
Ihes eginez
edota, ezkutatuz
Ah! Beste era bat ere badago!
Zu, seme izatea
gure aiton-amonen lagunen hiltzailearena.
Horregatik eskatzen dizuet,
entzuten ari nauzuenei…justizia egin dezagun
ez utzi hiltzaile honek guri irabazten.
Gu sendoagoak gara.
Kontatu egin zidanean, egun hartan,
euria egiten hasi zen
eta horrek negar egiten dudanean
gogoratu egin ninduen.
Euria lehioetan jotzen
malkoa tantetan lehortzen
eguzkia hodeietan ezkutatzen.
Ezin da horrela geratu,
baina, ezin dugu atzera bueltatu…

Amaia Ciaurriz. DBH 3

UDAN...

2009-06-25T12:45:00.000+01:00

Udan uraren soinua entzuten da,
Plis, plas, plas, plis, plas.
Txoriak kantari daude,
Txio, txio,txio, txio.
Haizeak hostoak eraman,
haizeak gu eraman.

Neguan suak beroa ematen du,
Udan eguzkiak beroa enmaten du.
Jendeak eguzkia ikusita,
poza sentitu.

Eguzkiak goizean,
kaixo esan dio egunari.
Ilargiak agur esaten dio egunari.

Eguzkiak uraren begiei,
disdira ematen die.

Udan poza,
udan alaitasuna,
udan lagunekin,
udan jolasask

Txori beltzei begira,
zuhaitzeko adarretan jarrita.
Nire lagunekin jolastera,
nire liburuak uztera.

Eguzkia bezain disdiratsua badator uda,
uda bezain pozik badator eguna,
eguna bezain alai badator jendea,
udak bizitza ekarri du guregana.

Nerea Lopez. DBH 3

ZRIKI ZRAKA

2009-06-25T11:34:00.000+01:00

Zriki Zraka
zriki hegan egin zraka
zriki zraka
zriki txoriek bezala zraka
zure begien distira
huts uzten didate
eta nire estutxearen
kremailerak zure ahoa dirudi
dirudi zer dirudi
dirudi dirua dirudi
dirudi zer etorri
haizea etorri
zertara
ez hostoak eramatera
ez orriak eramatera.

Ivan Muñoz. DBH 3

OSTEGUN GAUA

2009-06-25T11:33:00.000+01:00

Ostegun gauean joango naiz
guregandik urruntzeko, txakur ta katu
txiki eta txoroekin nago ibiltari,
batek miau-miau erantzun,
zer egingo nuke nik zu gabe
aingeruak bezain ederra bazara,
zer ekarri
zer pentsatu
zer sentitu
zer esan
batzuek diote marrubiek osatzen dituztela zure begiak.
Gozoa dela haien kolorea eta haiengatik
Egun luzeak, egun kaskarrak ta egun neketsuak bizi dituzte.
Hemen egongo naiz zuri itxaroteko
Hemen egongo naiz zuri laguntzeko
Hemen egongo naiz zuri babesteko.
Bizitzak zu gabe ez du sentsurik,
sentsurik gabe ez dago maitasunik,
maitasunik gabe gu ezin maite
ta zu maite gabe bizitzak ez du sentsurik.

Gauean etxera, logelan sartu eta malkoak
erori zuengan pentsatuz.

Asier Moreno.DBH 3

MAITE ZAITUDALAKO

2009-06-25T11:32:00.000+01:00

Zu gabe ezin naiz bizi,
hiztegiak hitzik gabe egongo balira bezala
zure begirada isila ukitzen dudanean
nire bihotza saltoka hasten da,
baina segituan konturatzen da hori ezinezkoa dela
eta negarrari ekiten dio.

Inoiz ez naiz zure besoetan murgilduko,
inoiz gehiago eziingo dizut eskua eman,
inoiz ez gara berriro elkartuko.
Elkartu orduko ni egingo naiz joan,
joan egingo naiz zu nitaz ahaztuko.

Orduak zutan pentsatzen gauean,
gauean zu nire ametsetan,
egunean zehar gauaz oroitzen
eta gauean zehar zugan.

Lehen zure aurrean,
Orain zure atzean,
Baina inoiz ez goaz batera

Zakurrak zizareen atzetik zaunka,
zeruko haize zuriaren zurrumurrua zzzzzzzzzzzzzzzzzz,
eguzkia izkutatu baino lehengoko izpi zentzu gabedunak
Eta zalantzarengatik zulatutako bihotz zatien zirrarak.
Sandia gorria pepita beltzekin da oraintxe bertan nire bihotz zulatua.

Nitaz ahazten eta beste neska batekin joatea ez dut nahi,
baina hori da eskatzen dizudana
Maite zaitudalako.

Inoiz ez naiz zure basoetan murgilduko,
inoiz gehiago ezingo eskua eman,
inoiz ez gara berriro elkartuko.
Elkartu orduko ni egingonaia joan
Joan egingo naiz zu nitaz ahaztuko.

Aitziber Leatxe. DBH 3

GAUA

2009-06-25T11:31:00.000+01:00

Etxe txiki txukun batean,
Guau! Guau!
Zegoen txakurra,
mundua bezain handia zen txakur bat,
zeruan zegoen puztarri txuriari begira,
ama esnatu zen egarri zegoelakoz,
nota trakets horiek belarrietan min egin
eta edaten ari zen edalontzia lurrean
eseri zen eta diamantea bezain
distiratsu gelditu zen.
Leihora joan eta gauari begira gelditu.
Gauean, txakurrak oihuka
Gauean, ilargi txuria
Gauean, batzuk lotan
Gauean, batzuk parrandan.
Ama ohera buelatatu, senar handia,
senar indartsua, senar itsusia,
ohetik altxatu zen emaztea oheratzean,
komunera pisa egitera, ohera lo egitera.
Txakurra oraindik kanpoan,
triste dago txakurra,
txakurra bezain triste dago haurra,
haurra bezain lokartua dago aita.

Yaiza Solano. DBH3

TXI TXIOKA

2009-06-25T11:29:00.000+01:00

Txi txioka dabil txoria txakurrari
Txakurrari miau! miau! dabil katua
Katua milaka urte iraungo miauka,
miaukaren soinuak airean,
osatzen dute pentagrama.
Katuaren isiltasunak
apurtu egiten dizkit belarrak
mutua da nire pena…
eguzkia eseri da,
katuaren aurrean
katuaren begiak
sua bezain distiratsuak baitira,
komunikatzen horra hor katuak
komunikatzen horra hor txakurrak
komunikatzen eguna joan dela
komunikatzen lotan denak
katu polita, katu bikaina
katua ile gabe
katu zaharra
nire aurrean katua
katu ondoan txakurra
nire begiradan katuaren irudia
ez miauka txakurrari,
ez miauka niri.

Mikel Urdaniz. DBH3

SENTIMENDUAK:

2009-06-25T11:28:00.000+01:00

Amorruzko garrasi larriaren jarraian
Susmo lasaia sentitu.
Plof Plof badoaz malkoak
Eta lurra bi zatitan banatu
Nire bihotza apurtzen den moduan,
Baina aurrera behar jarraitu.

Zeren udaberrian usainak ikus dezakegu airetik
Eta udazkenean loreak korrikan badoaz hemendik
Hala eta guztiz ere
Zulo batean sartu naiz
Zulo hortatik ezer ikusi
Eta gau ilunean, gau luzean
Gau beldurgarrian, kanpora atera naiz
Abesten jarri naiz
Jolasten jarri naiz
Bakarrik ez naiz sentitu
Sentitu naiz libre
Libre eta pozik
Pozik eta askerik.

Ion Zelai. DBH 3

TXORI TXIKIA

2009-06-25T11:26:00.000+01:00

Txori txikia txioka
ilargi iluna laztanduz
txio txio txioka
urte ugari darama kantuz

Egunez, hodeiek osatzen dituzte
txori txikien etxeak
gauez, ilargiak zaintzen ditu ametsak

Beraien alaitasunak apurtzen du
zuk emandako tristura
txorien kantuak entzutean
poza etortzen zait burura

Kaiola nire begi argien erdian
lokartzen da gauero
eta egunero esnatzen naiz
lasaitasunez ero

Txori txikien antzera
egiten dute hegan
parkean ikusten ditudan
umeen laztan

Parkean dabiltza umeak
Parkean dabiltza txoriak
Parkean mundu guztia
Parkean ilargia gauean

Ilargi osoa ilargi iluna
Ilargi misteriotsua
Txorien amona

Ilargiari begira
begira txoritxoak
txoritxoak begira
begira ilargia

Andrea Lopez. DBH 3

TXISTULARIAREN POEMA

2009-06-25T11:25:00.000+01:00

Bazen behin,
Txistulari txiki txukuna,
gaztea,
baina heldua dirudi zuena.
Beti bere txistuarekin,
inoiz ez zuen uzten bakarrik,
egun osoan FIU, FIU,
txistua jotzen,
txorien kantuen antzeko
nota alaiak askatzen.
Alaia zen txistua.
Txistuak neskaren haize leuna zuen gustuko,
gustuko isilak ziren esku txikiak,
txikiak ziren begi sakonak.
Egunero, neskak tritura alaitzen zuen,
egunero, neskak bere bonbo zaharrarekin,
egunero, erritmo azkarrak markatzen danbolinarekin.
Kaleetan egoten zen,
festetan pasatzen zen,
erromerietan jotzen zuen,
ezkontzetan laguntzen zuen.
Baina egun batean,
txistuak ez zuen soinu gehiago atera,
ez zituen txorien soinuak berriro imitatu.
Eta neskak ezin izan zuen soinuekin alaitu kaleak,
ez soinuekin ezkontzetan apaindu,
eta festak soiunurik gabe utzi zituen.
Egun horretaik aurrera,
neska triste bizi zen,
FIU, FIU egin gabe,
txorien kantak imitatu gabe.
Beste txistuekin probatu zuen,
Baina soinu hotza, tristea.
Zergatik berea isildu zen???????

Ainhoa Perez. DBH 3

BALOIA

2009-06-25T11:22:00.001+01:00

Baloia zuri beltza borobil
Belar berdearen gainean;
Fiu! Fiu! Fiu!
Doa haizea gogor.
Hilabeteak iraungo ditu
geldirik, inork ez badu ukitzen.
Baloia zuri balira, etzanda,
zebra dirudi basamortuan.

Ondotik pasatzen den jendea,
mutua gelditzen da, bere edertasunagatik.
Belar berdea, margotuta dagoela ematen du.

Baloia, belarrean dago
Baloia , begietan dago
Baloia, etzanda dago
Baloia, baloia ez da inorena.
Ez jolasten baoira,
baloira ez jolastean etxera,
etxera aspertuta…
Harrapatuta dago azkenean,
ostikoka doa baloia,
zorabiatzen ari dira.

Xabier Catalan. DBH3

MUNDUAREN AMAIERA

2009-06-25T11:20:00.000+01:00

Pertsona baten kontrako amorru trinkoa
sentimendu leuna, lasaia, goxoa bihurtzen da pozik nagoenean,
baina tic, tac, tic, tac denbora aurrera doa,
eta hemendik gutxira mundua bukatzean,
gaur egungo pertsonak robotetan bihurtuko gara.
Isiltasun gozoa eta lasaia egongo da hirietan,
eguzkia eta ilargia bakarrik sentituko dira,
bakarrik dagoen pertsona bat baino gehiago,
bizitza tristea, bizitza hutsa, bizitza lasaia izango da.
Kantetan, ez dira egongo txoriak zuhaitzetan.
Kantetan, ez dira egongo umeak parkeetan.
Ibiltzen, ez dira egongo pertsonak kalean.
Isila bezain handia izango da bizitza.
Bizitza ze tristea izango da,
Goazen oraingoa bizitzera!!!!!!!

Mikel Irigoien. DBH 3

GORROTOTIK MAITASUNERA

2009-06-25T11:19:00.000+01:00

Egun hartan gorrotoak fiu, fiu egin zuen
Haize tarteetan,
gorrotoa, bai, larriki sentitutako
garrasi amorratu hori.

Mende oso bat egon nintekeen fiu, fiu
hori ikusten,
guda batera joandako gizonen, emakumeen
antzera egon nintekeen.

Zergatik denbora guzti hori?
Zergatik gorroto handi hori?
Zergatik eta zergatik galdetzen nion
nire buru koxkor honi.

Zurekin joan nintzen, eta
zure mundua sortu nuen, baina
nirekin etorri ziren, eta
nire mundua suntsitu zenuen.

Egun alaiak izan ziren zurekin,
zurekin alaia nintzen edonon,
edonon zinen alaia nirekin, baina
ikusitako irudi hark gorputza ziztatu zidan.

Hala ere, ni ez naiz errendituko,
Eguakiak abestuko du,
zuhaitzek dantzatuko dute,
nire begiak nire arimaren ispilu
izango dira.

Arima alaia izango da…
Begiak hara, begiak hona,
begiak itxiko ditut eta,
ametsak hara, ametsak hona.

Eta inoiz gehiago bakardadea,
orain maitasuna,
sentimenduetatik loratutako amets goxoa.

Iñaki Leunda. DBH 3

FESTAN ONGI PASATZERAREN ONDORIOAK

2009-06-25T11:17:00.000+01:00

Gaua zen, ordu biak aldera
Goizean zen atera kalera
Eta orain iritsi hotelera
Hoteletik kalera
Kaletik hotelera

Kri-kri
Kilkerren abestiak entzuten ziren soilik
Eta haizea dantzan zebiltzan goitik
Alkandoraren bat izango izan balu…

Ez zuen oso ongi ikusten
Ez zuen dena garbi ikusten
Ez zituen oinak lurrean nabaritzen.
Dena bueltaka zebilela zihoen,
noria batean bezala.

Bakarrik zihoan, bakar-bakarrik
Eta hotelera iristeko gogoekin
Ohera botatzeko eta urte oso batez lo egiteko

Edozein soinutxok sortzen zuen bere buruan zarata
Edozein argik itsutzen zizkion begiak
Edozein aukera barruan nabaritzen zuen hura botatzeko

Barruan nabaritzen zuena,
ez zen sentimendu bat
oihu ozen bat ere ez zuen nabaritzen,
nabaritzen zuena,
ikumenarentzako nazkagarria zen.
Baina kalean bakarrik zegoenez…

Dutxa epel bat,
eta dena pasako zitzaion.
Festan oso ongi pasatzearen ondorioak.

Anais Sanchez. DBH 3

ZURE BAKARDADEA

2009-06-25T11:12:00.000+01:00

Ene maitea,
zu, zeure sentimenduekin batera
etxean izkutaturik.
Umeak txaloka txapla-txapla,
txoriak txistuka txip-txip,
jendea hizketan bla-bla,
eta zu etxean izkutaturik.
Zure bakardadea
indartu ditu, banandu
gaituen paretak.

Baina ni lasai nago, ondoan zaitudalako
eta milaka urte biziko ditut zu
ondoan izanik.
Zure ile beltza gauaren iluntasuna da.
Gauaren iluntasuna,
gauaren iluntasuna,
gauaren…
Zu eta zure bakardadea,
bakardadea eta tristura
noiz demontre izango nauzu zeure pentsamenduetan?

AINHOA ARREGI. DBH 3

GATIBU

2009-06-24T17:24:00.004+01:00

Egunero bezala, irratia piztu, eta zera entzun nuen:
-“Kaixo, egun on. Gaur goizean Patxi Garzia, ertzainak bilatzen ari ziren afera arriskutsuetan zebilen gizona, atxilotu dute. Atzo izan zen epaiketa, eta goizeko 05:00etan sartu dute kartzelan. Atxilotuak dioenez…”
Ezin nuen entzuten jarraitu, kilika hotz batek mugitu zidan gorputza. Hantxe nengoen, geldirik, ezer egin gabe. Une hartan, etxeko txirrinak jo zuen. Berriz jo zuen. Ez nintzen altxatu. Orduan atean itxoiten zegoenak oihu egin zuen:
-Ander, ireki zak atea behingoz!-Inaxioren ahotsa zen. Orduantxe, altxatu eta atea ireki nion.
-Konturatu al haiz 10 minutuz izan nauzula zain?
-Bai, barkatu. Patxirena entzun diat eta… badakik… ez neok horrelakoetarako prest.
-Honi buruz hitz egitera etorri natzaik, Patxik oso lan garrantzitsua zian esku artean; bere kontaktuei esker, banku baten diru guztia bereganatzen ari zuken, baino polizia bide erdian jarri duk, eta Patxik diru asko zor zian… beraz, bere lana bukatu behar diagu ez badiagu kartzelan edo hilik bukatu nahi.-Ahots serioa zuen, ez zuen beldurrik baino esku artean genuena oso zaila zirudien. Arreta jarri nuen.-Hire egitekoa oso garrantzitsua duk, Patxiren kontaktuekin hitz egin behar duk eta dena garbi utzi.
-Bai, egingo diat.-esan nion.
Arratsalde hartan, gelditua nintzen Patxiren lagun haiekin, hiritik kanpo zegoen lantegi zahar, ustel eta bakarti batean. Muino txiki baten goikaldean zegoen, eta haraino iristeko, bide luzea egin behar zen, mendia txikia izan arren.
-Zure esperoan geunden-agurtu ninduen gizon sendo eta handi batek.
-Hementxe daukat atxilotuak zor zizuen dirua.-Inaxiok esan zidan, hobe izango zela Patxi ia ezagutu ez banu bezala egitea.-espero dut honekin lana bukatzea.
-Bai, dena dago… -xuxurlatu zion atzeko batek lehengo gizon indartsuari, oraingoak begi urdin eta ile horiak zituen, oso mehea zen eta apustu egingo nuke ez zela hemengoa.
-Jakin ezazu gu ez garela hain errezak, agerian egoteko oso hurbil egon gara. Ez da batere atsegina izan.-Ixilune bat egon zen.-Beste enkargu batzuk egin beharko dituzu.
Astelehenean bertan, paper batzuk sinatu behar izan nituen, Patxi atxilotu baino lehenagoko paperak ziren. Patxiri buruzko guztia ezabatu behar genuen, honela kartzelatik aterako zuten, eta dena hobeto joango litzateke, ezin genuen bera gabe jarraitu, gure jabea zen, edo da… ez nekien nola bukatuko ziren gauzak.
Egunak pasa ahala, nik enkarguez, lanez, paperez eta paper gehiagoz arduratzen nintzen. Beldurra nuen. Inaxiok esaten zidan bere lana askoz konplexuagoa zela, eta lasai egoteko, baino nik bakarrik sofan etzanda ikusten nuen bere Heineken garagardoa eskuan zuela, eta batzuetan nora joan behar nuen esaten zidan, baino ez zuen besterik egiten. Ez nintzen oso ondo sentitzen.
Egun batean, kaletik nindoala, norbaitek jarraitzen ninduela sumatu nuen. Orduantxe, gizon batek besotik hartu eta kale estu batera sartarazi ninduen.
-Kontuz egiten duzunarekin, ertzaina naiz, badakigu zertan zabiltzan eta zu atxilotzeko asmotan etorri naiz, beraz, badakizu, eskuak elkarrekin jarri…
-Esaidazu dakizun guztia, Patxi Garziaren kontrabanduen paperak ezabatzen eta zure izenean jartzen nor ari den jakingo duzu ezta?
-Ni.-erantzun nion ahots ahul batez. Ikaratua nengoen, baino zertan ari nintzen ni pentsatzen paper guzti horiek sinatu nituenean? Berehala, dena garbi ikusi nuen; gure jabea atxilotu zuten eta oso lan arriskutsuak egin zituen. Beraz, ni, taldeko berria, saltsa guztietan sartu eta Patxiren ordez nik kartzelan egon beharko nuke. “Urde zikinak!” pentsatu nuen.
-Ez dut uste hain ergela zarenik.-esan zidan ertzainak.
Ez nion erantzun.
-Eraman ezazue.-momentu horretan, kaleko izkin batzuetatik atera ziren beste bi gizon.
Geroztik, hamar urtez egon nintzen preso.
…
-Azkenean! Bai! Betiko aske!
Kartzelan egoteko epea amaitua zen! Orain hamar urte haietan amestu nuenarekin hasiko nintzen Kontinente berora ateratzen zen lehenengo hegazkina hartu nuen. Kongon lurreratu eta han gelditu nintzen denboraren igarotzea, jendearen hobekuntzak eta medikua laguntzeko asmoak handitzen ikusteko. Jendeak asko maite ninduen, eta oso gustora sentitzen nintzen beraiei laguntzen.
Ez nuen nire lehengo bizitza gogoratu nahi. Baina ezusteko batek hau egitera behartu ninduen… Goizeko hirurak ziren, eta ni lotan nengoen. Halako batean, nire txabolako atea bota zuten. Ez! Talde hura zen! Gizon sendoa, bere lagun ilehoria, eta gainera, orain, ez zeuden bakarrik. Beste bi gizon indartsuek laguntzen zieten. Zer egingo nuen?
-Ez ezazu egin harritua egongo bazina bezala.-esan zidan gizon meheak.
Eta egia zen, ez nengoen harriturik, egunen batean edo bestean hau gertatzea espero nuen.
-Badakizu ez dela gure arteko ezer… lana bakarrik… gehiegi dakizu.-horiek izan ziren gizon handiaren hitzak.
Bere begi beldulgarriak nereetan iltzatuak zeuden, sakonki begiratzen zidan aurpegira. Ez nuen ezertxo ere sentitu, iluntasuna eta bakardadea baizik. Dena beltza zen, dena. Nire iragana, nire oraingo bizimodua, eta gerokoaz ez zegoen ezer, ez ilunik, ez argirik, ezer ez.
Heriotza hurbil nuela, banekien. Bitartean, norbaitek atea bortizki jotzen zuela entzun nuen. Afrikara zetozen medikuren bat izango zen. Beranduago, begiak ireki nituen. Etzanda nengoen, eta sabai zuri bat ikusten nuen. Non zeuden lau gizon haiek?
Altxatzen saiatu nintzen, eta orduan ahots lasai batek esan zidan:
-Ez, ez zaitez altxatu, oso gau mugitua izan duzu. Atseden bat hartzea, hobe izango duzu.
Orduan, atzeraka bultzatu ninduen, poliki-poliki. Zertan ari nintzen osasunbidean? Harriturik nengoen.
-Zer gertatu da?-galdetu nion txuriz jantzirik zegoen gizonari.
-Afrikatik bidai luze bat egin behar izan duzu, dirudienez bi tiro jaso zenituen urdailean.
Ezin nuen sinetsi. Gizonak jarraitu zuen:
-Beste mediku batek aurkitu zintuen zure bihotzaren azken taupadak zenbatuak zeudenean…
Harrigarria, berriz. Ezin dezaket egun horietaz askoz gehio gogoratu, saiatzen naizen aldiro, buruak birak ematen dizkit eta ikusmena lainotzen zait.
Oraintxe bertan, sukaldari bezala nago Madrilgo jatetxe batean. Gustura nago. Eskerrak ematen ditut dena ondo doalako nire inguruan. Hala ere, badakit munduan ni bezalako beste asko daudela eta lehengo ni bezalako asko zeudela eta daudela… baino nik ezin dut hori aldatu.
Inork ez daki nola alda dakiokeen bizitza irratia piztueta berriak entzuten ari dela…

ANA VILLANUEVA DBH 2

IPUIN LEHIAKETA

2009-06-24T17:20:00.002+01:00

Kaixo!Ainara Amezketa nauzue eta neska normal bat naiz, normalegia nere ustez. Gipuzkoako herri txiki batean bizi naiz gurasoekin eta ahizparekin. Hiru lagun ditut, oso jatorrak gainera! Bi neska dira, Gorane eta Amaia eta mutilak Igor du izena .Egun gutxi barru beteko ditut urteak, nire 13 urteak beteko ditut iada! Beno hasiko naiz istorio honekin…
Gaur beti bezala 07:15ean jeiki naiz, lokartuta, eta egunero bezala irratia piztu dut. Lasai majo nengoen albisteak entzuten eta bat-batean entzuten dut:”Adi neska-mutilok! 10 urtetik aurrera dituzten neska-mutilak ez galdu aukera paregabe hau, ipuin lehiaketa bat! Irabazleak 3 txartel lortuko ditu Brasilera joateko doainik! Ipuin polita idatzi eta zuen ikastolan entregatu maiatzak 13 baino lehenago.” Ez nuen bi aldiz pentsatu ideia eta nire lagunei dei egin nien herriko plazan elkartzeko hamar minututan. Plazara iritsi nintzen, lehenengo Gorane zetorren, mandarina bat jaten ohi bezala eta hiru minutu ondoren Amaia eta Igor etorri ziren korrika bizian.
-Kaixo denoi! Aizue, zerbait oso-oso inportantea kontatu behar dizuet!-esan nien.
-Ea ba neska ,konta ezazu behingoz.-esan zidan Igorrek.
-Beno ba, gaur irratian entzun dut ipuin lehiaketa bat egongo dela.-erantzun nien.
-Eta? Nik ez dut ipuin bat eginen, aski daukat ikastolako arloak gainditzearekin.-esan zidan Goranek.
-Beno ba, ea horrela hobeto ulertzen duzuen,irabazleak hiru txartel doainik izango ditu Brasilera joateko!-erantzun nien.
-Benetan? Lehenago esan behar zenuen Ainara,noski baietz, lagunduko dizugu.-bota zidan Goranek.
-Eskerrik asko ba.
Horrela geratu zen, bihar geratuko ginen ipuin eder bat sortzeko. Arratsaldeko bostak ziren, aspertuta nengoen eta ordenagailura joan nintzen korreo bat bidaltzera nere izebari, guztiaren berri emanez. Gaua iritsi zen eta ezin nuen lorik egin, ipuin lehiaketan pentsatzen nuen bakarrik.
-Pixka bat idatziko dut.-pentsatu nuen.
Idazten hasi nintzen, baina ez zitzaidan ezer bururatzen, ilea nahasten hasi nintzen, oso azturatuta negoen. Hurrengo egunean arratsaldeko bostak aldera lagunak etorri ziren eta ideiak sortzen hasi ginen, denok zituzten ideiak, baina denak dragoiei,sorginei eta horrelako gauzei buruz ziren eta ideia horiek ez zitzaizkidan gustatzen. Bi aste pasa ziren eta ez geneukan ezer eta oso urduri negoen, hurrengo astean bidali behar zen eta. Azken egunetan idazten hasi nintzen eta gertatzen ari zitzaidanari buruz idatziko nuela erabaki nuen. Honela zion nire ipuinak ”Kaixo! Ainara Amezketa nauzue eta…” izenburua “Ipuin Lehiaketa” jarri nion, hurrengo egunean ikastolara iristean lagunei kontatu nien idatzi nuena eta ideia ona iruditu zitzaien, ni ez negoen hain ziur. Klasera sartu ginen eta Maite irakasleari eman nion ipuina bidal zedin.
Azkenean, hilabete bat itxaroten egon ondoren, nere bizitzako saririk handiena jaso nuen, lehiaketa irabazi nuen eta lagunekin eta guraso batzuekin Brasilera joan nintzen.
Ipuin honen mezua zera da, nik ipuin honekin irabaziko dudala saria jajaja !

IRUNE ETXEBERRIA. DBH 2

DIBORTZIOA

2009-06-24T16:52:00.004+01:00

Arratsaldeko 18:30ak dira eta hemen nago epailearen
aurrean.
“Dena hasi zen, udaberriko egun eguzkitsu batean. Nire
gurasoak oihuka zeuden, egunero bezala, baina gaur desberdina zen, gogorrago oihukatzen zuten. Nik neure
logelara igo eta atea danbateko batez itxi nuen. Beti gauza bera egiten nuen, gurasoak oihuka hasten zirenean nik neure logelara igotzen nintzen eta atea danbateko batez ixten nuen, konturatzeko ni triste nengoela. Hori egitean nire logelara igotzen ziren, eta ni lasaitzeko esaten zidaten ez zela ezer gertatu, bakarrik liskar txiki bat izan zutela eta barkatu zirela. Baina gaur ez zen inor igo ni lasaitzera. Ni neure logelan negarrez nengoen bitartean,
beraiek sukaldean oihuka jarraitzen zuten. Lokartuta gelditu nintzen hainbeste negar egin ondoren. Esnatu nintzenerako, afaltzeko ordua zen eta sukalderantz
jaitsi nintzen. Mahaia jarrita zegoela konturatu nintzen, baina bi plater besterik ez zeuden jarrita. Harrituta
amari galdetu nion:
-Ama zergatik jarri dituzu bi plater? Non dago aita? Ez du goserik?
-Lasai maitea. Aita ongi dago, baina atzerrira joan behar izan du lan inportante bat egitera.
-Baina noiz itzuliko da? Zergatik joan da bat-batean?
-Lasai, azken momentuan lan bat suertatu zaio eta bi aste egongo da atzerrian.
Ezin nuen sinetsi amak esan zidana, aitak beti lanera joan aurretik oso inportantea bazen ere ni lehenengo agurtzen ninduen. Haserreturik logelarantz igo nintzen. Ama
sukaldetik deika zegoen.
-Ez dut goserik, lotara noa- ez zitzaidan gustatzen gurasoei gezurra esatea, baina oso haserreturik nengoen
-Bihar arte ama!
Ez nuen itxaron amaren erantzuna eta atea danbateko batez itxi nuen. Ohera bota nintzen malkoak ateratzen zitzaizkidan bitartean.
Biharamunean ostirala zen eta eskolara joan beharra nuen, baina ez nuen ama ikustea nahi, zeren oraindik haserre nengoen. Bera esnatu baino lehenago atera behar
nintzen etxetik. Arropa jantzita gosaltzera jaitsi nintzen. Gosaltzen nengoela ama esnatzen entzun nuen.
-Leire, zer ari zara hain goiz esnatzen? Ongi zaude?
Oraindik goian zegoen, ez nuenez bera ikusi nahi, korrika bizian aterantz abiatu nintzen. Ireki nuenerako ama pasiloan zegoen harrituta begira.
-Nora zoaz hain goiz? Oraindik 08:15ak dira eta klasea 09:00etan hasten da.
-Badakit ama, baina gaur kontrola dut eta klasean errepasatu nahi nuke- berriro gezurra esan nion.
Konturatzen bazen gezurra esaten ari natzaiola zigortu egingo ninduen.
-Harritzen nau, hain interes handia jartzea kontrol batean. Baina oso pozik nago horregatik, zorte handia izan.
-Bale, agur ama presaka noa.
Klasera iritsi nintzenerako ez zegoen inor eta nire mahaian eserita, lehengo egunekoa birgogoratzen hasi nintzen. Amak esandakoaz gogoratzean negarrez hasi nintzen. Banekien hori gezurra zela. Pelikula guztietan esaten zen, gurasoak dibortziatzen zirenean, ama guztiek esaten zuten, aitak atzerrira joan behar zuela lana egitera eta itzuliko zela.
Bana denbora pasatzen zen eta ez zen inoiz itzultzen.Negarrez hasi nintzen berriro. Ezin nuen pentsatu nire gurasoak dibortziatu zirela, min handia egiten zidan horretan pentsatzeak.
Bat-batean norbait klasera sartu zen. Nire lagunik onena zen, Irune.
-Kaixo Leire, zer gertatzen zaizu? Zergatik zaude negarrez?
-Ez dut nahi honetaz hitz egin orain, patioan kontatuko
dizut.
-Bale, baina lasai zaitez. Goazen bainura malkoak lehortzera.
Klasea oso motel pasatu zitzaidan. Ez nien kasurik egiten irakasleen azalpenei. Dibortzioaz pentsatzen aritu nintzen klase guztietan, batzuetan malkoren bat ateratzen zitzaidan. Klaseak bukatu zirenean, patioko txoko batera abiatu ginen Irune eta biok bakarrik egoteko.
-Leire, kontatuko didazu zer gertatzen zaizun? Klase osoan begira egon naiz nola ateratzen zitzaizkizun malkoak. Oso grabea izan behar da hainbeste negar egiteko.
-Ba, bai niretzat oso grabea da. Gertatzen dena da...- etadena kontatu nion, aldioro gelditu behar nintzen malkoak lehortzeko eta arnasa sakon hartzeko.- eta orain ez dut nahi amarekin hitz egin, oso haserre nago.
-Oh! Sentitzen dut asko gertatutakoarekin- ezin zuen hitz egin, negarrez zegoen eta. Oso disgustatua zegoen- Ez larritu, segur aski dena oso ondo aterako da. Baina
badakizu nire etxeko ateak irekiak egongo direla zuretzat. Zerbait larria gertatzen bada, nire etxean lo egin dezakezu.-eta besarkada handia eman zidan.
-Mila esker. Nire lagunik onena izango zara betirako eta zurekin zorretan egongo naiz bizitza osoan.
Etxerako bidean aitaren kotxea ikusi nuen etxearen parean aparkatuta. Pozaren pozez etxerantz korrikan abiatu nintzen. Oso pozik nengoen jakitean amak egia esan zidala, irribarrea atera zitzaidan ezpainetan. Ezin nuen sinetsi nire gurasoak ez zirela dibortziatu. Egongelan sartu
nintzenerako gurasoak sofan eserita zeuden.
-Aita!! Ze poza zu ikustean!- besarkada handi bat eta musu bat eman nion- Amak egia esaten zuen. Sentitzen dut ez sinestea ama- eta berari ere musu bat eman nion.
- Baina zergatik esaten duzu hori?- Aita harrituta begiratzen zidan.
-Ba... Amak esan zidan,zu atzerrira joan zinela lan bat egitera eta itzuliko zinela. Nik uste nuen gezurretan zebilela, zuek dibortziatuta zeundetela.
-Baina! Nola izan zara kapaza Leireri horrelako gezurra esaten?!- Aitak haserreturik begiratzen zuen ama.
-Ezin nion egia esan- negarrez hasi zen ama- negarrez hasiko zen eta.
Ez nuen gehiago entzun nahi, ez nuenez ezer ulertzen, ez nekien zertaz hitz egiten ari ziren, baina bat-batean, negarrez hasita oihu eginez esan nuen.
-Zer gertatzen da?! Egia jakin nahi dut eta oraintxe bertan gainera!
-Lasai zaitez Leire.-ama nire ondora etorri zen.
-Ez orain ez esan lasaitzeko. Ez naiz lasaituko egia jakin arte.
Aita eta ama elkar begiratu ziren, eta gero niri begira aita hitz egiten hasi zen.
-Begira maitea, eser zaitez sofan eta lasai zaitez pixka batean. – sofarantz eraman ninduen eta nire ondoan eseri zen.- Ama eta ni, ez gara oso ondo konpontzen eta ez genuke nahi zuk, egunero gure liskarrak entzuterik.
Badakigu izutzen zarela,gu oihuka gaudenean. Atzo ez egotearen arrazoia da, ama eta ni dibortziatu egin garela eta ni etxetik joan naiz.
Ezin nuen hitz egin, eztarrian korapiloa nuen, bihotzean mina sentitzen nuen eta nire begiak malkoz beterik zeuden. Ez nuen ezer ikusten. Azkenean arnasa sakon hartuta zerbait esatea lortu nuen.
-Baina zergatik haserretu zarete? Niregatik?
-Maitea, ez da zure erruagatik.- ama nire ondoan eseri zen
- Liskar txikiak ziren, baina denborarekin handitu dira.
Zurekin oso pozik gaude,nota onak atertzen dituzu, ez zara liskarretan sartzen... asko maite zaitugu biok. Horregatik dibortziatu gara, zuri minik ez egitearren, egunero liskarrik ez entzuteko. Zurentzat onena dena egin dugu.
-Baina dibortziatu bazarete, aita non biziko da?
-Madrilen biziko naiz, han nire zuzendaria bizi da eta postuz igoko dit.
-Horrek esan nahi du ez nauzula gehiago ikusiko?
- Nahi duzunean etor zaitezke eta gainera, ni hona bisita egitera etorriko naiz.
-Baina maitea, orain esan behar dizudana oso inportantea da.- Ama niri hitz egiten ari zen- Epaileak esan du, zuk aukeratu behar duzula norekin bizi nahi duzun betirako.
-Zer!! Nik biokin bizi nahi dut, biok berdin maite zaituztet. Ezin dut bion artean bat aukeratu.!
-Badakigu maite gaituzula, baina aukeratu beharko duzu.
Gainera, batekin bizi arren bestea bisitatu ahalko duzu nahi duzunean.
-Baina biok maite zaituztet! Ez da gauza bera bisitatzea nahi duzunean, ikusteaz egunero! Zergatik egiten didazue hau! Esan duzue niretzat onena egiten ari zaretela, ba hautaketa hau ez da niretzat onena. Nik ez dut nahi.
-Maitea, badakigu oso zaila dela aukeratzea, baina guk ez ditugu legeak egiten, guk betetzen ditugu.
-Hilabete bat duzu pentsatzeko gero epailearengana joan beharko duzu. Bitartean ni Madrilen egongo naiz.- sofatik altxatu eta musu bat eman zidan- Orain joan beharra dut, baina laster itzuliko naiz. Ongi pentsatu zer nahi duzun.
Zuk pentsatzen duzunarekin nik pozik jarriko naiz zeren zure hautaketa da. Jakin nik beti maitatuko zaitudala.
...Hilabetea oso motel pasa zitzaidan ez nekien norekin gelditu. Amarekin gelditu nahiko nuke zeren berarekin biziko banintz betiko ikastolara joango nintzateke eta betiko lagunekin egon. Baina aitarekin bizitzera joango banintz, lagun berriak egingo nituzke eta gainera,
Madrilen asko gustatzen zitzaidan gauza asko zeuden. Lagun berriak egiteak asko pozten ninduen, baina hemengo lagunak uzteak min egiten zidan.
Azkenean hautaketaren eguna iritsi zen. Banekien norekin bizi nahi nuen. Arratsaldeko 18:30 ziren eta epailearen aurrean nengoen.
-Kaixo Leire, azkenean norekin bizi nahi duzun aukeratu duzu?
-Bai epaile jauna, badakit norekin bizi nahi dudan.
Amarekin bizi nahi dut!
-Zergatik? -galdetu zidan epaileak.
-Asko kostatu zitzaidan norekin gelditu nahi nuen aukeratzea, zeren biok asko maite ditut. Baina amarekin bizitzea aukeratu dut zeren: Maite dut eta aitarekin bizitzera joango banintz ikastola eta betiko lagunak ez nituzke gehiago ikusiko. Horregatik aukeratu dut. Baina aita ere asko maite dut eta lagun berriak egitea asko gustatzen zait, baina hemengoak galtzeko beldurra dut.
Horregatik pentsatu dut aita bisitatzera joaten naizen egunetan lagun berriak egingo ditut Madrilen eta horrela ez ditut hemengoak galduko.
-Oso ondo arrazoitu duzu zure iritzia. Bihotz oneko pertsona zarela ikusten dut eta zure lagunak asko maite dituzula ere. Orain mesedez hemen zure firma jarri.
Firmatu ondoren etxera aita, ama eta hirurok abiatu ginen. Nire aita eta ama oso pozik zeuden lehen esandakoarekin. Amak esan zidan:
-Aitak eta biok pentsatu dugu, asteburu honetan zuk aitarekin Madrilera joatea. Nahi duzu?
-BAI!- oso pozik jarri nintzen.
...6 hilabete pasa dira eta oso ongi eramaten dut oraingo bizimodua, nahiz eta nire gurasoek dibortziatuta dauden. Ia asteburu guztietan Madrilera joaten naiz aita bisitatzera. Gainera, lagun berriak egin ditut han, aita noizean behin etortzen da ona ama ikustera. Amarekin oso ondo nago, eta ez diot gehiago gezurtu eta lagunekin oso ondo nago. Irunek triste ikusten nauenean beti neure ondoan dago laguntzeko.

IDOIA SAROBE DBH 2

DERBIA

2009-06-24T16:46:00.002+01:00

Bazen behin Edu izeneko mutiko jator bat. 15 urte zituen eta bere gurasoekin bizi zen Bizkaiako Getxo herrian. Alde batetik, bere aita Txomin deitzen zen, 48 urte zituen eta Bilbon zegoen lantegi batean lan egiten zuen. Txomin oso langilea zen, asko gustatzen zitzaion futbola eta Athletik asko gustatzen zitzaionez, igande guztietan joaten zen San Mamesera bere taldea ikustera. Bertara Edurekin joaten zen, bakarrik Athletik-ek Osasunaren aurka jolasten zuenean, Eduri Osasuna gustatzen zitzaiolakoz gehien. Derbia zegoen egunean, biak, bakoitza bere taldeko bufanda eta kamisetarekin, San Mamesera joaten ziren partidua ikustera eta bertan partidua gogo handiz bizitzen zuten. Bestalde, bere ama Luisa deitzen zen, 48 urte zituen eta etxeko anderea bezala lan egiten zuen, gauza guztiak garbituz eta etxeko gauzak eginez. Luisa oso pozik bizi zen, eta Edu eta Txomin etxetik kanpo joaten zirenean, bera bere lagunekin joaten zen kafea hartzera eta kotilleatzera. Eduk egunero bakarrik gosaltzen zuen ikastolara joan aurretik, eta irratia pizten zuen gosaldu bitartean berriak entzuteko.
Egun batean, egunero bezala, Eduk gosaltzen zuen bitartean irratia entzuten zegoen. Ostirala zen eta bi egun falta ziren San Mamesen jokatu behar zen Athletik- Osasuna derbia izateko. Edu, irrikaz zegoen San Mamesera joateko, eta bat-batean entzun zuen irratian:
-Bilboko Armasa lantegian, gas leherketa bat egon da eta lau pertsona zauritu grabe daude! Jarraituko dizuegu informazio gehiago ematen.
Edu, entzundako berri horrekin zur eta lur geratu zen. Kazetariak izendatutako lantegi horretan bere aitak lan egiten zuen, eta aurreko egunean komentatu zion, enpresara hurrengo egunean bakarrik bost langile joan behar zirela. Horren ondoriz, % 90 baino gehiagoko posibilitateak zeuden bere aita lau zauritu grabe haietako bat izatea, eta horrexegatik, bizituan telefonoa hartu eta bere aitaren telefono zenbakia markatu zuen, baino PIII! PIII! PIII! PIII! PIII... Inork ez zuen hartzen telefono hori, eta Edu geroz eta urduriago jartzen hasia zen.
Bi minutu pasa ondoren, lasaiago zegoen eta bere amaren telefono zenbakia markatu zuen:
-Ama, jakin duzu berria? –Eduk Luisari.
-Bai seme bai, eta gaitera, zure aita lau horietako bat da! –Luisak Eduri. Azkar gosal ezazu, orain zure bila noala hospitalera joateko biak! –esan zion erdi negarrez amak semeari.
Ordu erdi pasa ondoren, hor zeuden biak: Bilboko ospitalaren itxarongelan, gorputz guztia estaltzen zion etxejantzi bat zeraman mediku batekin hitz egiten Txominen egoerari buruz:
-Txomin kontrolatua daukagu, ez du ezer apurturik, baina gorputz osoa erreduraz betea dauka. Egun bat edo bi oharpenean izango dugu, eta ez bada ezer arraroa gertatzen, laister izango duzue etxean berriro –esplikatu zien medikuak Edu eta Luisari hauen lasaipena eraginez.
-Oso pozik nago aita ongi egoteagatik, baina nazka handia ematen dit derbia galtzea, urtero behin gertatzen diren gauzak direlako –esan zuen Eduk.
-Lasai, San Mamesen ezingo duzue ikusi, baina aitak normal jarraitzen badu, etxean ikusiko dugu derbia hirurok! –erantzun zion amak.
-Baina zuri futbola gustatzen zaizu? –galdetu zion Eduk harriturik.
-Ez dit nazka ematen, eta gaitera, hau okasio berezi bat denez, zuekin ikusiko dut familian egoteko! –erantzun zion Luisak Eduri, honen poza eraginez.

Azkenean, derbiaren eguna iritsi zen. Txominek gau oso ona pasatu zuen, hori bai, ez zuen lorik egin derbia iristekoaren irrikan. Goizean, medikua inspekzioa pasatzera joan zenean, Txomin ongi zegoela ikusi zuen eta alta prestatzea eskatu zion erizainari, honek segituan prestatuko zuela erantzunez.
-Ze ongi aita! Azkenean ezingo dugu San Mamesera joan, baina hirurok ikusiko dugu derbia etxean! –esan zion Eduk Txomini, gurpil-aulkia bultzatzen zion bitartean.
-Eta zu Luisa, ze taldearekin joango zara? Osasuna ala Athletik? –galdetu zion senarrak emazteari, apretu batean jarriz.
-Ni, bi taldeekin joango naiz, hau da, enpate geratzea nahi dut! –erantzun zion Luisak Txomini, apretu batetik ateraz.
Bi ordu pasa eta gero, hor zeuden hirurak; derbia irrikaz eta gogo handiz biziz eta gol bakoitza azkenekoa izango balitz bezala ospatzen. Azkenean 3-3 gelditu zen partidua Llorente, Yeste eta Susaetaren golekin Athletikentzat, eta Masoud, Pandiani eta Miguel Flañoren golekin Osasunarentzat. Oso pozik gelditu ziren hirurak ikusitako partiduarekin, eta handik aurrera erabaki zuten, derbia zegoen egunean hirurak joango zirela San Mamesera partidua irrika handiz ikustera.

MIKEL IRIGOIEN. DBH3

ALDAKETA

2009-06-24T16:17:00.003+01:00

Gaztea nintzela, bizitza aspergarria neramala pentsatzen nuen behin eta berriro, aldaketen esperoan nengoen. Oso aldeketa handia bizi izan nuen, baina aldaketa hori ulertzeko, nire egun
arrunt bateko rutina ezagutu behar duzue. Goizean goiz, gorrotoen daukadan tresnak jo zuen, altxatzeko ordua baitzen. Lotan jarraitzeko gogoa bihotzean, baina hau eginezina buruan, oin hutsez zutik jarri eta neukan aurpegi txuria garbitzera joan nintzen komunera. Ur hotzaren sentsazioak guztiz esnatu ninduen, orduan, eguneroko betebeharren arropa jantzi nuen; uniformea. Nola gorroto ditudan oihal fin grisez egindako galtza haiek eta kolore berdeko artilezko txaketa hura. Astronauten jantziak mila aldiz gusturago eramango nituzke!
Esne beroa prestatu nuen, gailLeta borobil batzuekin jateko. Egunero bezala. Hau egin ondoren, motxila hartu eta autobusa hartzera abiatu nintzen. Bai, autobusa; beti eseri nahi duen edo ondoan inor ez eseritzen beti saiatzen dagoen jendez beteriko garraiobidea. Ni igo nintzenean, eserleku indibidual bateko emakumea jaitsi zen, tokia libre utziz. Hura bai zortea nirea!
Eserlekua zeruak argitzen zuela zirudien, eta azkar, bertan eseri nintzen, gustu-gustura. Zoritxarrez, hurrengo geltokian gizon zahar bat igo eta kontzientziak milaka bira ematen zizkidala, azkenean, eserlekua eskaini nion. Ze erremedio! Nire ikastetxe gogaikarrira iritsi nintzenean, eguna azkar pasatzea eskatzen nuen behin eta berriro. Atetik sartzerakoan, ikasteko gogoak ikusten ziren nire gelan. Gainera, irakaslea etorri zenerako,denok apunteak mahai gainean genituen eta bakoitza bere mahaiaren aurrean eseria zegoen, isil-isilik, irakasleak aginduak emateko zain. Bai zera! Hori irakasleei gustatuko zitzaiena da, baina hori bakarrik filma batzuetan nekez ikus daiteke, gutxi batzuetan soilik.
Nahiz eta eguna oso azkar pasatzeko gogoak izan, mantsoegi pasa zen, zoritxarrez. Txirrinak jo zuenean, salbatua nengoela sentitzen nuen. Azkenean, eguna amaitu zen. Etxera iristeko gogoekin arin-arin abiatu nintzen geltokira, gero eta lehenago iristeko. Oraingo honetan, ez nuen leku librerik ezta ikusi ere egin, jendez beterik zegoen autobusa.
Etxera iristerakoan, aita eta ama egongelan esperoan nituen. Nirekin hitz egin nahi ote zuten? Ikatolako deiren bat jaso ote zuten? Burua galderaz beteta nuela, beraien ondoan eseri nintzen, eta pixka bat lasaituz, lehenengo hitzaren esperoan gelditu nintzen. Ama izan zen lehena:
-Jon, azkenaldi honetan, zure aita eta ni, ez gara oso gustura egon elkarrekin. Asko oihukatzen dugu gure artean, eta ezkondu gineneko elkar egoteko desioa ez daukagu.
Zergaitik kontatzen zizkidaten gauza horiek? Noraino iritsi nahi ote zuten hasierako hitz horiekin? Horrek, ez zuen nirekin zerikusirik, alegia, baina zer esan nahi ote zidan? Ama gelditu zeneko bi segunduetan, guzti hau pentsatzeko denbora eman zidan eta jarraian, aitak hartu zuen hitza:
-Ez dakigu hartu dugun erabakia ezaguna egingo zaizun, baina hirurontzako hoberena dela uste dugu.
Oraingoan bi segundu baino gehiago iraun zuen isiltasunak eta ez zen nire burutik ezer pasatu, lehen ez bezala. Uste nuen banekiela zer esan behar zidaten, baina ez nuenez hori izatea nahi, ez nuen bi aldiz pentsatu ere egin. Amak jarraitu zuen:
-Zure aitak eta nik, bereizteko erabakia hartu dugu, bihotza. Aita, erosi duen etxera bizitzera joango da, eta zu hemen nirekin geratuko zara. Bi asteburuero berarekin joango zara.
Poza edo pena sentitu? Alde batetik, poza, ez zirelako gehiago haserretuko, ongi egongo zirelako eta beraien erabakia zelako. Baina bestetik, izugarrizko pena, bereizten zirelako, ez zirelako elkarrekin egon behar,... arrazoi nahiko astunak.
Ez nekien zer espresio jarri nire aurpegian. Malko ahul bat, nire begian zegoen, masaila zeharkatzeko prest, baina azkar garbitu nuen eta ezpainetan irribarre txikia marraztu nuen, nire begiek lurrera begiratzen zuten bitartean.
-Galderarik maitea? -esan zidan aitak besoak sorbaldaren gainean ipintzen zuen bitartean.
Amak lehen azaldutakoa zen nire galdera guztien erantzuna, baina hori ahaztua izango banu bezala, pilaka galdera egin nizkien.
Elkarrizketa bukatzerakoan, nire logelara joan nintzen, triste-triste. Banekien handik aurrera, gauzak ez zirela berdin izango. Aldaketa handia zen. Ez nuen inor ezagutzen guraso bereiztuekin, eta horregatik, gelako pertsona arraroa izango nintzela pentsatzen nuen. Gainera, aldaketen esperoan nengoen, nire bizitza aldatuko zuen zerbaiten esperoan. Baina ez horrelako egoeraren zain.
Guzti hori beste modu batez ikusten saiatu behar nintzen, bere alde ona bilatu behar nion. Baina zaila zen, ez pentsa. Oporrei begira adibidez. Orain, aitarekin toki batera joango nintzen eta amarekin bestera. Gainera, aitari hondartza gustatzen zitzaion, amari mendia eta neri biak. Zinemara gehiago joango nintzen eta etxera pizza aldi gehiagotan ekarriko zituzten. Horrela gainera, aita eta ama lagunak bezala ibiliko ziren, inoiz ezkondu izango ez balira bezala. Ohe gainean nengoelarik, lo geratu nintzen.
Sentimendu, sentsazio eta egoera horiek dira behin eta berriro nire buruan irudikatzen ditudanak oraindik, baina egia esan oso ongi nago horrela. Gainera, geroz eta guraso gehiago bereizten ari dira eta sentsazio hauek gero eta pertsona gehiagorentzat ulergarriak direla pentsatzen dut.
Oraintxe bertan, etxean nago, aitaren etxean, kanpora joateko orduaren zain... lagunak mantentzen ditudalako eta bizitza normala egiten dudalako!

ANAIS SANCHEZ. DBH 3

AMETSAK

2009-06-24T15:59:00.004+01:00

Bazen behin Adriana izeneko neska gazte bat. 16 urte zituen, eta Bruselaseko luxuzko auzo batean bizi zen. Altua zen, morenoa, ile kizkurra eta begi berdeak. Ez zuen bizitza oso alaia, edo behintzat ez zen berak nahi zuen bizitza… Istorio hau guztiak bezalaxe hasi ahalko zen,
baina kontakizun arrunt bat ez denez, ezin du hasiera arrunt bat izan. Berriz hasiko naiz:Egun on, arratsalde on, edo dena delakoa zuek bizi zareten tokian. Adriana deitzen naiz, baino guztiek Adri edo Adria deitzen naute, nire aitak izan ezik. Berak, Adriana izen egokiagoa dela niretzat pentsatzen du, naizena naizelako. Nik honi ez diot logika izpirik ere aurkitzen, inork ez dakielako nor naizen, ezta nire amonak ere, baina hori beranduago kontatuko dizuet. 16 urte ditut, eta nire
amarekin bizi naiz, Bruselaseko luxuzko auzo batean. Ez naiz beste munduko ezer: Nahiko altua, morenoa, ile kizkurra eta begi berdeak. Txikitatik, oso ongi abesten dudala esan didate, eta geroago, gitarra jotzen hasi nintzenean, primerako artista nintzela esaten zidaten.
Niri betidanik gustatu zait abestiak konposatzea, gitarra eta abeslari batendako. Orain abeslari arrakastatsu bat izatearekin amesten dut gau eta egun. Duela bi urte banda
baten barnean nago. Hoberenak gara, pop-rock estiloan. Bandan Jhon bateria, Alise baxua, Marc teklatua, Susan gitarra elektrikoa eta ni, ahotsa eta gitarra gaude. Talde
arrakastatsu bat izan nahi dugu, eta jendeak ezagut gaitzala.
Iaz kasting batera presentatzea pentsatua genuen, gure taldea ezagutzera emateko, baina nire aitak ez zidan utzi.
Zergatik? Nire aita Fausto Klarin da. Bai, Luxemburgoko erregea. Ni bere alaba ezkutuetako bat naiz. Nire ama eta bera Bruselasen elkartu ziren, Pub batean. Faustok problemak zituen, eta oso edana zegoen. Nire amak ez zekien nor zen, eta baita edana zegoenez, elkarrekin amaren logelan bukatu zuten, eta hortik ni atera nintzen. Hori beraietaz aparte, nik bakarrik dakit. Lehen esan
dizuedanez, ez daki ezta nire amonak, ezta nire lagun minenak ere. Amaren abizenak daramatzat, ez aitarenak. Nire amari ea ze aitaren alaba naizen galdetzen diotenean, hori oso istorio luzea dela esaten die, eta azkenean enteratuko direla, denborarekin. Jaio nintzen momentutik, Faustok diru kantitate oso handia pasatzen dio amari, ni mantentzeko, eta sekretua inori ez esateko. Txikitatik, Bruselasera datorrenean, politikako zerbaiten inguruan, toki ezkutu
batean geratu behar dugu hirurok, eta berak amarekin eta nirekin hitz egiten du. Suposatzen dut hori seme-alaba ezkutu guztiekin egiten duela. Nik duela bi urte gorrotoa diot, eta ez dugu elkar ikusten, aurpegira. Telebistatik ikusten dut, batzuetan. Amak ulertzen du zergatik ez dudan
Fausto ikusi nahi, eta nirekin bat dator. Lehengo gaira bueltatzen, ea zergatik ez zidan utzi kastingera aurkezten?
Oso erraza da: berak uste du, presentatzerakoan, beharbada arrakasta izango dugula. Arrakasta badugu, famatuak izango gara, eta jendeak ezagutuko gaitu. Jendeak ezagutzen bagaitu, nor naizen jakingo dutela uste du. Eta hori berak ez du nahi, txarra izango zelako bere itxura publikorako, eta jadanik seme-alaba ezkutu asko harrapatu dizkiotelako prentsa arrosakoek. Ni nazkatuta nago jadanik, abeslaria izan nahi dudalako. Baina laster ezagutuko du munduak
Adriana. Zergatik? Ba, gaur, kotxean institutura nihoanean, irratia entzuten, Fausto Klarinen, hau da, nire aita gorrotagarriaren 12. seme-alaba ezkutua deskubritu dutela entzun dut. 14 urte ditu, eta Laia deitzen da. Hori ez da arrazoi bakarra. Kasting berria antolatzen da Bruselasen,
talentu berriak aurkitzeko. Oraindik ez diot aitari galdetu, baina badakidanez ezetz esango didala… Baina hontara bai aurkeztuko garela. Faustori jadanik 12 seme-alaba ezkutu aurkitu diote. Bat gehiagorengatik ez da hilko. Zer ondorio izango dituen horrek? Fausto, asko
haserretuko da amarekin eta nirekin, eta beharbada manutentzioa pasatzeari uko egingo dio. Baina horrek ez du inporta. Alde batetik, amak eta nik denbora asko daramagulako aurrezten, hau gertatuko zela genekielako, noizbait nazkatuko nintzelako. Eta bestetik, manutentzioa
pasatzen ez badigu, judiziora eramango dugu aita, eta irabazteko guztiak dauzkagulako. Gainera, Faustok ez du nahi problemarik, eta ez du nahiko judiziorik. Alde on asko ere ekarriko ditu jendeak nor naizen jakitea. Bizi propioaizango dut, abeslari bat bezala. Nire inguruko pertsona
guztiek,benetan nor naizen jakingo dute. Nire ametsa bete ahal izango da.
Idatzi hau bukatutakoan, nire bandakoei deituko diet, bihar geratzeko, kastingera joateko. Beharbada goizeko bostetatik gaueko hamarretara egongo gara hor, eta etxera neka-neke
eginda ailegatuko gara, baina pena mereziko du. Nire amarekin ez da egongo inolako arazorik. Bera, isiltasunean baldin bazen ere, betidanik animatu nau nahi dudana egiteko, nire ametsak betetzeko askea baitnaiz. Kastingetik bueltatzerakoan, korreotara joango naiz, idatzi hau
periodiko famatu guztietara bidaltzeko, kopia pila egitea pentsatua dudalako. Azkenik jendeak nor naizen jakingo du eta nire bizia askatasun osoz bizi ahal izango dut, nik nahi dudan bezala. Hainbeste amestutako bizitza izan ahalko dut, edo behintzat saiatu egingo naiz. Inork ez dit esango inoiz saiatu ez naizenik. Badakit nire bizitzak, gaur egun ezagutzen dudan bezala, 180º buelta emango duela, onerako espero dut. Ametsak, amestuz bakarrik ez dira inoiz betetzen. Arriskatu egin behar duzu, zerbait irabazi nahi baduzu. Eta denoi arriesgatzea gomendatzen dizuet. Seguraski ondorio txarrak baino gehiago izango direla ondorio onak.
Bizi zuek nahi duzuen bizitza, ez tokatu zaizuena. Zuen ametsak betearazi.

AINHOA PEREZ. DBH 3

GAUR, EGUNERO BEZALA, IRRATIA PIZTU ETA...

2009-06-24T15:55:00.003+01:00

Ni Ane naiz, Helsinkin bizi naiz. Gaur goizean, egunero bezala, goizeko bederatzi eta erdietan esnatu naiz, jantzi eta gosaldu baino lehen nere bizilaguna hurreratu zait liburuxka batekin eskuen artean zuela. Irribarre arraro batekin ahoan, halaxe esan dit:
-Postontzia irekitzerakoan hau ikusi dut, zure izena darama. Ikusi ea zer dagoen barruan.
Nire lagun Amaiari erakutsi diot.
-Ireki ezazu, egunkari antzeko zerbait da, ezta? Baina nork nahiko du hemen idazten diren gauza pertsonalak zuri ematea? -Ez dakit… oso arraroa da, ezta? baina irekiko dut!
Azala zabaldu, orrialde batzuk pasatu eta hau jartzen zuen:

Abenduak 2

Gaur, astelehena, futbolean, talde batean jolastu dudan lehenengo eguna izan da. Entrenatzaileak oso ona naizela esan dit! Oso pozik nago!! Sei eta lau irabazi dugu! Eta nik sei horietatik bi sartu ditut! Hamaika urterekin, besterik ez, futboleko izar bat izango naizela pentsatzen dut! (gehiegizkoa izango da agian.)
Presaka orrialde horiek pasa, abenduak 21, urtarrilak 2, urtarrilak 28, otsailak 1, otsailak 3! Hor gelditu naiz. Momentu honetan heldu baten egunkaria irakurriko banu bezala sentitu naiz. “Idazleak” egun horretan idatzi zuena beste pertsona batek idatzitakoa zirudien. Ez zeuden aurretikan irakurritako harridura ikurrik, honek askoz ere serioagoa zirudien, eta hau esaten zuen:

Otsailak 3

Gaur, egunero bezala, goizeko zortzietan esnatu naiz ikastolara joateko. Prestatu ondoren, beti bezala, geratzen zitzaizkidan hamar minutuak irratia entzuten aprobetxatu ditut. Zortzi eta erdiak zirenez, berriekin hasi dira. Lehenik, inguruko herrietako eguraldia deskribatzen hasi dira. Minutu bat geratzen zen hamar minutu horiek betetzeko, baina gaur presa nuen, nire gelakoekin errekara joan behar nintzen txango bat egitera. Beraz, ez nuen berandu iritsi nahi. Hori dela eta, motxila hartu, hamaiketakoa sartu (badaezpada ere irratia piztuta utzi dut hori egin bitartean). Aparatua itzali baino segundu batzuk lehenago esanDAKOAK harrituta utzi nau. Mikel Martinezek, irratiko presentatzaileak, ahots ozen eta potente batekin hau esan du: -Azken momentuko berri bat daukagula esaten ari zatzaizkit.
Segundu batzuk isildu da, baina laister hasi da berriro hizketan:
-Bai? Eskerrik asko, Miren. Mirenek dio, gaur, zoritxarrez, Enderitzen, hamalau edo hamabost urte inguruko bi neska hilda aurkitu dituzte herriaren goialdeko errekaren ertzean. Gorputzak guztiz txikituak daude. Polizia, hango zonaldea eta haien gorputzak begiratzen ari da zerbait aurkitu ote duen esperoan. Herriko jendea haien inguruan negarrez, garraxika... daude bi gazte horien gorputzak ikusita. Baina inork ez daki nortzuk diren, poliziaren zain daude ea zerbait argitu ahal dien esperoan. Oraindikan ezer ez dutela aurkitu esan didate.
Hau izan da guztia. Hemen bukatu dira zortzi eta erdietako berriak. Zorigaitz albiste honen berriren bat baldin badaukagu zuekin kontaktuan jarriko gara berriz.

Nire arrebak 14 urte ditu, atzo gauean bere lagun baten etxera lo egitera joan zen. Ez nuen pentsatzen bera izango zenik neska horietako bat, baina agian…
Korrika irratia itzali nuen, nire arreba bilatu behar nuen!! Motxila hartu eta neska horren etxera ailegatu nintzen, han ez zegoen inor, baina bederatziak izateko hiru minutu falta ziren, beraz, institutuko atarian egongo zirela pentsatu nuen. Hara hurbildu nintzen. Atarian ez zegoen. Bere gelara hurreratu nintzen klaseak hasi baino lehen eta ez zegoen ez bera ezta bere laguna ere. Han ez zeuden! Handik atera eta… merkataritza-zentrora joan nintzen. Han, ez dakit zer talde arrarok jotzen zuen gaur. Bat-batean burusoil lodi batek bere kamiseta beltz batekin zegoela hura esan zuen: -Ateak irekiko ditugu!! 43 minutu barru herria sutan jarriko da talde hau entzutean!!!
Ehundaka oihu horren segidan. Sarrerak eskatzen zeuden, handik joan behar nintzen. Ez nekien nora joan. Zer zuen nere arrebak gustuko? Taberna!! Hara sartu eta… ez, hor ezta ez zegoen. Amari galdetu behar nion agian berarekin zegoen! Mugikorra hartu eta deitu nuen:
-Bai? Andoni zara? Zer egiten duzu goizeko bederatzi eta erdietan mugikorrarekin? Eskolan egon behar zenuen.
-Ama? Barkatu, baina badakizu non dagoen nire arreba eta bere laguna?
-Arreba? zergatik esaten duzu tonu horretan? Ba ez, ez dakit, institutuan pentsatzen dut, piperrik ez dute egin izanen zuk bezala! Agur eta ikastolara joan!
-Ama! Benetan ez dakizula non dauden?
-Ez, ze ba?
Ez nuen larritu nahi, beraz, nire kontu egitea hoberena izango zela pentsatu nuen.
Poliziaren komisaritzara heldu, atea jo eta sartu nintzen. Ordu erdia egon nintzen itxoiten. Bat-batean, gizon indartsu bat hurbildu zitzaidan eta esan zidan, gela batean sartu eta hitz egiten hasteko. Berrogeita zortzi ordu desagertuta egon behar zela hura salatzeko esan zidan. Niretzat otsailak 3ko eguna hor bukatu zen, hemen ez dut idatziko ondoren egin nuena.

OHARRAK:
Egunero esnatzen naizenean irratia pizten dut, etxetik atera aurretik berriak entzuteko eta munduan zer gertatu den jakiteko. Gaur entzundakoarekin harrituta geratu naiz.
Presaka orrialdeak pasatu ditut. Batzuk txuriz zeuden, baina azkenean…

Apirilak 5

Ez nuen dena bukatu arte ezer berririk idatzi nahi, baina gaur epaiketa azkenean bukatu da. Ez dut gehiegi sufritu nahi hau idazten, beraz, azkar egingo dut: errekan zeuden gorputz haiek, nahiz eta ezinezkoa iruditu jakiteko nortzuk diren, poliziak baieztatu du nire arreba eta haren laguna direla. Lagunaren lehengusua atxilotu dute, bera erruduna izan dela esan dute. Ni ez nago hain ziur, baina jendea askoz ere lasaiago gelditu da. Mutil hura bere lehengusinaren etxera joan behar zen gau hartan bertan lo egitera eta…
Maiatzak 23
Egunkariko mutikoak ez zuen gehiago idatzi.
Ni Ane naiz, Andoniren arreba. Amaiarekin nago hau irakurtzen. Momentu honetan biak Helsinkin gaude. Ez dakigu zer egiten dugun hemen, bere aitarekin gaude. Ezin gara inorekin komunikatu, ezin diogu gure familiari esan ongi gaudela. Ez dakigu zergatik, baina bere aitak bahitu gintuen eta beste bi neska hil eta errekaren ertzean haren gorputzak jartzeko. Inork ez du inoiz ez pentsatuko bera denik, bere ehorzketa orain dela urte bat eta piku izan zen, gu han egon ginen!

OHARRAK:
Gaur idatzitakoa Andoniren egunkarian izan da. Inoiz ez dut ahaztuko oharretan idatzi zuena:” Egunero esnatzen naizenan irratia…”

AITZIBER LEATXE DBH 3

TANTA BATEN KONAKIZUNAK

2009-06-24T15:31:00.001+01:00

Bazen behin Fulgen izeneko gaztetxo biribildu bat lagun askorik ez zeukana. Baina tanta hau gutxienez gurasoekin bizi zen. Txorrota hirian. Txorrota hiria bakteriaz, gatz mineralez, kloroz eta karez eginiko edozein txorrotako hiriak dira bere eraikin guztiekin eta.

Fulgen hazten zihoan eta iritsi zen momentu batera ez zekiena zer egin edo txorrotik salto egin edo ez egitea, mugan zegoen. Bat-batean bere adineko mutil batzuk agertu ziren esanez:

-Baina, salto egin ez dela ezer gertatzen.

-Bai, bai. Nik aurreko egunean salto egin nuen eta begira hemen nago.

Fulgenek bere zalantzak zituen ez zekielako egia edo gezurra esaten zioten, bere bizitzan lehen aldiz hitz egiten ziotelako. Berak ez zekien gezurretan ari zirela eta beraiek nahi zutena zela bera txorrotik behera botatzea. Fulgenek hobeto pentsatu eta erabaki zuen saltorik ez egitea, besteek atzeraka zebilela ikusi orduko korrika joan eta txorrotik behera bultzatu zuten begi bistaz aldentzeko.

-Aaaaaa!

PLIF, entzuten zen erori bezain laster. Beste ur tanta asko zeuden hor ere, baina geroz eta gutxiago geratzen ziren hustubidetik joaten ari zirelako. Fulgenek ez zekien hori eta asko kezkatzen hasi zen.

-Zer gertatzen da? Zergatik desagertzen dira beste tantak? Edo nora goaz?

-Zu berria zara, ezta?

-Bai. Xelebre batzuek bota egin naute eta ez dakit ezer ez.

-Ba orduan lasaitu, nik aldi batzuetan egin dut, beraz, jarrai nazazu eta esaten dizunari adi egon.

-Ondo da.

-Orain hustubidera goaz eta hodi batzuk zeharkatuko ditugu ezker eskuin, behera … badakizu. Eta hauetan zehar irristatu egin beharko zara. Ez baldin bazara argitzen niri jarraitu eta kopiatu niri.

-Ongiiiiiiii daaaaaaa……………….

Ezker eskuin eta behera joan ondoren lasai gune batera iritsi ziren, baina leku hau ez zen ez oso erosoa, ez oso polita estoldetan baitzeuden.

Lasaitasun gunean Fulgen eta aholkuak ematen zizkion tantak elkar bilatzen ari ziren eta azkenean topo egin zuten.

-Mila esker lehengoagatik ez dakit nola eskertu –esan zion Fulgenek.

-Zuk neri jarraitzearekin aski duzu. Lehen ez dut nire burua aurkeztu. -Tito dut izena.

-Pozten naiz zu ezagutzeaz Tito,- nik Fulgen dut izena.

-Ondo da Fulge, baina zalantza bat daukat, zergatik bota zaituzte?

-Zera… ez ziren nire lagunak eta izorratzeagatik botako ninduten seguraski. Ez nengoelako konbentzitua salto egitera –erantzun zion Fulgenek.

- Aaaa beno beno, ulertzen dut, orduan ni zure lehen lagun bihurtuko naiz, atsegina eta jatorra zara eta.

-Jo, ze pozik nagoen! –esan zuen Fulgenek gaia aldatuz- Orain nora goaz? Orain hodi handi hauen bitartez araztegi batera goaz, uste dut edo bestela ibaira. Ez nagoelako ziur non gauden eta tokiaren arabera, bata edo bestera egiten dute. Eta nik nahi ez nuena da. Araztegia!

-Hemen gauza asko gertatzen dira ontzi oso handi hauetan eta batzuek ez dute bizirik irauten, beraz zu ez baztertu nitaz.

Handik egun batzuetara, ontzi izugarri guztietan egon ondoren atera ziren ibaira eta inoiz baino garbiagoak zeuden. Halako batean ur laster batzuk egon ondoren itsaso zabalean agertu ziren eta Tito eta Fulgen tanta guztien gainean jartzen saiatzen ziren, eguzkia hartzen saiatzeko, eguzkia hartzen baitute eta oso gustuko dute. Hori bai, arazo bat zeukaten; tantak lurruntzen zirela bazekitela, baina eguzkiak ipnotizatzen zituen bere izpi ultra ahaltsuekin eta ez zeukaten ezer egiterik. Lehenik, Tito lurrundu zen eta gero fulgen. Bizirik jarraitzen zuten tantek uste zuten lurruntzen zirenak hiltzen zirela, baina ez, lurruntzen zirenek bakarrik zekiten bizirik jarraitzen zutela eta hodeien bidez hara eta hona zebiltzala.

Noizean behin leku batzuetan mantsoago zihoan hodeia tantak euri moduan erortzeko. Fulgen eta Tito hodei desberdinetan zeuden eta ez zeuden elkarri laguntzeko. Behin, Fulgenen hodeiak zaparrada bat bota zuen tantarik gabe gelditu zen arte.

Australian erori zen, eta hainbesteko zaparradaren ondoren ibaiak sortu eta oasi bateraino iritsi zen Fulgen. Bertan, tanta izugarria ikusi eta bihotza azkar-azkar joaten zitzaion gaztaina koloreko adatsa batetik bestera mugitzen zuenean. Fulgen neskari hurbildu zitzaion. Hitz goxo batzuk esan eta hainbeste maitemindu zirenez erabaki zuten ez baztertzea eta joan behar baldin bazuten elkarrekin egingo zutela. Baina biharamunean Birginia desagerturik zegoen, Fulgenek oasi osoan miatu zuen aurkitzeko itxaropenarekin, baina ez zen hala izan. Hori bai, aztarna batzuk zeuzkan, esaterako lurrundu zela lakuaren iparrean. Beraz, Fulgenek hurrengo ipar lurrunketan lurrundu beharko zuen aurkitu nahi bazuen. Hurrengo arrastoa Txinan aurkitu zuen, eta batetik bestera zihoan, txinera ondo ez zekielako, baina hilabete bat arrastoei segika. Txinera ulertu zuen, Estatu Batuetara joan behar izan zuen egunean. Hemen arrastoek Ameriketan zehar gora eta behera zeramaten eta baita ingelesa ikasten ere. Egun batzuen buruan Afrikara joan zen lorratzei jarraika eta berehala alde egin behar izan zuen Fulgenek Frantziara. Frantsesa ikasi eta halako baten maitea kalean zehar ikusi zuen. Txorrota hirira joan ziren bizileku bat lortu eta semeak izan zituzten, tantanak.

-Jope aitona, ze amaiera. Bat-batean ikusi al zenuen amona edo Birginia delakoa? Galdetu zuen biloba batek.

-Baina nola,- nik ea aurkitu nuen amona?. Lagun baten historia zen eta – esan zuen aitonak, bilobak ez asmatzeko nahiarekin.

-Aitona, besteei gezurtuko zenien, baina niri ez. Lehenengo, zu Fulgentzio zara, hau da, protagonistaren izenarentzako ez duzu burua gehiegi nekatu. Fulgen deitzea ere. Bigarrenik, amonarekin berdin, izen bera mantendu duzu. Hirugarrenik, egongelan leku askotako argazki asko daude eta zuk esan dituzun lekuetakoak dira. Laugarrenik, zuk hizkuntza asko dakizkizu. Eta bosgarrenik, hitz goxo batzuk esan zenizkion amonari eta egunero oroitarazten diguzue ezagutu zineten unea. Hitz goxo batzuk esan zenizkiola. Eta guzti horrengatik, jakin dut protagonista zu zinela.

-Bai, oso azkarra zara biloba, eta hurrengorako burua gehiago nekatu beharko dut hain erraza ez izateko. Biloba oso….,-atea joka ari zen norbaitek, moztu zuen aitona, KNOKK KNOKK

-Kaixo, hemen bizi al da Fulgentzio? –galdetu zuen tanta gizonak.

-Bai, hemen bizi da –gurasoak erantzun zion.

-Ezagun zahar bat naiz eta ikusi nahiko nuke, mesedez.

-Bai, noski. Hortxe dago.

-Kaixo Fulgentzio, espero dut nitaz ez ahaztu izana.

-Baina nola ahaztuko naiz zutaz, Tito! –esan zuen aitonak saltoka.

-Begira, Tito! Ipuineko aitonarern laguna –esan zuen azkar-azkar, biloba argiak.

-Bai, hauxe da.- Tito jauna -gehitu zuen aitonak.

-Ba aztarnak jarraitu ditut baztertu ginenetik hona, eta baita entzun ere emaztea, semeak eta bilobak zenituela –azaldu zuen Titok.

Eta horrela denbora luzez hitz egin ondoren aitonaren laguna etxean gelditzera gonbidatu eta familia Txorrota hirian bizitzen egon ziren urteak pasaz.

JON LIZARRAGA. DBH 2

BAHIKETA BAT BAINO ASKOZ GEHIAGO

2009-06-24T11:07:00.002+01:00

Goizeko seiak aldera izango ziren. Argia oraindik ez zen sartzen pertsianako zirrikitu ugarietatik. Michelleri, argiarekin esnatzea gustatzen zitzaion. Gorroto zituen ernagailuak. Egun hartan, telefono dei batekin esnatu zen. Ordua zela eta, notizia txarrak zirela pentsatu zuen. Hirugarren txirrin hotsa entzun baino lehen hartu zuen mugikorra.

- Bai?- esan zuen ahots lokartuaz.
- Michell,- esan zuen ahots ezagun batek, baina ez zekiena zertaz ezagutzen zuen, serioski- zure alaba berriz ikusi nahi baduzu, ez oihukatu, eta ez deitu poliziari. Prestatu etxetik ateratzeko, eta ez egin tontakeriarik. Inork ez dezala ezer susmatu, ados? Lanera zoazenean bezala egin. Itxaron etxean, nire deia berriz jaso arte, notizia berriekin.

Deialdia moztu egin zen. Michell, ohera erori zen. Zergatik?, pentsatzen zuen, zergatik bahitu dute bere alaba kuttuna, Cathy? Catherine – bere benetako izena – 16 urteko neska liraina zen, irrifar handi batekin beti ahoan. Normalean, ez zen ateratzen gauean, ez zen horietakoa, baina gau hartan, orain dela aste bat betetako 16 urteak ospatzera joan zen bere lagunekin, bueltarako ordu zehatzik gabe. Michellek bere alaban konfiantza zuen: nota onak ateratzen zituen, ordua esaten zitzaionean, orduan bueltatzen zen, eta gauean ateratzen zenean – askotan ez zela – ez zen oso mozkorra iristen, nahiko pozik baizik. Berak zekiela, normalean neskekin ateratzen zen, alde zaharretik, eta ez zeukan mutil lagunik.
Ez zekien nola gertatu ahal izan zitzaion hura Cathyri, horretarako bakarrik egon beharko zelako. Beharbada, etxera bueltatzen ari zenean izan zen, bakarrik zegoenean. Gehiago horretan pentsatu aurretik, azkar jantzi zen, aulkian atzo utzitako arroparekin. Igandea zen, eta bere amarekin geratua zen, kafe bat hartzeko tabernan. Geroago deituko zion, plana ezeztatzeko. Noski ez ziola esango ezer, lagundu ahal izango ez ziolako, eta ez zuelako arduratu nahi. Arratsalderako, edo beharbada gauerako, Cathyk berarekin etxean egotea espero zuen, bahitzaileak agintzen zuen guztia egingo zuelako. Jantzita zegoen, dagoeneko, eta urduritasunez, deian pentsatzen zegoen. Eta bat-batean, bere mugikorra berriz dardaratzen hasi zen. Dei baten seinalea.

- Bai?- esan zuen ahots dardaratiz.
- Ateratzeko prest zaude?- galdetu zuen lehengo ahots berberak.
- Bai.- Esan nuen, ziurra balego bezala.
- Hau ez da tontakeria bat- esan zuen ahots serioak.- Lehenengo zugan konfiatu behar dut, poliziari ez diozula deituko ziurtatuz. Argia bazara, proba gaindituko duzu, eta zure alaba aurkituko duzu.
- Ados, zuk esaten duzuna egingo dut.
- Ongi. Badakizu non dagoen Jefryren baserria? Atera joan.

Eta deia moztu zuen berriz. Kotxerantz abiatu zen, eta handik Jefryren baserrira. Cathy txikia zenean igandero hara joaten ziren, jatetxe hartara, bazkaltzera. Biei asko gustatzen zitzaien jatetxe hura. Proba hura gainditu behar zuen bai edo bai. Bere mundu guztia zen bere alaba. Cathyren aita, Catherine jaio baino lehen joan zen, eta betidanik biak bakarrik egon ziren.

Jefryren baserrira ailegatu zenean, atean ez zegoen inor. Jatetxea duela asko itxi zuen, baina kartel bat ikusi ahal izan zuen, atean itsatsita.
Berehala errekonozitu zuen idazkera hori. Bahitzaile hark haiei buruz asko zekien. Hori ez zen seinale ona. Catherine txikia zenean erabiltzen zuten, eta joko antzekoa zen. Sinbolo bakoitzak ez zeukan esanahi zehatza, sinbolo multzo bat elkartzen zenean hartzen zuen esanahia. Normalean asko kostatzen zitzaien mezuak deszifratzea, eta oso ondo pasatzen zuten, baina mezu hura lehenengoan ulertu zuen:

“Zure lehen amodioa deskubritu zenuenean, abesti bat entzun zenuen bidegurutzean. Gorabeherak gertatu ziren, baina abestiarekin batera zure suertea hobera zihoala deskubritu zenuen, eta bidea ongi aukeratu zenuela pentsatu zenuen. Bakoitzak bere bidea aukeratu behar du.”

Mezua hori zen. Orain, interpretatzen jakin behar zuen. Toki bat bilatzen zuela ia ziurra zegoen. Orain zein toki deskubritu behar zuen. Horrelako momentu bat bizi izana gogoratzen zuen. Eta oroitzen hasi zen. Bere lehenengo amodioa, eta bakarra, Cathyren aita izan zen. 5 urte egon ziren bakarrik, baina oso biziak izan ziren. Duela 16 urte bere memoriatik ateratzen uzten ez zituen oroipenak berreskuratzen hasi zen. Gogoratu zen nola deskubritu zuen benetan maitemindua zegoela. Berarekin lehenengo aldiz geratua zen. Kotxean bere gurasoen etxera bueltatzen zen. Irratian entzuten zihoala, amodiozko abesti bat entzun zuen. Abesti horrekin konturatu zen benetan maitemindu egin zela mutiko hortaz. Notan agertzen zen bidegurutzean zegoen abesti hura entzun zuenean. Berari kontatu nion, urte bat pasata edo. Aipatzen zuen bidea, mutiko horrekin ateratzen jarraitzea izan zen, nahiz eta jakin bere gurasoek ez zutela gustuko. Orain bazekien nor zen bere alabaren bahitzailea: mutiko hura. Tom deitzen zen. Baina nolatan zekien bere alaba eta beraren kodea? Bizitza osoan nola egon beharko zuen, hori jakiteko. Orain ulertzen zuen, batzutan zuen sentsazioa, norbait zelatan balute bezalakoa. Ahots hori ezaguna zuen, 16 urte lehenago, ia egunero entzuten zuelako. Dena zentzua hartzen zihoan, poliki-poliki. Orduan konturatu zen Michell, zein arriskutsua zen gizon hura.
Ezer baino lehenago, bere ama deitu behar zuen, eta gero zerbait pentsatu beharko zuen, bere alaba berreskuratu ondoren, gizon hura ahazteko. Eta orduan bururatu zitzaion, bere amari pista bat emango ziola, beharbada Tom entzuten egongo zelako, polizia edo abisatzeko, momentu egokian, Cathy berarekin zegoenean jada. Bere mugikorra hartu zuen.

- Bai?- esan zuen bere amak.
- Ni naiz.
- Kaixo! Oraindik ez da ordua ez? Zer, etxetik atera gabe nago!
- Ez, lasai. Bi ordu barru da, baina tokiz aldatu dugu. Cathy ere badator. Oroitzen zara istripu hura izan nuen errotondan, ba hor toki berri bat ireki dute, Tommyren taberna izenekoa. Han egongo gara. Aio!

Eta deia moztu zuen, bere amak bere pista ulertu zuelakoan. Bere amak Tomena bazekien, dena kontatzen ziolako, Cathyk Michelleri bezalaxe. Edo hori zen berak uste zuena.
Kotxera igo zen, gehiago itxaron gabe, eta errotonda hartarako bidea hartu zuen, ordu eta erdikoa gutxi gora- behera. Ez zuen gehiago ezertan pentsatu nahi, hara ailegatu aurretik, eta horregatik Country musika, bere gogokoena, bolumen altuenean jarri zuen, eta abesten jarri zen.
Errotondara ailegatu zen, eta kotxetik jaitsi. Han, bere alaba eta Tom aurkitu zituen, itxaroten. Tomek Cathy eskuetatik hartuta zeukan, eta Catherine bera zegoen tokira mugitzeko ahaleginak egin zituenean, Tomek gogor eutsi zion, ihes egin ez zezan. Ongi begiratu zuen, baina ez zuen inor ikusi ingurutik. Espero zuen, bere amak mezua harrapatu bazuen, laster iristea poliziarekin. Eta orain elkarrizketa bat izatea tokatzen zitzaion.

- Cathy, ongi al zaude?- galdetu zuen.
- Bai ama, lasai- erantzun zuen gazteak- baina gauza asko esplikatu behar dizkidazu. Gizon honek, nire aita dela esaten du.
- Horrela da, maitea, baina geroago etxean azalduko dizut dena, ados?
- Aski da!- esan zuen Tomek.- Etorri zara, Michell. Mezua deszifratu egin zenuen. Oso alaba liraina daukagu.
- Nola jakin duzu alaba bat geneukala, eta gure kodearena?- galdetu nuen.
- Etxetik joan nintzenean, ihes egin behar nuela esan nizun, mundutik. Eta urte bat mundutik bidaiatzen igaro nuen. Nire bueltan, ikusi nuen zuk ez zeneukala nire beharrik, eta alaba bat geneukala. Asko haserretu nintzen zurekin, ez abisatzeagatik. 5 urte pasa nituen hemen, eta zuen zelatan ibiltzen nintzen, baina, berriz, ezin nuen gehiago sostengatu, eta ihes egin nuen antartidara. 10 urte latz pasa nituen han, eta ez nintzen ezerekin lotu. Hona bueltatu nintzen, zuetaz oroitu nintzelako, eta behar nuena zinetela pentsatzen nuelako. Eta hemen nago. Bahiketa osoa prestatu dut, nitaz berriro oroitzeko, eta konturatzeko, orain, hiruron artean familia bat osatzekotan. Barkatu zaitut, Michell, alaba bat genuela ez esateagatik- bota zidan.
- Eta horrela, hain arrunt botatzen didazu hori dena? Gauzak aldatu dira Tom. Ezinezkoa da- esan nion ahots trinkoz.
- Gutxienez saiatuko gara ez?
- Tom, mesedez, Cathyk eta nik bizitza bat daukagu, biak, ez hirurok.
- Utzi saiatzen- erregutu zidan- ez dituzu elkarrekin bizitako momentu onak oroitzen?
- Barkatu Tom, benetan.

Polizien sirena hotsak entzun genituen urrutian. Cathyren eskua askatu zuen, garaiturik. Ailegatu bezain laster eskuburdinak jarri zizkioten, eta Cathyk, Michellen besoen berotasuna bilatu zuen. Ez zuen aurkitu, Michell bere oroipen goxoen tartean bidaiatzen ari zelako. Noski oroitzen zituela momentu goxo guzti haiek. Orain arte egindako esfortzu guztiak, bere oroitzapenak lurperatzeko, ez zuten ezertarako balio izan.
Etxera ailegatu bezain laster, Michellek Cathyri dena kontatu zion, detaile guztiekin, eta elkarrekin, ama eta alaba, noizbait izan ahalko zenarengatik negar egin zuten. Gau osoan zehar.

AINHOA PEREZ. DBH 3

ARRAZISMOAREN KOLOREA

2009-06-24T11:01:00.003+01:00

Kaixo, Mohamed dut izena eta 12 urte ditut. Duela hiru edo lau urte leku
bero-bero batean bizi nintzen. Palmondoak, animali basatiak eta lan asko
zegoen han. Lan gehiegi uste dut. Egunero- egunero hiru ordu egin behar nituen oinez, putzuraino litro bat ur hartzeko. Hiru ordu joan eta hiru ordu etorri. Nahiz eta hango bizimodua ez zen oso ona, hemen baino hobeto nago. Hemen ez dakit nondik nora joan. Oso handia da hau eta ez dakit nola ezagutu guztia. Lehen Sabanean bizi nintzenean, kostatu egin zitzaidan dena ezagutzea, baina ezkutaleku guztiak nekizkien.
Hona etorri nintzenetik (agian nere irudipena da) ez naute oso ongi ikusten. Eskolara noa eta etxe ondoan dago. Nere etxea oso sinplea da, hiru koltxoi lurrean eta kitto! Ez du besterik, eta gainera, ezin izango du besterik izan nik lan egin arte gutxienez. Nere aita Sabanan utzi genuen eta nere ama xarmanta ere bai. Ahizpak nahiz eta 3 urte izan, ikusten zaio handitan modelo izango dela eta gainera bere ametsa da, eta hirurok bizi gara hor.
Esaten nihoan bezala, eskolan guztiek begiratzen naute gaizki. Pasa den astean Sabanako lan bat egin behar genuen denok, eta nik 10 bat atera nuen ezkutaleku guztiak kontatzeko. Orduan, guztiak niri begira geratu zitzaizkidan eta txutxumutxean zeinbait komentario entzun nituen: ` Normala, han bizi zen, eta hona etorri da leku guztiak jakinik, baina Erromako lanen bat bidaliko baliote…`` edo `` Baina zer uste du horrek, hona etorri eta bikain guztiak lortuko dituela?``
Honelako komentarioak entzuten ditut ia egun guztietan. Ikasketetan ona naiz bai, baina dena nere lanari esker da. Ez da Sabana ezagutzen dudalako, eta gainera ona baldin banaiz zer? Ez al dut eskubiderik hemen bizitzeko? Gainera, egun guztiak liburuen artean pasatzen ditut ikasten eta ikasten: Amak, horrela bizitzan norbait izango naizela dio.
Denda batera sartzen naizenean, beti norbait daukat atzean begiratzen zertan nabilen. Baina zer uste dute, beltza izateagatik zerbait lapurtuko dudala? Ba ez. Noizbait txanponik lortzen badugu, dendetan gauzak erosi eta kutxatik pasatzen gara denak bezala.
Beno beti ni izaten naiz dendetan sartzen naizena, ama beti oheratua dago ez dakit nongo mina duela eta. Berak esaten du, Sabanatik ekarri zuela min hau, baina nik ez dut hala uste. Nola ekarriko du hain leku politetik min izugarria? Eta beno nere ahizpak 3 urte ditu eta bera ezin da inora erostera sartu. Badirudi ni neu naizela balio duen bakarra.

Egunero, ama elizaren aurrean jartzen da dirua eskatzen, baina hemengo biztanleek ez diote dirurik ematen eta batzuetan bakarrik, eta janarian gastatzen dugu. Askotan lana aurkitzeko esaten diote, baina inoiz ez du ezer ez aurkitzen. Beti gauza bera esaten diote: ``Ez al duzu ekarri Currikulum-a?`` edo Currikulum-a edo eramanez gero…`` Ez al duzu inongo ikasketarik?`` eta amak beti buru makur ezetz esan eta joan egiten da, eta gehienez erantzuten diotena ez itzultzeko da. Gehienetan ni joango nintzateke eta nere aitonak erakutsi zizkidan kolpeak beraiei emango nizkieke, hori entzuteak amorru handia ematen didalako.
Edo bestela kaletik goazenean, jendeak begiratu eta txutxumutxean gauzak esan belarrira eta parre egiten dute. -Ni nazkatuta nago!! Zer, ez al daukagu eskubiderik hemen egoteko? Haiek Sabanera joaten direnean ez diegu ezer ez esaten eta gainera, tokia uzten diegu lo egiteko !! Eta guk zer eta kalean lo egin behar!! Nere aitonak zihoenez, ez dago despretxu handiagorik, aprezio ez egitea baino, eta ez beraiek egiten digutena. Irakasleak esan digu bihar arrazei buruz hitz egingo dugula. Nik gai hori ikusi nahi dut eta ez naiz isilik geratuko, ez horixe!! Denbora asko daramat ixilik egoten ikastolan eta beste guztiak hizketan. Ba orain ikusiko dute nor naizen eta beltzak errespetatzen hasiko dira nahi eta nahi ez. Lehen esan dudan bezala, NAZKATUTA NAGO!! Eta zerbait txarra esaten badidate niri edo eta beste anai-arreba (horrela deitzen diegu gure beste arrazakoei) batzuei buruz nitaz oroituko dira beti. Baina nik gauzak ez ditut konponduko jotzen, hori baino askoz duinagoa naiz eta. Nik pertsona zibilizatu batek bezala konponduko ditut gauzak, eta nahi edo ez, entzun beharko didate. Nere ustez, guztiak gara berdinak, eta hona etorri bagina, ez da nahi izan genuelako, bizimodu berri eta hobeago batengatik, eta horren alde borrokatuko dut bizi osoan, ze nik entzun dudana da, Obama dela EEUUetako presidentea. Norbait joan al da Estatu Batuetatik bera beltza delako? Edo norbaitek erre al du bere etxea? Ez, ezta? Dena kontrakoa da: bera presidentea izateko botatu dute.- Eta, ezin al gara guztiak berdinak izan? -Zergatik egin behar dugu beltzok, txuriek nahi dutena? Nere aitonak esaten zuen eta nik esaten jarraituko dut: “Ez gara kanpotik garen bezalakoak garelako lotsatu behar, gu horrelakoak gara eta horrelakoak izaten jarraituko dugu, ze beltzak izango gara, bai, baina zer inporta du horrek? Gu geu gara eta horrek ez du ezer aldatuko, Madrilen egon, Bartzelonan, Txinan, Estatu Batuetan edo Sabanan. Ez nuke beltza izatea txuria izateagatik aldatuko, agian luxu asko dituzte, eta diru asko, baina niri gehien inporta zaidana da: BIHOTZ ONEKOA izatea, eta izaten jarraituko dut gustatu ala ez gustatu.”

AMAIA AINCIBURU. DBH 2

ISPILUAN ISLADATUTAKOA

2009-06-24T10:57:00.002+01:00

Udaberria zen, eguzkia mendien artetik ateratzen zen eta Bilboko pisu berri eta garai batean ez zegoen iluntasuna besterik. Han, Idoia bizi zen, hamasei urteko neska ilegorri bat, begi berde argiekin. Azal zuria zuen, eta bere alaitasuna ageri gabe egonda zegoen azken urteetan. Gauak beretzako amaigabeak ziren, amets gaiztoetan murgilduta zebilelako beti. Beraz, egunak nekez igarotzen zituen. Bere beldurrik handiena, logelan zuen ispiluan begiratzea zen, honen aurrean aurkituko zuena ez zuelako batere gustukoa. Egun hartan, goizero bezala, Idoiaren ama alabarengana joan zen, esnatzeko asmoz. Baina hori egin aurretik, maindirea altxatu zuen, ohe gainean zegoen gorputza ikusteko. Amari begietatik malkoak ateratzen zitzaizkion, baina berehala hitz egiteko gai izan zen:
-Idoia, laztana, institutura joan beharra duzu, gainera, Itziar eta Naroa berehala etorriko dira zure bila- esan zuen emakumeak alabaren lagunak leihotik ikusten zituen begiratuz.
Ez zuen erantzunik jaso. Idoia ez zen ohetik mugitu, eta bigarren saiakera egin behar izan zuen bere amak, alaba ohetik jaiki zedin.
-Idoia, mesedez… altxa zaitez ohetik eta gosal ezazu- esan zuen amak, alabak emango zuen erantzunagatik kezkaturik.
-Ez dut goserik- erantzun zuen Idoiak.
Amak bere begietako malkoak alde batera utzita alaba animatzen saiatu zen, berriz, oraingoan itxaropena galduta…
-Maitea, badaramatzazu hiru egun ezer jan gabe, mesedez jan ezazu zerbait- esan zion eskutik helduz.
Idoiak, amari kasu egin behar ziola zirudien. Ohetik jaiki, ama logelatik irtenarazi eta armairuan zuen arropa jantzi zuen. Praka beltz estuak, kamiseta urdina eta takoidun oinetako altuak. Ispiluan begiratu zen. Hura zen bere etsairik handiena. Takoidun oinetako haiek askoz ere meheagoa egiten zuten Idoiaren gorputza, baina berak loditasuna besterik ez zuen ikusten. Gogoz kontra sukalderantz abiatu zen, eta aulki gainean eseri zen. Amak frutaz gainera, esnea, gailetak, mermelada…etab. utzi zizkion mahai gainean. Idoiak ezin zuen bere burua engainatu, gose izugarria zuen, hortaz, mahai gainean zegoen guztia jan zuen.
-Egun on, Idoia- esan zion aitak sukaldeko atetik sartzerakoan- Kezkatuak gintuzun hainbeste egun jaten egon gabe, badirudi pasa zaizula.
Idoiak ez zion aitari erantzun eta bere logelara bueltatu zen. Sabela begiratu zuen aldi batez, eta beste batez, eta azkenean berandutu zitzaion. Bi aldiz pentsatu gabe, komunera joan eta bi hatzak aho barruan sartu zituen.
-<>-pentsatu zuen berekiko.
Botaka aritu zen minutu batzuez, eta azkenean bere lagunekin ikastolara joan zen.
-Idoia, ikusi zenuen atzo telebistan bota zuten telesail berria?- galdetu zuen Itziarrek beti bezain alai.
-Ez- erantzun zuen Idoiak- Gurasoek ohera bidali ninduten nekaturik nengoelako, baina hala ere ez dut lorik egin.
-Zer dela eta?- galdetu zuen Naroak bere lagunari burutik pasatzen zitzaionaz jakin nahian.
-Nire gauzak dira- esan zuen honek- Ez zenituzkete ulertuko.
Gai horri buruz ez zuten gehiago hitz egin bidean, Idoiak lagunei argi utzi zielako ez zuela ezer kontatu nahi. Handik minutu gutxitara institutura iritsi ziren. Goizeko zortzi eta erdiak izango ziren gutxi- gora behera.
Idoiari goiza luzeegia egin zitzaion eta burua beste leku batzuetan zuenez, ez zion irakasleak esaten zuenari kasurik egiten. Halako batean, Idoiak mareatzen ari zela sentitu zuen, eta zirudienez gela barruan zeuden beste guztiek ere bai.
-Idoia!Idoia!Zer duzu?-izan zen konortea galdu baino pixka bat lehenago entzun zuen gauzetariko bat, irakaslearen ahotik aterata.
-Aurpegia zuritzen ari zaio!- entzun zuen urrunago.
Handik denbora luze batera esnatu zen. Ingurura begiratu zuen. Hura ez zen bere institutuko gela. Paretak zuriak ziren, eta bere inguruan milaka pertsona zeuden, eta haietako batzuk zuriz jantzita.
-Idoia, ongi al zaude?- ezagutu zuen amaren ahotsa gela hartan.
-Badirudi bere onera datorrela- esan zuen beste ahots batek, hau ordea, ezezaguna.
-Eskerrak…- esan zuen bere aitak lasaitasuna nabarmenduz.
-Kaixo Idoia, lasai egon, ospitalera ekarri zaitugu, klasean zeundela konortea galdu duzulako- esan zion medikua zirudien emakume batek.- Gosaldu al duzu gaur goizean?
- Nola ez zuen gosalduko..- erantzun zuen amak alabaren ordez- Mahai gainean utzi diodan guztia jan du.
-Egia al da hori?- galdetu zuen medikuak.
- Bai, baina gero gaizki jarri eta botaka hasi naiz- gezurra esan zuen Idoiak.
Medikuak gurasoekin hitz egiteko pasabidera aterarazi zituen. Pasabidea luzea eta estua zen, eta ez zen amaierarik ikusten.
-Zuen alaba ez zen gaizki jarri eta botaka hasi. Botaka hasi zen bulimia duelako- esan zien medikuak gurasoei.
Gurasoek bazekiten horrelako gaixotasunen bat izango zuela beren alabak, baina hala ere, gogorregia egin zitzaien beren alaba zegoen egoeraz jabetzea.
-Zuek saiatu behar zarete edozein momentutan, zuen alabak jaten duena tripa barruan gelditzeaz- esan zuen berriz medikuak, betaurrekoen gainetik begirada bat botaz.- Hori ez baduzue egiten, ez zaituztet engainatuko, seguruena hil daitekeela.
Egunak joan eta etortzen ziren ospitalean, eta Idoiak oraindik logela barruan jarraitzen zuen. Bisitak etengabeak ziren egoitza barruan; ikaskideak, lagunak, lehengusu- lehengusinak…
Sufrimendua ikusten zuen aurpegi guzti haietan, baina zer egin zezakeen berak? Zoriontsu izan zitekeen ispiluari begirada bat bota gabe? Hori zen buru barruan etengabe bueltaka zuen galdera . Gauza bat bazekien, ezin zuela bere bizitza guztia ospital baten barruan pasa.
Gau hartan milaka ames gaizto izan zituen. Alde batetik, haietako batean, bera ikusten zen. Gorputza lodia zuen, baina ospitaletik kanpo zegoen lagunekin, eta beste ametsa, bere heriotzarena zen. Ametsetan bere irudia ikusten zuen ohe baten gainean etzanda, hezurretan, eta inguruan, berak gehien maite zituen pertsonak zeuden sufritzen, negarrez…
Irekita zegoen leihoak esnatu zuen Idoia goizean. Eguzkia zeruan ageri zen, eta ez zen hodeirik ikusten. Egun paregabea lagunekin parkera joateko eguzkia hartzera, baina han zegoen, lau pareta haietan giltzapean. Momentu hartan, medikua sartu zen logelan:
-Egun on, Idoia. Badut berri on bat zuretzako- esan zuen irrifar batekin aurpegian- Ziurrenik gaur etxera bidaliko zaitugu, baina egunean aldi bat etorri beharko duzu hona, guk zu ikusteko.
Idoia nahiko lotsatia zen, baina hala ere, medikuari begiratu eta esan zion:
-Ez dut berriro botaka egin nahi. Konturatu naiz fisikoa, baino gauza garrantzitsuagoak ditudala kezkatzeko. Ez dut nahi nire familia eta lagunek gaizki pasatzea, eta lehen nintzen bezalakoa izatera iritsi nahi dut.
Medikua hunkitu egin zen neskaren ahotik ateratako hitz sorta hori entzutean eta erantzun zion:
-Zin egiten didazu saiatuko zarela jandakoa gorputzean mantentzen eta kilo batzuk irabazten?
- Noski baietz!-erantzun zuen Idoiak gauzak argi edukiz.
Arratsalde hartan, Idoia etxera bueltatu zen. Harrera ezin hobea egin zioten , eta geroztik, Idoiak zin egindakoa bete zuen, eta ez zen gehiago buru barruan zuen ispilu hartan begiratu.

GARAZI GOIENETXE. DBH 3

BI MILA ETA ZORTZIKO IRAILAREN LAUA, OSTIRALA

2009-06-24T10:39:00.002+01:00

Dena hasi zen hamaika urte nituenean. Gorkarekin, hau da, nire nebarekin lo egiten nengoen logela berean. Biok entzun genituen oihuak, biok larritu ginen eta besarkada estu batekin amets gaizto hori bukatzea zen gure nahi bakarra. Baina ez. Inoiz ez dut ahaztuko gau hura. Bapatean golpeak entzun ziren. Isiltzen ez ziren kolpeak. Gero, edalontzien platerren, kubiertoen… izugarrizko zarata. Gorka dardarka zegoen niri gero eta gehiago estutzen. Nik ezin nuen gehiago aguantatu, bien presioa nuen nire gorputzaren baitan. Azkenean, bazirudien dena bukatu zela. Etxeko atariko atearen kolpe zaratatsuak amaiera eman zion oihuen arteko gerrateari. Bi anaiok sukalderantz abiatu ginen korrikan eta beldurra oraindik gure gorputzetik ateratzea lortu gabe. Ikusi genuena izugarrizkoa izan zen. Ama han zegoen, lurrean eserita paretaren kontra, negarrez zegoen, aurpegia eta besoak beltzunez eta urrakadez estalia. Biok hura besarkatu genuen eta hiruren artean, gorputzen kontaktuarengatik, momentu hartan ezinbestekoa zela elkarrekin egotea sumatu genuen gure barruan. Altxatu eta hirurok nire gurasoen ohera joan ginen lo egitera. Ordu guzti haiek isiltasunean pasa genituen. Gorkaren arnasketa fuertea entzuten zen behin baino gehiagotan katarroaren kontuarengatik, baina amak eta nik gau osoa negarrez eta bakardadean pasatu genuen.
Inoiz ez dut ahaztuko gau hura. Bi mila eta zortziko irailaren laua, ostirala. Gau hartan kriston eztabaida izan ondoren, nire aita etxetik atera zen inoiz ez bueltatzeko (bakarrik bere gauzak hartu behar zituen egunean berriro ikusi nuen). Gorkak zazpi urte besterik ez zituen eta bera ez zen konturatzen gertatzen ari zenaz. Nire gurasoak beti egon dira eztabaidetan, baina inoiz ez dira beraien artean eskua altxatu. Nire aita pixka bat biolentoa zen baina… nik, bi urte lehenago eskua sutan jarriko nuen esanez inoiz ez zela gertatuko gau hartan jasan izan nuena. Inoiz ez nuen ama negarrez ikusi, amak ez zuen inoiz negarrik egiten. Oso emakume indartsua zen. Beraien arteko eztabaidak ez ziren larritu beharrekoak edo gutxienez hori pentsatzen genuen Gorkak eta nik… eta hori pentsatzen bagenuen, gau horrek orain arte oker geundela argitu zigun. Baina iluntasuna ez zen larunbat goizean bukatu.
Etxean, urteak segitu ahala ez genuen gai hori buruz ezer hitz egiten, ez genuen ama mindu nahi, eta berak ez zuen gu bera minduta ikustea nahi.
Hurrengo urtean, nire amak aitaren kontrako epaiketa irabazi zuen. Hamabi urtez preso egon behar zuen aitak. Gutxienez hori esan zuen epaileak. Ama pozik zegoen, Gorka ere bai. Biak izugarri pozik zeuden! Baina ni…ama pozik bazegoen ni ere bai, azkenean hori zen urte osoan bilatzen genuena ezta? Ama pozik eta seguru egotea. Baina ni…Guzti hori asko gustatzen zitzaidan, amaren beldur guztiek ihes egin zutela nabaritu nuen, BAINA NIRE AITA GARTZELAN ZEGOEN!! Aita eta ama dibortziatu zirenean, amak eta Gorkak sentitzen zutenaren beste sentimendu desberdin batek jotzen zuen nire burua.-Zergatik egon behar nintzen triste? -Gartzelan sartzeagatik? -Tristuraz aparte lotsa ematen zidan nire aita gartzelan egoteak. Ikastolakoek, auzokoek… nire familiaz hitz egiten hasiko ziren eta hori ez nuen batere gustuko.
Gorka oso jakintsua zen, ikastolan izugarrizko emaitzak ateratzen zituen, beti ni baino hobeagoak. Urte hortan aldaketa batzuk nabaritu zitzaizkion ikasketetan baina… oso txikiak izan ziren. Amak, beti bezala harro segitzen zuen izandako seme jakintsuaz. Gorkak, hasieran lagunekin problema batzuk izan zituen, baina laister bukatu zitzaizkien txorakeriak eta txikitan bezala arratsaldero plazara ateratzen jarraitu zuen beraiekin.
Amak arazoa konpontzen zegoen bitartean lanetik bota zuten. Ama irakaslea zen eta beti egon da bere lanean alai eta disfrutatzen. Diruz eskas ibili ginen, nire aiton-amonek kontuan zuten diru guztiaz baliatu ginen. Igandero, aiton-amonen etxetik ateratzean hau esaten zien amak:
-Lasai egon, lana lortzen dudanean guztia bueltatuko dizuet, benetan. Eskerrik asko guztiagatik, eskerrik asko benetan. Zuek gabe…
-Ez da ezer-mozten zion amonak.-Nik badakit zuk ahal duzun guztia egiten duzula, behin baino gehiagotan egiaztatu diguzu.
-Zu lasai egon-esan zuen aitonak-, eta lanen batean hartzen bazaituzte oso ondo, bainas bestela, geratzen zaizkigun urte hauek hemen gaituzu zurekin nahi duzunean laguntzeko. Beno agur, berandutzen ari da eta. Datorren igande arte!
-Agur!
Hori izaten zen gutx- gora behera igandero izaten genuen agurra. Amak ez zuen neba-arrebarik, beraz, bere gurasoak beti laguntzeko prest zituen. Beti egon dira amaren arazoen atzetik ongi bukatu dadin ziurtatzeko.
Nik, Gorka ez bezala, nahiko jeitsi nuen maila ikasketetan. Ez nintzen nire anaia bezain argia, baina beti egon naiz ikastolan emaitzetetan problemarik izan gabe. Beti gainditzen nituen kontrolak, gero ez nituen izugarrizko nota onak lortzen, baina… Urte hartan, ordea, gainditua edo gutxiegia izatea azkeneko momentuan enteratzen nintzen beti, inoiz ez neukan argi. Eta normalean ganditzen nuen, baina bazeuden arlo batzuk inoiz arazoak eman ez zidatenak… agian, DBH 1. maila izateagatik ikasketetan jeitsi nintzen, baina nire lagunek beti bezala segitzen zuten, beraz, banekien zer zen guztiaren kezka. Banekien zergatik nenbilen horrela, inoiz ez nuen ahaztuko bi mila eta zortziko irailaren lauko ostirala. Ni oso sentsiblea nintzen eta zerbaitetaz ahazteko izugarrizko denbora behar nuen. Ez nekien noiz ahaztuko nuen azkenean dena, baina horrela ezin nuen segitu!
Beti izan ditut lagunak eta beraiekin zineman, kaletik… beti elkarrekin ibiltzen ginen, baina garai hartan ez nintzen ateratzen. Amak astebururo hau esaten zidan:
-Zergatik ez zara gaur lagunekin ateratzen eta disfrutatzen duzu?
-Ezin dut, datorren astean azterketa asko ditut.
Hor bukatzen zen elkarrizketa. Amak bazekien zergatik zen eta ez zuen nahi gai hori buruz hitz egitea, beraz, isilik gelditzen zen beti. Gure familian gai guztiei buruz hitz egiten genuen, guztia kontatzen genuen gure artean, baina inoiz ez genuen ezer aipatzen bagenekienari buruz lotuta baldin bazegoen.
Ikastolan nahiko bakarrik sentitzen nintzen. Agian nire errua zen, nire lagunek ahal zuten guztia egiten zuten, baina nik ez nien kasu handirik egiten eta inoiz ez nien hitz egiten gertatutakoaz, nahiz eta nik aski ongi nekien guztiaren berri izango zutela. Gainera, beraiek ere mutilekin ateratzen hasi ziren eta ni nahiko isolatua nengoenez nire munduan ez nuen ez nesken ez mutilen arreta pizten.
Bi urte ondoren, Gorkak hamar urte zituela, izugarrizko gaixotasun batean murgildu zen. Urte bat iraun zuen. Etxetik ospitalera, ospitaletik etxera. Azkenean, gaixotasuna amaitu zenean… ama eta biok triste geunden!!! Oso triste!! Amak txoratuta bukatu zuen! Bere semea, hamaika urtekoa bere begien aurrean hil zen! Ama zoroetxe batean sartu zuten eta ni adingabekoen etxe batean sartu ninduten nire adineko beste hainbat nerabeekin. Hango gazte gehienek problemak zituzten gurasoekin eta azkenean han zeuden, etxe batean atera ezinik, ihes egin ezinik. Baina ni ere horrela nengoen! Denak drogetatik atera ezinik zebiltzan, denak neska lotsati bat ezik. Olatz. Hura bazter batean uzten zuten arraroa zela pentsatzen zutelako. Nik ez nuen beraiek bezala bukatu nahi, beraz, bere lagun egin nintzen.
Biok hamasei urte genituenean, gauean ateratzen ginenean, gazte talde bat ezagutu genuen gau batean. Egun horretatik aurrera beraiekin ateratzen ginen asteburuetan. Baina ez ziren guk pentsatzen genuen bezalakoak, beraiek ere gurasoekin problema asko zituzten egunero eta drogen munduan murgilduta zeuden gure bizilagunak bezala. Hortaz konturatu bezain laister Olatzi jakinarazi nion. Baina… berandu zen. Iñaki deituriko mutikoaz maitemundua zegoela aitortu zidan. Egia esan, neska guztiak beraren atzetik zebiltzan, taldeko buruzagia zen gutxi- gora behera. Olatzek mutilen kontuekin oso gaizki pasatu zuen aurreko urteetan, eta momentu hartan, dena ongi zebiltzala beraien artean zirudienean ez nuen bakarrik utzi nahi. Bere laguna nintzen eta lagundu behar nion nahita nahi ez. Beraz, beraiekin normaltasunez jotzea hoberena zela iruditu zitzaidan.

Ez dakit nola, baina azkenean, munduko neskarik zintzoenak (nahiz eta bakoitzak iraganean izan zituen oztopoen biktima izan), lagun horiekin hainbeste denbora egonda drogetan erori ziren. Ez ginen konturatzen benetan zer egiteko gai ziren baina…
Orain desintoxikaziozko erietxe batean nago. Hogei urte ditut, hemezortzirekin zentru hartatik atera nintzen eta orain ez dut dirurik, ez dut etxerik… beno egia esan hau da nire etxea. Hemen pasatzen ditut urte hauetako egun gehienak. Ez dut inor nire ondoan egoteko eta laguntzeko. Nik ez dut inor. Nire aitak gartzelan segitzen du eta amari buruz orain dela urte asko ez dut haren berririk. Nire aiton-amonak hil egin ziren orain dela urte dexente nahiz eta orain dela hilabete batzuk besteak enteratu. Ez dut inor laguntzeko. Hemen egunero ibiltzen naiz, ohe honetan bizitzaren eta heriotzaren arteko mugan. Ez dut lagunik. Beno Olat, baina…
Olatz ni bezala dago. Hemezortzi urte bete zituenean bere gurasoek ez zuten haien etxea eskaini. Egia esa, ez zioten han bizitzen utzi. Iñaki helduagoa zen eta beste nesken atzetik zebilen. Olatz alde batean utzi eta beste neska erakargarriago batekin ateratzen hasi zen.
Hau guztia da gertatu zaidana bi mila eta zortziko irailaren lauko ostirala ondoren. Ez zait ezer geratzen, bakarrik oroimenak. Hemen idazten dut norbaitek nozbait hau irakurriko duen itxaropean.

AITZIBER LEATXE. DBH 3

OIHU MUTUAK

2009-06-24T10:22:00.003+01:00

Egun arrunt bat zen. Nire logelan eserita negoen, panpinari begira. Begi marroiak zituen, guztiz sakonak, deabrua zuzenki begiratuko bazenu bezala zen, baina ez ninduen izutzen. Harekin jolasten nuen eta nire ahizpak baino gehiago maite nuela uste nuen, haiek ez baitziren ia inoiz nirekin egoten, bakarrik uzten ninduten panpin batek maitasuna edota adiskidetasuna eman zezakeela pentsatuz.
Altxatu eta afaltzera jaitsi nintzen.
Itzultzean, ohea ikusi, ohe azpia miatu, armairua ireki eta leihotik begiratu arren, ez nuen ikusi. Panpina ez zegoen. Orduantxe, gela barruan lehenengo urratsa ematera nindoanean, lurrean itsasten ninduen zerbait zegoela nabaritu nuen. Alegia, likido likitsu eta beltz bat zapaltzen ari nintzen. Berehala, oihu urrun eta zorrotz bat entzun nuen. Kilika batek gorputza zeharkatu zidan bizkar hezurretik. Baina, likido ilunak bide bat jarraitzen zuela ikusi nuen eta bitan pentsatu gabe, jarraitu nuen.
Bidea haurtzaindegitik kanpora zihoan. Baina nik jarraitu nuen beldur izugarri batek inguratzen ninduen bitartean. Indar batek edukita izango banindu bezala.
Gaua agertzen hasia zen eta baso erdi-erdian aurkitzen nintzen. Giroa hotz zegoen eta ez zen batere soinurik; ez txori triste bat, ez hautsitako adarrik. Haize mutu bat zebilen nire ile motza astintzen. Belarriek, eskuek, oinek eta bihotzak min egiten zidaten. Korapilo handi batek eztarriaren hodia itxi eta itotzen ninduen, eta nire gorputz osoko kirioak estutzen zizkidan. Beldurra, niregana iritsia zen, kupidarik gabe une bakoitzean sabelaren erdian hesola bat sartuko baluke bezala.
Orduantxe, ahoa ireki zitzaidan eta zerbait jario zen. Goragaleak izan nituen, baina ez sabeletik ateratzen direnetakoak, bihotzetik ateratzen diren horietarikoak baizik. Eten zuenean, nire aurrean norbait zegoela sumatu nuen. Begiak ireki nituen, baina ez nuen inor ikusi. Zuhaitzak, hotza, likido beltza eta ni ginen hor zegoen bakarra. Ni, bai, baina ez guztiz. Gorputz mindua bakarrik.
Jaiki nintzenean, ibiltzen hasia nintzela ohartarazi nintzen. Ez nintzen ni gidatzen ari ninduena, inor ez zen ni bultzatzen ari…Zer gertatzen ari zen? Ikaraturik nengoen, baina nire barrutik norbaitek ez zidan uzten, nonbait, ikaraturik sentitzen edo zerbaitetan pentsatzen. Nitaz eskuratu zen.
Bitartean, konturatu gabe, nire ahizpak nire bila zetozela barneratzen ari zen nire burua. Nire bila zetozen. Beren beldurra, segurtasun eza, nahastea eta arima urratuak sentitzen nituen, baina horren gainean ez nuen ez iritzirik ez erantzunik. Zur nengoen, baino ez nuen gaizki egon litekeela pentsatzen.
Gero, haiek hiltzeko desira handia etorri zitzaidan. Amorru izugarria eta indarra. Baina batez ere, amorru haundi-haundia. Indarkeri gogoa eta haien gorputzak sarraskitzeko beharra. Edozerrengatik askatzeko nahia, haiekin beteko nuen.
Une hartan, panpinaz oroitu nintzen. Berekiko oso-oso lotua nengoen. Orain amets beltz hau ulertzen nuen, baina, hala eta guztiz ere, buruan harturik, gustukoa nuen eta ez nuen inoiz amaitzerik nahi.
Istorio asko entzun izan nituen nire bizitzan zehar; mamuei buruzkoak, deabruei, sorginei, izpirituen… buruzkoak, baina ez nintzen inoiz panpin batengandik edukita sentitu.
Gauzak horrela, nire gorputz berria aztertzen hasi nintzen. Ikusmen oso garatu bat neukan, gau-itxia zen, baina zuhaitzen itxura eta ertzak argitasun zorrotz batekin ikusten nituen. Lurrean zebiltzan inurri eta zomorro txiki guztiak bereiz nitzakeen. Harrigarria zen. Kokoriko jarri nintzen eta lurra eskuaz laztandu nuen. Izaki eta landare bakoitza bereizten nituen, baita zegoen tenperatura ere. Entzumenaz, nahiz eta entzuteko askorik ez egon, edozein soinu entzun nitzakeela banekien, beraz, adar bat hartu eta urrun jaurti nuen. Nire indar handiaz konturatzeaz gain, adarraren azalaren punta bakoitzak lurraren belar ale eta lohi arrasto bakoitzak nola kolpatzen zituen entzun nuen. Izaki arraro bat bihurtu nintzen, zentzumen guztiak oso garatuak dituenetakoa. Baina usaimenaz gainera, beste zentzumen berri bat nuen. Inguruan zeuden pertsona guztien buruan sar nintekeen. Horregatik, nire ahizpen buruan sartzea bururatu zitzaidan.
Ikusten ninduten, nire parean zeuden!
Bira eman eta hortxe zeudela ikusi nuen. Amorruaz, beren buruetan sartu, bietan batera, eta oihu egin nien barrutik.
-Zerbaitek min egin dit buruan! Min izugarria.-esan zuen helduenak.
-Baita niri ere. Zer izango ote da? Jone! Ene Jainkoa! Ondo al zaude?
- hori esan eta niregana urreratu zen, muxuka eta besarkada handiak emanez.
-Aski da.
-Aah!! Zu zara ezta? Liburuetan irakurri dugu. Likido beltz hori panpinak egin du zu erakartzeko. Zure panpinak, Jone, hartu zaitu, edukita zaitu! Ez al zara konturatzen?
Bai, konturatzen nintzen. Baina ezin hobe negoen eta asperturik jada. Haiekin bukatu behar nuen. Nire buruan, aizkora batez enbor bat nola suntsitzen nuen imajinatzen hasi nintzen. Beren aurpegietan min jasanezina isladatzen zen.
-Egon geldi!! Zatoz gurekin, panpina zure gorputzetik atera behar dugu!
-Ez dut nahi. Eta momentu hartantxe nire beste ahalmenetako bat aurkitu nuen. Besteak ni bezalakoak bihur nitzakeen. Une horretarako ezin hobea. Laister egin nuen eta zera esan nien:
-Ez al dago hau baino ezer hoberik? Zatozte nirekin, beste ahalmen asko geratzen dira oraindik erabili eta behar diren uneetan gure nahiak asetzeko.

ANA VILLANUEVA. DBH 2

LOREZAINA

2009-06-24T10:08:00.003+01:00

Izaskun kezkatua zegoen. Aste bat zeraman bere lagun minaren , Amaiaren, berririk jakin gabe. Telefonora mila dei egin zizkion, baina denak erantzunik gabe. Bere adiskidearen etxera joatea erabaki zuen, eguraldi ona atera zen arratsalde batean, eta horrela paseotxo bat emango zuten biek elkarrekin, bere kontuak kontatzen zituzten bitartean.
Amaiaren etxeko sarreran zegoelarik, atea pixka bat irekia zegoela ikusi zuen. Hala eta guztiz ere, txirrina jotzea erabaki zuen. Bi saiakera egin zituen, eta erantzunik ez. Barrura sartzea erabaki zuen, zerbait gertatu ote zitzaion beldur.
Dena isil-isilik zegoen, atearen karranka zen momentu horretan entzun zen zarata bakarra.
Sarrera zeharkatzen zuen bitartean, dena bere leku egokian zegoela ohartu zen. Agian, Amaia oporretan zegoen, eta lapurren bat sartu ote izanen zen etxera. Egongelara iritsi zen. Eskuak ahora eraman zituen, eta zeraman larruzko poltsa lurrera erori zitzaion, atetik sartu eta hura ikusi zuen bezain laister. Ez zekien zer egin. Malko busti batek zeharkatu zion masaila. Zur eta lur bihurtu zen momentu batez. Ez zekien zer egin.
Bere lagun mina, lurrean botata zegoen. Argi eta garbi ikusten zen ez zuela arnasarik hartzen. Begiak irekiak zituen eta azala zuri-zuria. Begi hondoratuek eta ezpain moreek bizi gabeko itxura ematen zioten. Bere ondora joan zen, lurretik altxatzeko gutxienez, baina hain gogor zegoen, besoa ere ezin izan ziola mugitu. Poliziari deitu zion urduri.
Kotxeen soinuak entzutea itxaroten zuen bitartean, inguruari erreparatu zion
adi-adi. Koadroa apurtu bat lurrean zegoen, puzketa handietan apurtua. Pixka bat hurbildu, eta etxe batena zela ohartu zen. Amaiak papertxo batzuk zituen
esku artean, eta ahoan. Azkenik, polizia iritsi zen. Ezer ez ukitzeko agindu zuen nagusiak, eta bete zuen Izaskunek. Galdera batzuk egin ondoren, etxera joateko agindu zioten, zerbait zekitenean, deituko zutela zin eginez.
Izaskunek oso pentsakor pasa zituen hurrengo hiru egunak, bere lagunari zer gertatu ote izan zitzaion bere buruari galdetuz behin eta berriro. Bere ama, bi edo hiru egun lehenago hil zen, baina hori ez zen arrazoia Amaia egoera horretara iristeko, bere ustez behintzat. Susto batez ohartu zen mugikorra dardaratzen zegoela. Polizia zen.
Hasieran paperarengatik ito izanen zela pentsatzen zutela esan zion poliziak. Bere amaren heriotzak urduritasuna eragin ziola eta horregatik koadroa ere apurtu izanen batzuk zuela. Baina frogak ez zuen hori adosten. Infartu bat eman ziola azaldu zion poliziak Izaskuni, hori besterik ez.
Amaia neska alaia zen, oso argia eta hori gutxi balitz, ederra. Nahiko lagun zituen, eta ikasketak bukatu berri. Lanaren bila zegoen orain. Bere ama, Irene, gaixorik zegoen azken aldi hartan eta bera zaintzen pasatzen zituen egunak. Ama eta alaba arteko erlazioa oso estua zen, horregatik amak huts egin zuenean, alabak oso gaizki pasa zuen.
Gau hartan, Amaia ganbarara joan zen, bere amaren trasteen artean kuxkuxeatzeko. Beste gauza pilaren artean, bere amak margotutako etxe baten koadroa aurkitu zuen. Etxeak, hiru solairu zituen, eta hauetako bakoitzean, bost leiho zeuden. Behekaldean belardi izugarri handia zegoen, eta bertan, lorezain gazte bat. Etxea familia aberats batena zela imajinatu zuen, hura zuen luxuzko itxuragatik. Atzekaldeko mendiak ezagunak egiten zitzaizkion, inguruko zonaldea zirudien. Koadroa hainbat gustatu zitzaion, bere logelan zintzilikatu zuen, bere amaren omenez besteak beste.
Nekaturik zegoen eta ohean lo gelditu zen. Hurrengo goizean, eguzkiaren argiarekin batera esnatu zen, eta begiak ireki bezain laister, koadroari erreparatu zion; neska gazte bat zegoen leiho batetik begira. Arraroa egin zitzaion, eta begiak igurtzi zituen, baina ez ziren bere irudimenak. Komunera joan zen aurpegia garbitzera, eta beste leiho batean, haurtxo bat agertu zela konturatu zen. Logelatik alde egin zuen eta arropak jantzi ondoren, koadroko etxea bilatzera joan zen. Etxe hartan zerbait gertatu zela sumatzen baitzuen, eta gainera, bere amak zerbait ikustekorik zuela.
Kotxearekin, ezaguna egiten zitzaion zonalde hartara abiatu zen. Oker ez zebilen, han zegoen etxea. Oso aldatua zagoen, baina denbora kontua zen. Etxeko ate zaharra kolpatu zuen eta amona zahar bat agertu zen. Ile zuri eta luzea mototsa batean bildurik zuen. Gona luze bat zeraman, eta zapi beltz bat sorbalden gainetik.
Ahots baxuz azaldu zion amonatxoak Amaiari, etxea lehen familia aberats batena zela, baina umerzurztegi bezala erabiltzen zutela. Neska gazteak, familiarekin zer gertatu zen galdetu zion eta amonak inork ez zekiela serio-serio erantzun zuen, egun batean, denak hilik agertu zirela, eta ez zekiela inork zergatik. Emakume zaharrak, Amaiari barrura sartzeko gonbidapena eskaini zion, baina honek aukerari ezetz esan eta etxerantz itzuli zen.
Etxean, koadroak paretan zintzilik jarraitzen zuen. Haurra lorazainarekin batera agertu zen emakume batekin. Azkeneko honek, familiaren ama zela zirudien. Zer gertatzen zen kuadro horrekin? Kaxa batean sartu eta ohe azpian utzi zuen.
Gaua iristea asko kostatu zen Amaiaren irudimenez, eguna inoiz baino luzeagoa iruditu zitzaion. Baina azkenik, ohe gainera bota zenean, ohe azpian kolpe ahulak entzun zituen. Zalantzarik gabe, koadroarenak zirela pentsatu zuen, nahiko urduri, egia esan. Hori ez zen normala, edo agian ametsetan zebilen...
Kaxa, ohe azpitik atera zuen eta estalkia kendu bezain azkar, koadroan amona bat eta gizon bat agertu zirela konturatu zen, baina oraingo aldi honetan, ez zegoen lorazaina. Zer demontre gertatzen zen? Erantzunik gabe egongela zeharkatzen hasi zen, sukaldeko zakarrontzian margoa botatzeko, eta hau pusketetan zatitzen hasi zen. Momentu horretan, egongelaren erdi-erdian, koadroaren barrutik paper bat erori zen. Mantso eta harriturik makurtu, eta papera hartu zuen. Ahots baxuz papera irakurtzen hasi zen.

Kaixo:
Irene naiz. Etxe honetan gertatutako gauza larri batez lekuko izan naiz. Lorezainak, familiako pertsona guztiak hil ditu banan- banan eta lorazainari inori kontatuko ez diodala zin egin diot, bestela, ni izango naiz hurrengoa. Mesedez, lorazaina oraindikan aske dago, deitu lehen bait lehen poliziari, gai honetaz berri emateko eta kontuz ibili.
Eskerrik asko.

Irene

Amaia segundu batez geldi gelditu zen, eta bi aldiz pentsatu gabe telefonora hurbildu zen, lehen bait lehen polizia deitzeko. Hori baitzen bere amak eskatu zuen gauza bakarra, gainera berarekin ados zegoen. Edozein pertsona hil zezakeen lorazain horrek.
Bapatean atzerantz begiratu zuen, eta gizon zahar bat berari begira zegoela konturatu zen. Gizonak, zuhaitzak inausteko guraize handi eta zorrotz batzuk zituen eskuartean, eta Amaiaren lepoa sartu zuen hauen tartean. Amaiak begirada azkar bat bota zion lorezainari, goitik behera, segundu bat baino gutxiagoko denbora erabiliz. Zalantzarik gabe koadroko gizona zen. Arropa berbera jantzia zeraman, eta bera zela aurpegian nabaritzen zitzaion, nahiz eta zimur gehiago eduki.
Amaia oihuka hasi zen. Lorezain zaharrak isiltzeko agindu zion. Amaiak bere desioa bete zuen. Lorezainak pixka bat gehiago estutu zituen guraizeak. Amaiak negarrez esan zion papera jango zuela, ez ziola inori gertatutakoa esango, eta lehenengoa egiten hasi zen. Lorezainak estutzen jarraitzen zuen, ez zuen gelditzeko itxurarik. Amaia bapatean, geldi-geldirik gelditu zen eta lorezainak guraizeak lepotik kendu zizkion. Neska, lurrera erori zen, hankek huts egin ziotelako eta hor geldirik geratu zen, baina ez nahita. Berak, jada, ez zuen bere gorputzeko ezer kontrolatzen.
Lorezaina, inongo urduritasunik gabe, irteerarantz abiatu eta atetik atera zen. Eskuartean guraize handiak zituenez, ez zituen artaziak askatu atea ongi ixteko. Oinarekin bultzadatxo bat eman zion. Baina atea ez zen guztiz itxi.

XIX. IRUÑEKO GAZTEENDAKO LITERATUR LEHIAKETAN, 1. AKZESITA.

ANAIS SANCHEZ DBH 3

24 ORDU

2009-06-24T09:55:00.003+01:00

-Edurne Etxarte dut izena eta 14 urte ditut. Zarautzen bizi nintzen orain arte, nire gurasoak bereizi direlako eta nire aitarekin bizitzera etorri naizelako hiri berri hontara. « Klonk ! » -Ez ! Kaka zaharra ! Ezabagailua erori da !- Barkatu.
-Kar, kar, kar… !
-Esan bezala, berria naiz eta… zuek ezagutzeko aukera izan nahiko nuke.-Ez nuen hori esan izan beharko. Orain ergel bat bezala geratuko naiz bizitza osorako… Hau lotsa !
-Lasai Oihane.
-Edurne -zuzendu dut.
-Edurne, Maiterekin eser zaitezke. Atzekaldeko izkina horretan.
-Eskerrik asko.
Maite den horrek haurraren irrifarre batez agurtu nau. Falta zena, orain gelako arrarotxoarekin eseriko nintzen.
-Kaixo!!-izan dira bere lehen hitz…arrarotxoak. Kar, kar!
-Zerekin zabiltzate orain?
-Zerez zerekin zertan?
-Emm… zer?-baina zertan ari da neska hori? Uste baina arraroagoa da. Bere beldur naiz. Eta gainera gelakide guztiek bere lagun egin naizela usteko dute.
-Zuk zerekin gabiltzan galdetu didazu ezta?
-Bai.
-Ba… hori.
-Ah. Ondo da.
Zertaz hitz egingo nuen orain neska honekin? Leku aldaketa eskatuko banu… ez, ez, gauzak ez dira horrela konpontzen.
-Beraz, zein izango litzateke erantzuna… Etxarte, Edurne Etxarte? - galdetu dit irakasleak.
Oh ez!
-Eeh… ba…-liburuan “angelua zirkunferentziaren erdia izango da…” irakurri eta zera bota dut:
- angelua zirkunferentziaren erdia izango da.
-Ez gaude matematikan!-garrasi egin dit.
Zer? Larri nago. Aurpegia gorri-gorri daukat eta izerditan nago. Lurrak batzuetan irentsiko banindu…!
«Riinngg !!! » txirrinak jo du.
-Ea esnatzen zaren- Maite begiratu nuen. Segituan irrifarre egin dit lasaitzeko moduan. “Eskerrik asko” pentsatu dut.- Badakit lehenengo eguna dela baina… Maite, egiten ari garenaz jakinarazi behar diozu.
-Bale -esan du Maitek, doinu inuxente batez.
Klasetik ateratzean, euria ari du eta nola ez, ez dut ez euritakorik ez txubaskerorik. Etxerako bidean, auzoko mutil kuadrila bat ikusi dut. Denak oso ondo jantziak, luzeak eta oso ederrak. Begira gelditu natzaie eta haiek niri. Baina, bat- batean, txirrista egin dut eta lurrera erori naiz. Golkoraino busti-busti eginda altxatu naiz. Madarikazioa ! Zergatik erori behar naiz une honetan hain zuzen ere ? Zer egin diot nik jendeari horren zorte txarrekoa izateko?
Burua goratu dut. Mutil guztiak barrezka ari dira, nitaz, noski. Zuzen begiratu diet aurpegi txarrarekin, isilarazteko asmoz, baina baita zera ere! Ni haien ondoan inurritxo bat bezala sentitzen naiz. Handiagoa izango banintz… Ibiltzen jarraitu dudanean, eskumuturrak min egiten didala nabaritu dut. Min handia. Soka batez goitik lotuta egongo balitz bezala eta mugitu ezingo banu bezala.
Lasterka iritsi naiz etxera.
-Aita!
-Kaixo Edurne. Zelan eskolan?
-…Ondo….
-Zera, zerbait esan behar dizut. Amak zu berarekin joatea nahi du, beraz, zorroa prestatu eta autobus geltokira joango gara. Barkatu hain… zuzenki eta azkar esana izateak, baina badakizu ez naizela gai beste modu batez esateko.
Holakoa da aita. Ez dizu ezertxo ere esaten eta gauzak igaroten uzten ditu edo zuzenki, eta bat-batean esaten dizkizu. Inoiz aldatuko ez den horietakoa da. Egun batean gosaltzeko arraultz prijituak, lukainkak, laranja zukua eta urdaiazpikoa prestatu zizkidan. Aldiz, bazkaltzeko, (gosaria ikusita, txahal oso bat espero nuen) ogia eta jogurta eman zizkidan. Horren bortitza, bai.
-Ba… ondo. Orain hasiko naiz.
-Ondo al zaude? Ez al duzu hitz egin nahi edo ez dakit, edo nahiago duzu itxaron denbora batez?
-Ez, ez, aita. Ondo nago lasai. Ulertzen dut.
Begiarekin keinu egin dit eta irrifar batez erantzun diot.
Nire gelara joan naiz eta oraindik lurrean dagoen motxila handia eta gorria hartu dut. Armairura begira gelditu naiz une luze batez. Pentsatzen. Ezer ez. Ateak ireki eta dagoen arropa guztia hartu eta zorroan sartu dut. Ator pare bat zulatuak ditut, amari esango diot josteko.
Ezkaratzaruntz joan naiz. Bertan, aita zegoen nire zain.
-Dena daukazu ?
-Bai, espero dut. Kar, kar! Ze, daramadan egunarekin!
Aitak ez du farrik egin. Zur dago, triste. Denbora batez elkar ikusiko ez dugulako. Ez da oso ondo eramaten ari bereizketaren kontua. Nik ere, ez dakit nola jokatu. Nola jokatu behar da malenkonia eta ezinegona elkartzen zaizkizunean?
Autobus geltokira iritsi gara. Negar egiteko gogoak sartu zaizkit, baita berari ere. Baina ez dugu negarrik egin. Txartelak eskuratu eta laister autobusera igo naiz motxila uztera. Jaitsi eta besarkada handia eman diot aitari. Hark niri muxu asko. Orduan, eskua luzatu eta 70€ eman dizkit eta zera esan dit :
-Eman ahal dizudan guztia da.
Goratu eta muxu eman diot masailetan.
Autobusera igo eta agur egin diot. Berehala, negarrez hasi gara biok, goibeltasunari ezin eutsirik.
Bidaia luze bat izan da Zarautzeraino. Iristean, ama zain nuen autobusarekiko espaloi hurbilenean.
-Edurne bihotza!- oihukatu dit.
-Ama!- esku-ahurrarekin agur egin diot, nekez behatzak luzatuz.
Motxila hartu dut eta berarengana hurbildu naiz.
-Zer moduz bidaia ? Eta eskola?
-Pixkat nekatua nago. Eskolan? Ondo, ondo…
-Goazen etxera.
Etxea izan beharko litzatekeen hori, ez zen etxea.
-Ama, beste etxe bat erosi al duzu?
-Ez, lagun bat bisitatzera igoko naiz. Oraintxe bertan nator.
Atea itxi eta etxe horretan sartu da.
Une hori pixkat atseden hartzeko eta ea lo hartu ahal nuen aprobetxatu dut. Segituan, amesten hasi naiz. Zarautzeko lagun guztien argazki pila daude, eta horietan ere ni agertzen naiz. Denak irribarrez. Koloreak aldatzen doaz eta halako batean, Gasteizko ikastolako klasean agertu naiz, nire lehengo gelakideek argazkiak nola ikusten eta haietaz barre egiten zuten begiratzen.
Bat-bateko soinu batek esnatu nau. Ama da, autoaren atea itxi eta sartu da.
-Mirarik mandatu bat egitea eskatu dit. Axola al zaizu momentutxo batean botikariarengana banoa ? Premiazkoa da.
-Ez, lasai. Nahi duzun denbora guztia egon zaitezke.
-Gero arte.
3 ordu eta erdi igaro dira etxera iritsi garenerako. Ez dut amaren bizitzeko era batere gustoko. Kokoteraino nago berataz eta bere erabakitzeko eraz.
Motxila ertain bat eskuratu eta Zarautzera joateko beharko dudan guztia sartu dut. Bitan pentsatu gabe, tren geltokira joan eta lehenengo aterako den trenaren txartelak erosi ditut. Alde egingo dut gaua heltzean.

EUSKARAZKO HAUR LITERATURAKO XXII. LEHIAKETAN, 1.SARIA NARRAZIOAN.

ANA VILLANUEVA DBH 2

ABENTURA PAREGABEA

2009-06-24T09:35:00.003+01:00

Egunero bezala esnatu nintzen egun hartan. Gosaltzeko arraultza bat, saltxitxa bat eta kafesne bat edan nituen koko zuku baten ondoren. Gosaltzen nuen bitartean irratia entzuten ari nintzen. Asko gustatzen zitzaidan munduan gertatzen ziren berriak entzutea. Egun hartan amak, goizez
lan egiten zuen eta aita oraindik ohean zegoen, eguerdian lan egiten zuelako. Egun horretan asko harritu zitzaidan entzun nuena. Seward, Alaskako herri batean elurretako
monstruo baten arrastoa aurkitu zuten bertako ehiztari batzuek. Oraindik aurkeztu ez banaiz Zack naiz, Zack Gray. Ni Whittier herrixkan bizitzen nintzen Washingtonera joan aurretik. Whittierren nengoela gertatu zitzaigun hau, niri, Shazka, nire txakurrari, eta nire lagun minari, Angeal. Egun hartan ez genuen klaserik izan eta Angeali eta bioi ideia bera etorri zitzaigun burura,Sewardera joatea. Seward, Whittierretik ordu batera zegoen. Angealekin telefonoz hitz egin ondoren, joatea erabaki genuen gure gurasoei ezer esan gabe. Motxila prestatzen hasi nintzen bitartean irratia entzuten ari nintzen eta zera sartu nuen, bi ogitarteko, gosaltzeko eta bazkaltzeko, boteila bete ur, argazki kamera, linterna bat eta nire mugikorra. Etxetik atera behar nintzenean Shazka eramatea ideia ona izango zela pentsatu nuen.
Shazkak nire gurasoen logelan lo egiten zuenez, kontu haundiz sartu nintzen aita ez esnatzeko.Hamar eta erdiak ziren gutxi gorabehera Angeal bilatzera joan ginenean.
Berak ere motxila bat zeraman bere gauzekin. Hamaiketan
Sewardko bidea hatuta genuen.
Bidetik gindoazela, nik mugikorraren bidez irratia entzuten nuen eta Angealek argazkiak ateratzen zituen. Hamaika eta erdiak ziren haur batzuekin elur panpin bat egiten gelditu
ginenean. Zenbait geldialdi egin ondoren, Sewardera iritsi ginen. Sewardko mendira igo baino lehen gosariko bokatatxoa jan genuen eta ondoren herria ikusten geratu ginen. Herria oso polita zen, bioi asko gustatu zitzaigun bere eparantza. Gero, mendira abiatu ginen. Oso zaila zen ibiltzea elurra belaunetaraino iristen zitzaigun.
Tontorrera iritsi ginenean neke-neke eginda geunden, Shazka ezik. Shazkari asko gustazen zitzaion elurra eta leku batetik bestera zebilen. Jateko leku bat aurkitzen ari
ginen baina ezer ez. Tontorrean ezin genuen jan, elurra gerrira iristen zitzaigulako. Ondorioz, jeitsi behar izan genuen pixka bat beherago. Jeisten ari ginela alud bat gure
atzetik harrapatu nahian zetorren. Korrika eta presaka han zegoen kobazulo batean sartu ginen hirurok. Elurrak irteera estali zuen, harrapatuta geunden! Angelek sua pizten zuen bitartean, nik ateratzeko modu bat bilatzen nuen. Mugikorra atera nuen, baina han ez nuen koberturarik. Suaren ondoan eseri ginen eta han bokatak jan genituen. Bat-batean garrasi haundia entzun genuen, yetia zen! Beldurraren beldurrez garrasika hasi ginen, baina ez zigun inork entzuten. Nik ateratzeko bide bat aurkitzen nuen bitartean, Angealek argazki kamera ateratzen zuen. Ez
genuen ezer ikusten zeren kobazuloa oso luzea eta iluna zen. Bera guregandik oso hurbil zegoen eta poliki-poliki hurbilago zegoela suma genezakeen. Bat-batean iluntasunetik hartz txuri ertain bat atera zen eta gure ondora hurbildu eta su ondoan etzan zen. Gu bitartean tunel bat egiten ari ginen ahal genuenarekin. Ordu erdi ondoren tunela amaitu genuen. Joan aurretik hartzari, Angealeri sobratutako bokata eman genion eta gero agurtu ondoren jarraitu genuen. Erlojua azken aldiz begiratu nuenean bostak jota ziren. Whittierreko bidea hartu genuen.
Lehenengo “autostop” egin genuen, baina inork eraman nahi ez gintuelako oinez joatea erabaki genuen. Bidean nik tetrisera jolasten nuen bitartean Angealek argazki mordoa
atera zituen. Zazpi eta erdietan Whittierren geunden. Angeal bere etxera abiatu zen eta ni nirera. Etxeanizugarrizko bronka jaso nuen eta ,gainera, ez genuen ez yetiaren arrastorik ikusi, eta ez yetia. Gaueko bederatzietan nire gurasoekin telebista ikusten ari nintzela norbaitek telofonoz deitu zuen. Angeal zen eta oso urduri zegoela zirudien. Oso azkar hitz egiten zuen eta nikez nuen ezer ulertzen. Piska bat lasaitu zenean, berak ateratako argazki batean yeti bat agertzen zela esan zidan.
Ezin nuen sinestu, baina hala eta guztiz, bere atxeraabiatu ginen nire gurasoak, Shazka eta ni.
Bere etxera iritsi ginenean bere gurasoak eta bera ordenagailuaren aurrean zeuden. Nire begiekin argazki hura ikusi nuenean guztiz harrituta geratu nitzen, egia esan denok geunden aho zabalik. Argazkia aldizkarira bidali genuen eta hurrengo egunean zera zihoen aldizkariak:
“DBH 2.mailako bi ikaslek eta txakur batek, yeti bat aurkitzen dute Sewardko inguruetan. Gobernuak inspekzio ugari egin zituen Sewardko inguruetan, baina ez zuten yetirik aurkitu. Guri egindako elkarrizketengatik eta argazkiengatik, diru asko irabazi genuen, 400.000$ gutxi
gorabehera. Diru horri esker Washingtonera bizitzera joan ginen. Istorio hau Seward eta Whittier herrietako istorioan geratu zela uste dut. Guk, gure bizitzarekin jarraitu genuen, baina ez dut inoiz abentura paregabe hori inoiz ahaztuko.

PETRI ATARRABIAKO HAUR LITERATUR LEHIAKETAKO IRABAZLEETARIKOA

ASIER GUILLO, DBH 2

ABUZTUAK 23

2009-06-22T17:11:00.003+01:00

Kaixo ni Jon zabalza naiz eta 18 urte ditut. Nere familiarekin bizi naiz Bartzelonan; Nere aita, nere ama eta nere ahizpa Leire eta ni. Duela gutxi arte gure familian dena ongi zihoan. Nere aitak gurekin ematen zuen eguh guztia, amak etxean egiten zuen lan, eta Laire eta ni oso ongi konpontzen ginen.
gau batean, aita eta ama entzun nituen bere logelan hitz egiten, nire aitari lanpostu berria eman nahi zioten, baina horretarako, Iruñera etorri behar ginen bizitzera. Amak ezetz eta ezetz esaten zion, guk hemen geneukala bizitza guztia eta lagun guztiak, eta oso pozik geundela hemen. Orduan atea danbateko batez itxi zuen amak.
Hurrengo goizean, gurasoek dena esan ziguten eta nere ustez, amari gustatu zitzaion Iruñera joatearen ideia. Baina esan beharra dago nik banekiela bakarrik problemak ekarriko zizkigutela hona joateak, baina, alde batetik, esan nuen hura ez banuela egiten bizitzako oportunitate bat galduko nuela.
Handik 6 hilabetetara, prest geunden etxetik ateratzeko eta beste bizimodu batean sartzeko. Lehenengo, autobusa hartu genuen aireportura joateko.
Han hegazkin bat hartu genuen Biarritzera joateko, eta hemen auto bat alokatu genuen Iruñeraino iristeko. Esan beharra dago bidaia oso neketsua izan zela, baina merezi zuen. Etxera iristean harrituta geratu nintzen, oso handia zen eta 2 pisu zituen.
Hurrengo eguneta, bizimodu berrira moldatu behar izan genuen. Nik ez nuen institutua oso urruti, pare bat kale gurutzatu behar izan nituen. Baina, nere gurasoekin gauzak ez zihoazen hain ongi, aita oso berandu iristen zen etxera, eta iristen zenean amak eta berak kristoren bronkak izaten zituzten. Hemen hasi zen aldatzen okerrera nere bizitza.
Azkenean, nere gurasoak banandu egin ziren eta Leireri eta niri min handia egin zigun horrek, baina txarrera zen egunero-egunero etxetik etxera ganbiltzala.
Ni nazkatuta nengoen guzti horretaz eta segidan atera nuen gidatzeko karneta Bartzelonara itzultzeko. denbora asko iraun nuen hainbeste gauza jasatzen, ezin nuela beste zerbaitetan pentsatu, BARTZELONARA ITZULI NAHI NUEN!
Karneta eman zidanean, Abuztuak 23 zen, denbora gahiagoz geratu nintzen Iruñean. Gehiago ezin nuen. Egun batean autoa hartu eta korrika bizian buelta bat ematera irten nintzen. Oso haserre nengoen eta ezin nuen gehiago.Bat-batean auto batek argiak eman zizkidan, baina nik ez nion kasurik egin. Neure buruan neukan amorrua edozer gauza baino handiagoa zen. Bide-gurutze batetik trailer bat atera zitzaidan. Oroitzen dut mementu batean egon nintzela konsziente eta gero zorabiatu egin nintzen.
Anbulantzia etorri zenerako berandu zen, egin zuten guztiak ez zuen ezertarako balio.
Nere gurasoak enteratu zirenean, nere ama etxean gelditu zen ezin zuelako ezer sinistu. Eta aita, berriz, bere autoa hartu eta istripuaren tokira joan zen. han nik ezkerreko belarrian neukan belarrietakoa aurkitu zuen. Horrekin batera matrikula, giltza batzuk, betaurreko batzuk... gauza hartu zituen.
Funerala oso polita izan zen, nere lagun guztiak zeuden han; Balentziakoak eta hemengoak. Nola ez nere familia osoa zegoen eta nola ez nere neskalaguna.
Nere gurasoek oso denboraldi kaskarra pasatu zuten hortik aurrera, baina horri esker elkarrekin daude berriro, beraiek uste zutelako bi gauza gelditu zitzaizkidala egin gabe; biziaz gozatu eta biak elkartu.
Orain maite nauten guztiek azken segundua ere disfrutatzen dute, beraiek baitaikite nolakoa den bizitza, BI EGUN. Eta gehienetan ez dakizkigu bi egun horiak disfrutatzen.

AMAIA AINCIBURU DBH 2

PETRI ATARRABIAKO HAUR LITERATUR LEHIAKETAN. Erasmusa lortu zuen.

MUXU ASPERTUAK (AINHOA ASIAIN)

2009-01-29T14:45:00.007+01:00

III.MIKRO-IPUIN LEHIAKETAKO IRABAZLEA

SARI BANAKETAKO ARGAZKIAK

DIARIO DE NOTICIAS

BERRIA

ZER IRAKURRIKO DUGU EBALUAKETA HONETAN?

2009-01-16T14:00:00.002+01:00

EBALUAKETA HONETAN IRAKURRIKO DUGUN LIBURUA AUKERATZEKO HEMENTXE DITUZUE DBH 3.MAILAKO IKASLEEK EGINIKO LIBURU GOMENDIOA, ZEIN ETA ZEIN INTERESGARRIAGOA.

LAPURREN BURUA, Cornelia Funke

Abenturazko liburua. Gazte talde bat lapurreta txikiak eta pikardiak eginez bizi dira Venezian. Haiekin elkartuko dira Prospero eta Bo, gurasorik gabe gelditu eta osaba-izeba maltzur batzuengandik ihesean doazen anaiak.
Detektibe zorrotz bat haien atzetik dabil beste egitekorik gabe. Abenturaz eta misterioz betetako liburu bizi eta eder honek berehala bereganatzen du irakurlea, eta ez dio atsedenik ematen azkeneko esaldira arte.

GEHIAGO

BANPIROEN ESPRESOA, Tony Koltz/ Doug Jamieson

Aukeratu zure abentura.

GEHIAGO

INORK IKUSI EZIN DUENA, Sinclair Smith

Misteriozko eleberria da Inork ikusi ezin duena: Grayson, neska itsu izandakoak, ikusiko duen gertakizun lazgarriaren ondorioz hilketa batean nahasturik aurkituko du bere burua.
Gazte literaturako Taupadak bilduman argitaratu da liburu hau.

GEHIAGO

HILKETA LOKARTUA, Agatha Christie

Laurogei eleberritik gora idatzi zituen Agatha Christiek, eta horietako dozena bateko protagonista da Marple andereñoa. Xabier Olarra editoreak emakume «begi-zorrotz» eta «kontakatilutzat» jo du. Era berean, haren ikerketarako dohainak goraipatu ditu: «Polizia profesionalek argitu ezin dituzten arazoak eta hilketak argitzeko gai da». Aristegieta itzultzaileak nobelari buruz honako hau azaldu du: «Suspensea oso ondo administratzen du, tarteka elementu zirraragarriak sartuz, amaieran korapiloa askatu arte». Christiek hiltzailea nor den asmatzeko egindako gonbidapena onartzera animatzen du Aristegietak, idazleak jarritako aztarna faltsu eta tranpetan erori gabe.

GEHIAGO

HOBBITA, J:R. Tolkien

Hobbita fantasiazko eleberria eta umeentzako liburua da, amandre ipuinen tradizioan idatzia.
Tolkienek bere hiru semeen entretenimendurako idatzi zuen 1930eko hamarkadaren hasieran. 1937an argitaratu zen eta gazteentzako narratibarik hoberenaren saria jaso zuen berehala New Yorkeko Herald Tribunek emana.

GEHIAGO

A ZE GAUPASA!, Mintegi Larraza

Rock kontzertu batera ihes egin duten bost gazteen gora beherak kontatzen ditu. Festaren alde iluna agertzen du.

GEHIAGO

TANGO URDINA, Aitziber Etxeberria

Emakumezkoenganako tratu txarrei buruz hitzegiten du. Emakumearen egoera oso ongi deskribatzen du, familia horretako bizitza, matxismoa eta tratu txarrak aipatuz.

GEHIAGO

LARUNBATAK, Jon Arretxe

Hogei urteko gazteek parranda izaten dute uneoro buruan, eta asteburuaren zain egon gabe ostegunetan bertan irteten dira, trago eta berriketa artean zer lortuko. Hogeita bost urtetik aurrera, ikasketak bukatzearekin batera bidegurutze bat topatu ohi du jendeak bere aurrean: lan-mundu serioan behin betiko eta buru-belarri sartu, ala lehengo bizimodu ganorabakoa luzatzen saiatu; astean zehar beste eginbehar batzuk dituztela-eta, ostiraletan atera ohi dira kalera, tabernaz tabernako ibileran zer edo zer harrapatu nahian.

GEHIAGO

HORRELAKOA DA BIZITZA CARLOTA, Gemma Lienas

Gemma Lienas idazleak Carlota neska gaztearen ahotsa aukeratu zuen istorioa

kontatzeko. Carlotari, hamabost urte betetzear zelarik, izugarri korapilatu zitzaion

bizitza: gurasoak banandu zitzaizkion, bere adiskide Ramonek moto-istripu larri bat

izan zuen, Jordirekin maitemindu zen... Gauza gehiegi, mundua handi samarra geratzen

zaion neska nerabe batentzat.

GEHIAGO

FERNANDOREN HERIOTZA AMEZKETARRA, Koldo Izagirre

Beste liburu bat Fernando Amezketarrari buruz? Horixe bera esan nuen nik, liburu hau egitea proposatu zidatenean. Baina gero, neure artean pentsatu nuen interesgarria izango litzatekeela molde berri bat bilatzea betiko pasadizoei. Horretan saiatu nintzen, eta hau duzue emaitza, Fernandoren heriotza amezketarra, berak eta bere lagun eta ez hain lagunek kontatua. Fernandok, izan ere, heriotza berezia izan behar zuen... Fernando bizirik dagoelako! Bai lagunok, gure hizkuntzak bizirik irauten duen artean, Euskal Herriko lehen bertsolaria ez da hilko. Beti izango da marrazkietako, filmetako eta liburuetako protagonista, Fernando Amezketarra figura guztiz modernoa baita, herri xehearen irudi, zapalduen mintzo, jauntxoen salatari. Fernando hori saiatu naiz islatzen, bere aroari eta bere inguruari buruz —kokotxa harro, seguru aski— bizi izan zen artzain, meatzari, mandatari... eta bertsolaria.

GEHIAGO

ILARGIAREN ALABA, Toti Martinez de Lezea

Historia 1610. urtean gertatzen da. Benetan iluna orduko garaia ¡ .Kristautasuna eta aintzineko sinesmenak elkarren auzokideak dira Zugarramurdi aldean. Eleizaren boterea ,Valle Alvarado inkisidorearen bidez, nagusi izango da hango inguruan, Deaubruak bataila hau galdu egin du-eta. Handik dabiltza bere jarratzaileak, galtzaileak, hirurehun pertsona edo Logronorako bidean. Horien artean Estebania, Madalenen ama. Autofedea hasteko dago Logronon eta Madalenek sorginkeriaz akusatutakoen arrastoa jarraitzen du ama salbatzeko .

GEHIAGO

LASTERKETA AMAI GABEA, R.A. Montgomery

Trebetasun handiko auto-lasterketaria zara zu, eta orain Afrikako Lehen Auto-Lasterketa Bikoitzean ara zara parte hartzen. Zure autoa aukeratu, alguntzaile aurkitu, eta abiatu egiten zara!

GEHIAGO

SEXIMENDUZ, Fernando Morillo

Bi lagun, mutilak biak. Batek baditu hainbat neska ezagun, lagun edo dena delako...
Bestea, berriz, sekula ez da ausartu neska bati hitz erdirik esaten, mozkorturik ez bazen, eta horrela, jakina, ezin ganorazko ezer lortu. Esperientziagabeak mesedez eta
faborez eskatuko dio lagunari erakuts diezaiola nola jokatu, nola moldatu, eta esperientziadunak onartu egingo du besteari laguntzea.

GEHIAGO

Kirmen Uribe gurekin!

2008-04-29T15:36:00.003+01:00

Gaur,apirilak 29,Kirmen Uribe poeta galanta gurekin egon da.Poesiagintzan murgiltzeko aukera izan dugu.Poesia hitzen Artea dela oso argi utzi digu eta bi saiotan poesia munduan ibili gara "Bitartean heldu eskutik" liburuaren
ildoa jarraituz.
Euskara Departamentua

NIRE OROIMENAK

2008-03-07T12:27:00.001+01:00

Lehenengo kapitulua

Arratsalde euritsu bat zen. Madrilgo osasun etxea oso lasai zegoen. Bertan, Samuel eta Maria zeuden kafe bat hartzen. Bat-batean telefonoa entzun zuten eta Maria telefonorantz hurbildu zen. Emakume ahots bat entzun zen.
-Telefono dei bat duzu Samuel –esan zuen Maria, bere idazkariak.
-Bai, nor da?
-Samuel maitea! –esan zuen beste aldeko ahotsak
-Ama! Ze arraro zure dei bat jasotzea. Zer gertatzen da?
-Gustatuko litzaiguke zu Ghanara etortzea zure semea jaio baino lehen. Gogo handiak ditugu zuk ikusteko.
-Bai ama, arrazoia duzu. Duela aste batzuk nabilela horretan pentsatzen. Badakizu oso gaizki pasatzen dudala zuengandik hain urrun egoteaz eta hain gutxi ikusteaz.
-Samuel bihotza, benetan ilusio handia egingo lidake. Gainera, zure aita egun osoan dabil zutaz hitz egiten eta ez dakizu ze nolako poza emango liokeen zu ikusteak.
-Baita niri ere ama. Begira saiatuko naiz lehenbailehen hegazkineko txartelak hartzen eta han zuekin izugarrizko aste bat pasatzen. Ondo iruditzen zaizu amatxo?
-Primeran iruditzen zait! Beno hoberena zure lanarekin jarraitzea izango da ea arazoak izan behar dituzun. Txartelak lortzen dituzunean deitu mesedez.
-Bai, bai. Lortu bezain laster deituko dizut.
-Agur Samuel ondo izan eta gero deitu!
-Agur amatxo!
-Nor zen Samuel? –esan zuen Mariak.
-Nire ama! –esan zuen Samuelek hunkituta.
-Ze arraro hona deitzea ez? Zer nahi zuen ba?
-Gogo handia duela ni ikusteko eta galdetu dit ea joan naitekeen Ghanara egun batzuk pasatzera.
-Ze idei ona ez?
-Ba, egia esan bai. Nik ere gogo handia dut haiek ikusteko eta asko botatzen ditut faltan. Gero joango naiz agentziara txartelak hartzera eta han pasako dut astetxo bat.
-Eta zure familia osoa dago han? –buruarekin baietz erantzun zion Samuelek- Zergatik etorri zinen zu bakarrik?
-Oso istorio luzea da...
-Berdin da, gaur ez daukagu lan asko egiteko, konta ezazu mesedez –eskatu zion Mariak.
-Nire istorioa hamar urte nituenean hasten da. Dakizun bezala, Ghanan bizi nintzen, Kumasi izeneko herrixka batean. Kumasi nahiko herri txikia zen, hamar etxe inguru zituen bakarrik, plaza antzeko zerbait eta eskola zakar bat. Herriko etxerik politena nirea zen. Bertan, nire gurasoak, nire bost anai-arreba eta ni bizi ginen. Bakarrik hiru gela eta komun bat zuen. Bertako bizitza oso zaila eta gogorra zen. Egunero eguzkiarekin batera jaikitzen ginen, semeak janaria bilatzera joaten ginen eta denbora izanez gero eskolara. Noizbehinka futbol partiduak jolasten nituen nire lagunekin.

2.kapitulua

Atzo izan balitz bezala gogoratzen dut egun hori. Egunero bezala goiz jaiki nintzen lan egitera joateko, eta gainera egun horretan izugarrizko lana geneukan. Seiak aldera, lagunekin futbolean jolasten nengoenean, ikaragarrizko kotxe bat pasa zen Kumasi erditik. Plaza erdian gelditu zen eta segundo batzuetan, Kumasiko bizilagun guztiak kotxe beltz hura inguratu zuten. Denak irrikitan geunden kotxe horretatik nor aterako zen esperoan eta lau gizon txuri atera ziren bertatik. Inork ez zituen haiek ezagutzen eta beraiek nahiko urduri jarri ziren hainbeste jende ikustean.
Beraiengana Nadia hurbildu zen, nire eskolako irakaslea. Oso modu arraroan agurtu zituen, geroago jakin nuen hura ez zela modu arraroa baizik eta Espainian erabiltzen den agurra. Jendea hizketan hasi zen eta zurrumurruekin amaitzeko, Nadia hizketan hasi zen.
-Barkatu momentu bat, gauza bat esan behar dizuet.
-Nortzuk dira horiek? Zer egiten dute hemen? –entzuten zen plazatik.
-Hau ONG Espainiar bat da eta gu laguntzera etorri dira hilabete batez. Eskolako haurrekin lan egingo dute gehien bat baina baita ere beste arlo batzuetan. Orain atsedena hartzera joango dira eta bihar izango duzue aukera beraiekin hitz egiteko.
Ez nekien ze garrantzitsua izango zen egun hori nire bizitzan...
Urduri joan nintzen egun horretan eskolara. Iritsi nintzenean han zeuden lau gizon horiek. Asteko beraien izenak esan ziguten: Enrike, Juan, Pablo eta Alvaro. Enrike izango zen gurekin egongo zena gehien bat. Enrike ikertzaile Espainiarra zen, 35 urte zituen eta duela bi urte lan egiten zuen ONG batean. 2 metro neurtzen zuen gutxienez eta kirola gustukoa zuela nabaritzen zen bere gorputzean. Hasieratik oso gizon alaia iruditu zitzaidan, beti irribarre bat zuelakoz aurpegian eta berak esaten zuen bezala beti zeukan txisteren bat aho tartean. Geroago jakingo nuen bezala oso langilea zen eta asko laguntzen zien beste pertsonei.
Hurrengo egunetik aurrera hasi ginen berarekin ariketak egiten: jolas desberdinak egiten genituen, irakurtzen erakutsi ziguten, ipuinak idazten genituen... Egun batean, nik jakin ez arren, aptitude test bat egin zidaten. Arraroa iruditu zitzaidan arren, proiektuaren beste atal bat zela pentsatu nuen. Azken batean, horrelako ariketa bat nik bakarrik egitea ez zen gauza komuna.
Arratsalde horretan, eskolara nindoala nire ama ikusi nuen. Ez zitzaidan gauza normala iruditu gutxitan pasatzen zelako nire ama eskolatik. Agurtzera joaten nintzenean, ezagutzen ez nuen gela batean sartu zen. Atzetik, Enrike sartu zen korrika bizian, zerbait sekretua izango balitz bezala. Aterantz hurbiltzen nintzen heinean, nire izena entzun nuen. Badakit gaizki dagoela besteen elkarrizketak entzutea, baina momentu horretan ezin nuen besterik egin.
-Arratsaldeon Fatima. Zurekin Samueli buruz hitz egin nahiko nuke. Begira, egun hauetan denbora asko pasa dut berarekin eta bere jarrera eta bere ariketak aztertu ondoren, konturatu naiz Samuel ez dela mutil arrunta.
-Baina nola ez dela arrunta? Zergatik da arraroa ba?
-Ez Fatima, gaizki ulertu didazu. Ez du esan nahi negatiboa, positiboa baizik. Lehen esan dizudan bezala, ariketak behatu ondoren konturatu nintzen Samuel oso mutil argia dela duen adinarentzat. Erabaki nuen hoberena aptitude test bat egitea zela eta gaur goizean bertan egin diot. Emaitzak oso argiak dira: Samuelen koefiziente intelektuala oso altua da. Zorionak.
-Benetan? A ze sorpresa! –irribarre bat marraztu zitzaion aurpegian Fatimari.
-Baina gauza garrantzitsu bat esan behar dizut. Hemen, Ghanan, Samuelek ez du bere garuna garatuko eta ez du ikasteko aukerarik izango. Badakit zurentzat zaila izan behar dela orain esan behar dizudana, baina egokiena iruditu zait. Pentsatu dut hoberena dela Samuel gurekin Espainiara etortzea gu itzultzen garenean. Espainian ikasteko aukerak izango ditu, eskola on batean sartuko dugu, hizkuntzak ikasiko ditu...
-Ez dakit Enrike. Oso gazte dela iruditzen zait, ez dakit hori aukerarik egokiena den.
-Bai, badakit zaila dela Fatima. Pentsatu hemen, Ghanan, ez duela ikasteko inolako aukerarik izango eta hori badakizu Fatima.
-Horretan arrazoia duzu. Beharbada ez da hain ideia txarra. Baina arazo bat dago. Nik ez dut behar adina diru horrelako bidai bat ordaintzeko eta are gutxiago Samuel Espainian mantentzeko.
-Lasai, ez zaitez horretaz kezkatu. Ni egingo naiz kargu diruaren arazoaz.
Ezin dut sinetsi. Beraiek bertan jarraitzen dute hizketan nik hartu behar ditudan erabakiak hartzen. Zergatik ez didate ezer esan? Nik ez al naiz garrantzitsua istorio honetan? Nire ustez baietz. Baina nola hartu behar dute erabaki hori niri galdetu gabe? Nik ez dut Espainiara joan nahi. Hemen egon nahi dut nire familia eta nire lagunekin. Hemen dut dena. Haserretua nago. Haserretua nire ama eta Enrikerekin. Atzipetua sentitzen naiz ere. Hasteko, egin didaten test madarikatu horrengatik eta baita ere horrelako gai garrantzitsuetan nire iritzia kontutan ez hartzeagatik.
Etxera joan nintzen. Ez nuen inorekin hitz egin nahi. Etxera ailegatzean ohean sartu nintzen. Gaizki sentitzen nintzela esan nuen eta horrela bakarrik utziko zidaten. Nire ama, nire aitarekin entzun nuen hizketan. Azkenean, negar egiten nuen bitartean, lo gelditu nintzen.
Hurrengo egunean, nik pentsatzen nuen bezala, ez zen egun normala izan. Altxatu nintzenean, malkoak begietan nituelarik, gosaltzera joan nintzen. Nire ama bakarrik zegoen. Banekien zer esan behar zidan, aurreko egunean entzun nuenaz aparte, bere aurpegiak dena esaten zidalakoz.
-Samuel, eser zaitez momentu bat. Besteak lan egitera bidali ditut zurekin hitz egin nahi dudalakoz. Begira Samuel, atzo Enrikerekin...
-Ez ama, ez jarraitu –moztu zion Samuelek- atzo dena entzun nuen. Badakit Espainiara eraman nahi nauzuela. Ama, ez nuen pentsatzen horrelako gauza bat egingo zenidanik.
-Samuel maitea, barkatu, baina oraindik ez dugu inolako erabakirik hartu.
-Nola ezetz? Atzo entzun nuenarengatik badirudi dena erabakita duzuela. Eta ni zer? Nik ez dut inporta ama?
-Samuel ez esan horrelakorik. Zu beti izan zara garrantzitsuena. Azken erabakia zurea izango da. Baina entzun iezadazu mesedez. Samuel, oso mutil argia zara eta hori aprobetxatu behar dugu. Zuk hemen ez duzu inolako aukerarik izango eta han aldiz bai. Gainera, Enrikek zainduko zaitu eta han primeran biziko zara. Espainia lurralde garatu bat da eta bertan ez zaizu ezer faltako. Guk asko botako zaitugu faltan baina zure aitak eta nik pentsatzen dugu izugarrizko oportunitatea dela zuretzat. Baina hori bai, zuk daukazu azken erabakia.

3.kapitulua

Ailegatu zen eguna, ailegatu zen nire bizitza aldatuko zuen eguna. Hitz batean bakarrik deskriba nezakeen sentitzen nuena: urduritasuna. Bai, urduri nengoen, urduri eta beldurtua ere bai. Nola izango zen Madril?
Azken gosari hori ez dut inoiz ahaztuko...
Sentitzen nuen urduritasun hori etxean ere nabaritzen zen, gehienbat amarengan, momentu oro azkazalak jaten ari zen eta. Maleta handi bat neukan prestaturik Espainiara eramateko. Plazarantz abiatu nintzen han herri osoa zegoelakoz gure esperoan. Nire amari inoiz inori eman ez diodan besarkadarik handiena eman nion. Aita eta anai-arrebak agurtu ondoren, kotxean sartu nintzen. Malko batzuk erortzen zitzaizkidan aurpegitik. Handik bost orduetara hegazkinera igotzen nengoen. Bizitza berri bat hasten zen niretzat...
Dena ilun zegoen Madrilera ailegatu nintzen gau horretan. Enrikeren etxerantz abiatu ginen eta bertan sartu ginen. Ezin nuen sinetsi momentu horretan ikusten nuena. Ze nolako etxea! Eskuinean sukaldea zegoen, izugarri handia eta merkatura atera berriak ziren elektra tresnekin. Ondoko atea komuna zen, ikaragarri handia nik ohituta nengoenerako. Aurrean nuen atea nire logela zen, ohe handi-handi bat, bost pertsonentzat zirudiena, armairu bat, non nire maletako gauza guztiak ez zuten ezta laurden bat okupatzen eta primerako mahai bat bertan ikasteko. Ezkerreko atean egongela zegoen, hau izan zen gehien txunditu ninduen gela. Nire begiak gauza batean jarri zuten begirada: ordenadorean. Inoiz ikusi ez nuen makina bat neukan nire begien aurrean. Geroago Enrikek azaldu zidan berari buruz jakin behar nuen guztia. Honetaz aparte ere, izugarrizko sofa bat zegoen eta honen aurrean, telebista erraldoi bat. Ondoko atea Enrikeren logela zen, nirearen antzekoa. Hoberena lo egitera joatea izango zela pentsatu genuen biok. Oso nekatuta nengoen arren, gau horretan ez nuen inolako lorik egin.
Goiz jaiki ginen hurrengo egunean. Enrikek dena erakutsi nahi zidan eta. Nire bizitzako gosaririk goxoena hartu nuen goiz horretan. Denetarik zegoen mahai gainean: zukua, gailetak, kurasanak... Portaletik jaisterakoan, aho bete hortz gelditu nintzen. Enrikek geroago esan zidan bezala, harrizko bihurtu nintzen momentu horretan. Ezin nuen hitzekin adierazi sentitzen nuena: hainbeste jende, hainbeste kotxe, hainbeste etxe... hain arraroa niretzat. Baina gogoak nituen Madril ezagutzeko. Enrikek esan zidan izugarrizko eguna pasatuko genuela eta horrela izan zen. Hasteko, Madrileko kale eta plaza nagusietatik ibili ginen. Hori bai zarata! Mundu guztia hizketan zegoen, kotxeak alde batetik bestera ibiltzen ziren, dendariek oihu egiten zuten bezeroak bere dendetan sartzeko... hain desberdina... Ghana lasaia zen, ez zen ia kotxerik ikusten, ezta jenderik ere eta Madril aldiz, kontrakoa. Baina gehien harritu ninduena gauza bat izan zen: goizeko hamarrak ziren eta nire adineko gazteak zeuden kalean. Hori ez nuen inoiz Ghanan ikusi, ezta larunbata izanik ere. Han, gazteak, lanean egoten ginen eta hemen berriz dibertitzen, ondo pasatzen... Erakustoki baten aurrean gelditu nintzen paseoa ematen genuen bitartean. Baloi bat, futboleko baloi bat nuen nire aurrean. Txuria zen eta marra beltzak zituen ondoan. Ordurarte ikusitako baloirik politena zen.
-Samuel, baloia gustatzen al zaizu? – galdetu zidan Enrikek nire aurpegia ikustean.
-Bai –erantzun nion nik nahiko harrituta.
-Nahi baduzu eros dezakegu.
Erosi? Opari bat erosi egun arrunt batean? Ezin nuen sinetsi. Baietz esan nion buruarekin eta handik 5 minututara banuen nire baloia esku tartean. Nire baloia, bakarrik nirea, ez nire anaiena ez nire lagunena, nirea baizik.
Beste sorpresa bat zuela niretzat esan zidan Enrikek. Eta momentu horretan ikusi behar nuen. Taxi bat hartu eta gero, eraikin handi bat nuen nire aurrean. Ez nekien zer zen eta Enrikek momentu horretan azaldu zidan. Madrilgo futbol taldearen zelaia zen. Ezin nuen sinetsi, talde garrantzitsu baten zelaian nengoen. Bertara sartu nintzen eta tour bat egin genuen zelai barrutik. Sorpresaz beterik pasa nuen paseo hura.
Bazkaltzera joan ginen futbol zelaitik atera eta gero. Jatetxe batean sartu ginen. Entsalada handi bat hartu nuen lehenengotzat eta oilasko zati goxo bat bigarrentzat. Arratsaldean Madrilgo monumentu gehiago joan ginen ikustera. Oso nekatuta amaitu nuen egun hori.
Eskola hasteko eguna ere iritsi zen . Hori bai urduritasuna. Lagunak egingo al nituen? Irakasleek erakutsitako gauzak ulertuko nituen? Gaizki begiratuko zidaten beltza izateagatik? Hainbeste galdera nituen buruan...
Oso eraikin handia zen nire eskola berria. Gaztez betea, bizitzaz betea. Enrikerekin sartu nintzen eta zuzendariarengana abiatu ginen. Berak esan zidan lasai egoteko, oso jende jatorra zegoela eta ez nuela izango inolako arazorik. Nire gela berrirantz joan nintzen. Atea jo eta barrura sartu nintzen. Bertan 25 gazte inguru zeuden aterantz begiratzen eta irakasle bat ere bai. Ikasle bakoitzak bere mahaia zuen eta baita beren liburuak ere. Ez nekien zer egin ezta zer esan. Irakaslea niregana hurbildu zen eta agurtu ninduen. Esan zidan hoberena nire izena esatea izango zela eta nire istorioa labur laburrean kontatzea. Hori egin nuen. Arraro begiratzen zidatela nabaritu nuen, baina azken batean hori espero nuen. Atzeko aldean zegoen mahai batean eseri nintzen. Nire aurrean neska bat zegoen eserita eta ezkerraldean mutil alai bat. Alex zuen izena, nire alturakoa zen eta niri bezala asko gustatzen zitzaion futbola. Egun horretan, patio orduan, niregana hurbildu zen.
-Kaixo. Alex dut izena eta zuk?
-Ni Samuel naiz.
-Nahi duzu futbolean jolastu Samuel? Pertsona bat falta zaigu eta.
-Benetan? Bai noski!
Nahiko harrituta nengoen, pentsatzen nuen zailagoa izango zela lagunak egitea. Primeran pasa nuen futbolean jolasten eta egia esan nahiko ona nintzela konturatu nintzen. Oso pozik ailegatu nintzen egun horretan etxera eta gainera Enrikek bazuen sorpresa bat niretzat. Telefonoa hartu nuen eta nire amaren ahots goxoa entzun nuen. Asko botatzen ninduela faltan esan zidan baina aurrera jarraitzeko. Ezin nituen malkoak mantendu. Hamar minutoz egon ginen hizketan eta egun horietan egindakoa kontatu nion. Beranduago beste dei bat jaso nuen. Alex zen.
-Kaixo Samuel!
-Aupa Alex! Zer dela eta deitu didazu?
-Begira, nire futbol taldean aurrelari bat behar dugu eta gaur patioan ikusitakoaren ondorioz, zugan pentsatu dut postu horretarako. Zer iruditzen zaizu?
-Bai, bai. Asko gustatuko litzaidake.
-Zer iruditzen zaizu bostetan gelditzen bagara gai honi buruz hitz egiteko eta taldea ezagutzeko?
-Primeran! Nire bila etor zaitezke?
-Bai noski, gero arte!
Izugarrizko poza sentitzen nuen momentu horretan. Enrikeri kontatu nion eta bera ere oso pozik jarri zen.
Bostak aldera Alex etorri zen nire bila. Eguna taldekideekin pasa nuen eta Alex eta biok oso lagun onak egin ginen. Nire istorio osoa kontatu nion eta denbora asko pasatzen genuen elkarrekin: entrenatzen, eskolan, kalean... Oso pozik pasatzen nituen egunak Espainian, baina, gero eta gehiago oroitzen nintzen nire familiaz. Askotan hitz egiten nuen beraiekin telefonoz baina ez zen berdina. Gauetan ez nuen inor besarkada bat ematen zidana, ez nituen nire anai-arrebak beraiekin jolasteko...
Egun batean, klasean geundelarik, familiari buruz hitz egiten hasi ginen. Hau guztiak nire familia oroitarazi zidan eta nahi gabe negarrez hasi nintzen. Ez zen jende asko konturatu baina Alex bai. Hoberena klasetik ateratzean hitz egitea izango zela esan zidan eta nik baietz esan nion buruarekin. Klasea amaitzean, elkarrekin atera ginen.
-Samuel, azken egunetan oso gaizki egon zara eta gainera gaur negar egiten egon zara, zer gertatzen zaizu ba?
-Nire familia. Zaila egiten zait aurrera egitea beraiekin egon gabe. Han beti beraiekin nengoen, oso familia elkartua izan gara beti eta badaramat 3 hilabete beraiek ikusi gabe –malkoak erortzen zitzaizkidan honetaz hitz egiterakoan- momentu honetan gehien gustatuko litzaidakeena beraiek ikustea izango litzateke.
-Eta ezin diozu Enrikeri esan zure familia ekartzeko?
-Ez. Ez diot arazorik sortu nahi. Berak asko egin du niregatik eta badakit nire familia hona ekartzeko esango banio, arazoz beteko nukeela.

4.kapitulua

Egun arrunt bat zen. Eskolatik ailegatu nintzen eta etxean Enrike zegoen.
-Samuel eser zaitez momentu batez mesedez –esan zidan Enrikek aurpegi arraro batekin- Alexekin hitz egin dut.
-Zeri buruz? –esan nion nahiko harrituta.
-Zure familiari buruz. Badakit oso gaizki pasatzen ari zarela, badakit ere asko hitz egiten duzula gai honi buruz Alexekin, eta badakit ere beste egunean negar egin zenuela klasean. Zergatik ez didazu ezer esan?
-Ez nizun arazorik sortu nahi. Zuk gehiegi egin duzu niregatik.
-Samuel ez esan horrelakorik. Zu gaizki baldin bazaude, eta zure familia ikusi nahi baduzu, hori ez da inolako arazorik.
-Nola ez dela arazoa? Beraiek Ghanan daude eta hori hemendik oso urrun dago. Oso zaila da beraiek ekartzea.
-Bai zaila da, baina, zu ekartzea zailagoa zen eta azkenean lortu genuen. Begira, bihar ONG -koekin hitz egingo dut gai honi buruz eta konponbide bat aurkituko dugu. Zu lasai egon zaitez.
Besarkada handi bat eman zidan Enrikek. Izugarri behar nuen horrelako keinu bat.
Handik aste batera Enrike etorri zen irribarre batekin aurpegian.
-Samuel! Samuel! Berri on bat daukat zurentzat.
-Zer gertatzen da? –esan nion nire logelatik korrika ateratzen nintzelarik.
-Zure familia hona etorriko da.
-Bai? Nola da posible? Baina noiz? Non geldituko dira? –zoratuta jarri nintzen momentu batean.
-Lasai, hurrengo astean etorriko dira.
Hurrengo aste osoa pasa nuen gai honi buruz buruari bueltak ematen. Eta azkenean ailegatu zen eguna. Aireportura joan ginen beraien bila. Inoiz gehiago sentitu ez dudan poza sentitu nuen momentu horretan. Korrikan joan nintzen beraiengana eta besarkada handi bat eman nion nire familia osoari.
Han geunden aireportuaren erdian zortziak negar egiten. Pozik nengoen, pozik nengoen beraiek ikusteagatik. Duela hiru hilabete sentitzen ez nuena sentitu nuen momentu horretan, babestua nengoen.
Izugarri azkar pasa zitzaidan aste hura. Baina denetarik egiteko denbora eman zigun ere. Azkenean ailegatu zen eguna. Gauza guztietarako ailegatzen da eguna, gauza onenentzako eta gauza txarrentzako. Aireportura joan ginen. Duela aste bat gogo handiak nituen aireportura joateko, baina momentu horretan ez nuen inolako gogorik. Pentsatu nuen hoberena izango zela ez ikustea nola joaten ziren. Orduan eskolara joan nintzen, nire familia osoa itzultzen zen bitartean.

Joaten ari dira momentu honetan. Ezin dut ezer egin. Zergatik hain azkar? Eta ni hemen eskolan. Eta honen ondoren etxera eta entrenatzera. Badator berriz betiko bizitza. Eta gainera asteburu honetan izugarrizko lana. Tira, badakit joan behar direla. Ezin naiz momentu honetan damutu. Ez dut hori ikusi nahi baina ailegatu da. Berriz hilabeteak eta hilabeteak beraiek ikusi gabe. Gero Alexekin egongo naiz eta irribarreren bat aterako dit baina gero etxean berriz gaizki. Horrela pasatuko ditut hilabetek. Faltan botako ditut, seguru nago.
Eskolatik itzultzen, etxera joan nintzen beste egun bat bezala. Atea irekitzean eta logelara sartzerakoan… han zeuden denak sofan eserita!
-Baina zer egiten duzue hemen? Zergatik ez zaudete Ghanan? Eta hegazkina? Galdu al duzue?
Irribarre bat marraztu zitzaien denei aurpegian
-Ez, ez Samuel – hasi zen aita- sorpresa on bat daukagu zurentzat. Ez gara Ghanara bueltatuko.
-Nola ezetz? Benetan?
-Bai, bai. Enrikerekin hizketan egon gara eta erabaki dugu hoberena hemen bizitzen geratzea izango dela. Azken batean guk zu behar zaitugu eta zuk gu ere bai.
-Baina non biziko gara? Nondik lortuko dugu dirua? Hemen dena oso garestia da…
-Ez zaitez horretaz kezkatu. Enrikeren ONG-koek lan bat bilatu digute eta baita etxe bat. Zure anai-arrebak zurekin joango dira eskolara.
Ezin nuen sinetsi. Korrika Enrikerengana joan nintzen eta muxu handi bat eman nion masailean. Alexi ere deitu nion dena kontatzeko eta eskerrak emateko.
Nire lehengo bizitza biziko nuen, baina hiri berri batean.

5.kapitulua

-Eta hau da nire istorioa Maria. Zer iruditu zaizu?
-Oso polita da Samuel, benetan hunkitu naizela. Baina zalantza bat dut.
-Zein ba?
-Azkenean zure familia hona etorri bazen, zergatik ez daude orain hemen?
-18 urte bete nituenean erabaki genuen hoberena beraiek Ghanara itzultzea izango zela. Azken batean ni heldua nintzen eta beraiek bazituzten gogoak Ghanara bueltatzeko.
-Beno ez zaitut gehiago distraituko, Agentziara joan behar zara eta.
-Egia da, istorioa kontatzean burua joan zait. Ale banoa. Datorren astean ikusiko zaitut Maria. Badakizu zerbait behar baduzu deitu. Zaindu zaitez.
-Agur Samuel. Ondo pasa eta muxu bat eman zure familiari nire partez.
Ghanan hemendik ordu batera egonen naiz. Gutxiago geratzen da. Urduri nago baina egia esan nahiko ohituta nago horrelako urduritasunetara. Horrelako momentu asko pasa egin ditut eta. Baina egia esan hau ez da besteak bezalakoa, lasaiago nago. Ez daukat hainbeste presiorik. Baina bakarrik aste bat egongo naiz. Gogoak ditut gehiago gelditzeko, baina ezin dut. Virginia dago Espainian.
-Amatxo!
-Samuel maitea!
-Ai ama ze gogoak zuk ikusteko.
-Eta nik ere bai bihotza.
-Non daude guztiak?
-Badakizu, lan egiten. Geroago ikusiko dituzu. Goazen etxera gauza askori buruz hitz egin behar dugu eta.
-Primeran iruditzen zait!
Berdin jarraitzen du etxeak. Leiho berdinak, ate berdinak, usain berdina…
-Hasi aurretik amatxo prestatuko didazu txikitan hainbeste gustatzen zitzaizkidan gailetak?
-Noski baietz. Oraintxe bertan hasiko naiz prestatzen.
Etxe guztia behatzen nago, oroimenez betea. Bitartean gailetaren usaina ailegatzen zait. Bakarrik usaintzearekin badakit primeran egongo direla. Gogoak ditut nire amarekin hitz egiteko.
-Umm ze goxoak! Beti primeran ateratzen zaizkizu.
-Eta zu beti hain esker onekoa. Beno eta zer moduz dago Virginia?
-Primeran! Poz pozik bere haurdunaldiarekin. Gero eta potoloago dago baina gero eta politago ere bai.
-Ze gogoak ditudan nire biloba ikusteko!
-Lasai, bakarrik bi hilabete falta dira.
-Ahaztu zaidala galdetzea. Zer da, neska ala mutila?
-Neska da amatxo eta seguruenik Fatima deituko diogula.
-Egiaz? Ze ilusioa!
Besarkada handi bat eman dit.
Hizketan jarraituko dugu oraindik orduak eta orduak...

Edurne Mendoza eta Irantzu Etxarte

SALDUKERIAK

2008-03-07T12:21:00.003+01:00

1.Kapitulua

Marrakecheko enparantza nagusiak arkupe bat zeukan, musulmanen arkitekturaren eredu garbia zena. Arkuak ederki hornituak zeuden eta eguzkiak gogor jotzen zuen egunetan, plazan jende pila ibiltzen zen arkupeetan itzal zati bat bilatu nahian. Igandeetan, enparantza merkatu gunea bilakatzen zen. Egun horretan argi ikusten zen plazaren bizitasuna. Izugarrizko beroa egin zezakeen, baina turistak eta saltzaileak beti zeuden han.

Turbantedun gizonak kolore bizietako oihalak saltzen zebiltzan bitartean, emakumeak frutak eta barazkiak saltzeaz arduratzen ziren; bananak, laranjak, tomateak eta hainbat alditan jandako jakiek goxoagoak ematen zuten salmenta postuetan. Turistak tratuak egiten zebiltzan gauzak merkeago lortzeko saiakeran eta atso zaharrek momentu horiek aukeratzen zituzten azal txuriko pertsonei biraoak botatzeko.

Mike Fanning inspektorea ikuskizun honetaz gozatzen zegoen bere familiarekin. Kate, alaba, eskutik heldua zeraman eta ezkerraldean Susan zegoen, bere emaztea. Fruta postu baten aurrean zeuden eta datil zoragarri batzuk erostea erabaki zuten. Momentu horretan, eta madarikazio baten antzera, Mike-n telefono mugikorrak jo egin zuen. Hain abesti alaia zen entzun zena, non inguruko jende guztia itzuli egin zen nondik zetorren ikusteko.
- Bai?
- Egunon Mike, Paul naiz. Sentitzen dut oporretan zaudelarik molestatu beharra izatea, baina arazo bat dugu.
- Zer gertatu da? – galdetu zuen Mike-k etsiturik.
- Hilketa bat izan dugu eta ezinbestekoa da zure laguntza hiltzailea nor den jakiteko.
- Paul, beti berdin gabiltza! Aski da 15 egunez oporrak hartu izatea itzuli behar izateko!
- Mike, zure laguntza behar dugu. Zin egiten dizut hilketa argitu ondoren Marrakech-era itzuliko zarela. Zure hegazkina 15:00etan irtetzen da.
- Bat zor didazu, Paul. Aio!

Tefonoa eseki eta gero, bere Kate eta Susan-i begiratu zien. Hain zeuden zoriontsu! Nola esan Edinburgora itzuli behar zuela?
Hegazkineko besaulkian eserita, gauza bakarra zeukan buruan biraka. Beti berdin Mike! Ez al zegoen beste inor laguntzeko? Noiz konturatuko zara familia lana baino garrantzitsuagoa dela? Ez naiz Edinburgora itzuliko! Zu ez bazaude ere, nire oporrak bukatuko ditut! Paul inspektoreak bidalitako informea irakurtzen zihoan bitartean, Mikek bere buruari galdetzen zion behin eta berriz ea Eskoziara itzultzea zen aukerarik egokiena.

Txostenak zioenez, hildakoa James Cannahan zen. 42 urtekoa, Edinburgoko Ever Green Terrace auzoan bizi zen. “Easy Constructions” izena zeukan enpresa eraikitzaile baten jabea zen. Eskoziako hiriburuko eraikinik berrienak enpresa honek eginak ziren. Gizon honek zeukan aberastasunarekin jende askok hil nahiko zuela pentsatuz gelditu zen lo.

2.Kapitulua

Hegazkinetik jaistean zuzenean komisaldegira joatea erabaki zuen. Ahalik eta azkarren jakiten bazuen nor izan zen hiltzailea, azkarrago itzuliko zen Marrakech-era Susan eta Kate-ekin.

Behin komisaldegira iritsita zuzenean joan zen zuzendariarekin hitz egitera. Paul Rocusse, bere bulegoan zegoen paper pila bat aztertzen. Denbora alferrik galdu gabe, Mike-ri egin behar zuena azaldu zion.

Fanning detektibea kotxean sartu eta Edinburgoko auzorik esklusiboenera abiatu zen Rocusse-n aginduz. Auzo honetan bizitzen ziren hiriko abokatu eta mediku hoberenak. Edimburgh FC taldeko jokalariak eta bestelako pertsona aberatsak. Cannahan zein etxeetan bizi zen ez zekien arren, berehala aurkitu zuen poliziaz inguraturik baitzegoen. Cannahan familiaren etxea izugarri handia zen. Hiru pisutan banatua zegoen. Lehen eta bigarren pisuak elkartuz, eskailera luze bat zegoen. Barraskilo baten oskolaren antzera kiribildu egiten zen eta Swaroski kristalez zegoen apainduta. Sukalde erraldoia, laurehun metro karratutako lorategia, erreka, igerilekua... denetarik zeukan. Etxebizitza baino gehiago, jauregi bat zirudien.

Luxuzko gauzen artean polizia zebilen aztarna daktilareak eta bestelakoak bilatuz. Zer nolako hotza egiten duen… Hobe egongo nintzateke Marokon … Zenbat loditu den Bruce! Ais… adinak eta bizitzak ez dute barkatzen! Ni etxe honetan biziko banintz… Don’t worry be happy! Bai, pozik bizi beharko. Beltzarana zaude. -Rittore medikuak bere pentsakeretatik esnatu egin zuen. Hiriko forensetik famatuena zen, Italiatik lanaren bila emigratutakoa.

- Egunon Mike! Zer moduz Marokon? -agurtu zuen Rittore-k, urteetan zehar ikusi izan ez balu bezala.
- Egunon Fabio! Ba ondo esan beharko... Zer berri duzu hildakoari buruz?– galdetu zuen Fanning inspektoreak ahoan irribarre bat zuelarik.

Rittore-k berehala ekin zion kontaketari. Gorpua egongelan aurkitu zuten eta ez zuen bortxaketa aztarnarik aurkezten, ezta arma zuriena ere. Beraz, hildakoa jateko edo edateko zerbaitekin hil zuten. Hala ere, ordu batzuk zeramala hilda jakinarazi zion. Mike-n lana nork hil zuen argitzea izango zen.

Etxera bueltan zihoala Mike ezin zen errepidean kontzentratu. Bere burua bueltaka zebilen toki batetik bestera. 60 km–tara… besterik ez nuen behar, eta gainera auto-ilara hauek… “Informatzen dugu E-22 errepidean 2 km –tako kotxe pilaketak daudela...” Gainera tontotzat hartzen gaituzte… Ai ama… Zertan ariko dira orain Susan eta Kate? Hondartzan… “Sorry seems to be the hardest word…” Egunero abesti hau entzun behar… Globalizazio madarikatua…. Marruecos-en beharbada hau egongo dira entzuten… Hilketak ere globalak dira, baina dena emango nuke hilketa hau gertatu ez izanagatik… Badirudi ilara aurreratzen doala… “eta oraintxe entzun dugu John Elton-en abesti zoragarri hau…” zorte pixka batekin 20 minutuetan egongo naiz egongelan…

Etxera iristean inoiz baino gehiago sentitu zuen bere familiaren falta. Hain zegoen txukuna etxea, zer egingo zuen Susan gabe? Bera zen garbitzen zuena, arropa lisatu eta armairuetan sartzen zuena…

Hurrengo egunean, Mike Ever Green Terrace auzora abiatu zen. Astezken argitsua zen, hodeirik gabekoa, baina hala ere hotz handia egiten zuen. Ez zekien galdeketa nondik hasi, nor izango zen proba garrantzitsu bat emango ziona. Buruari bueltak eman eta gero, hoberena Cannahan jaunaren emazteari galdeketa egitea izango zela pentsatu zuen. Emazteak Daniella zuen izena eta errusiarra zen. Bere familia oso aberatsa zen. Kyrilenko-tarrak Errusiako petrolio putzuen %95 kontrolatzen zuten eta kalean entzuten zenez, mafiarekin zerikusia zuten. Lehendabiziko begiradan Mike liruratua geratu zen, inoiz ikusi zuen emakumerik ederrena zen hura, nabaritzen zen modelo izana zela. Begirada kendu gabe, berarengana zuzendu zen.

Egunon andrea, Fanning inspektorea nauzu. Zure senarraren hilketa argitzeko nago hemen.
Egunon inspektore jauna- esan zuen malkoa masailetik behera erortzen zitzaiola.
Momentu txarrak diren arren, zurekin hitz egitea gustatuko litzaidake. Izan ere, hobe da hau eta ahalik eta azkarren egitea.
Bai, bai, noski. Ulertzen dut.
Hitz egiteko toki aproposen batera joango bagina...
Noski- erantzun zuen Kyrilenko andreak eskaileretatik gora zihoala.

Daniellak logela handi batera zuzendu zuen eta bertan zeuden eserleku batzuetan eseri zen Fanning inspektorea. Zeukaten aberastasuna sinetsi ezinik, galdeketa hasi zuen.

Mesedez, esaidazu zer egin zenuen asteartean.
Goizeko 10etan esnatu nintzen. Gosaldu eta bainu luze bat hartu ondoren erosketa batzuk egitera joan nintzen. Lehenik eta behin, Versace-n sartu nintzen praka batzuk erosteko. Denda horretatik atera eta ondoan zegoenean sartzea erabaki nuen, belarritako berriak erosi behar nituen eta Tiffany’s zen dendarik egokiena. Gero…
Ondo da, hori guztia ziurtatzen duen probarik al daukazu?- galdetu zion Mike Fanning-ek.
Dendetako erosketak ziurtatzen dituzten agiriak dauzkat.
Erakutsi iezaizkidazu, mesedez.
Diruzorroaren bila joango naiz.

Kyrilenko andreak diruzorroa ekartzen zuen bitartean, inspektoreak logela behatu zuen. Oso hornitua zegoen. Leku guztietan ikusten ziren luxuaren adierazle ziren objektuak.

Atetik sartu eta ezkerretara, armairu sendo eta dotore batek biltzen zituen arropak. Bere aurrean, lurzoruan, hartz zuri baten larruarekin eginiko alfonbra batek apaintzen zuen logela. Armairuaren parean, erreselak zituen ohe handi bat zegoen eta eskuinean, balkoia. Bertatik, ikuspegi bikaina zegoen. Lorategi guztia ikusten zen. Logelaren ezkerraldean komuna zegoen. Komuna nahiko handia zen. Baina ikusgarriena, komunaren izkin batean zegoen bainera zen. Borobila eta burbuilak askatzen zituen horietakoa. Konketa, komun-ontzia eta dutxa txiki batek osatzen zuten komuna.

Ate soinua entzun zuen eta komuna begiratzeari utzi zion. Kyrilenko andrearen agiriek argi uzten zuten arropa erosten egon zela. Baina galdeketan zehar, zerbait ezkutatzen zuela sumatu zuen Fanning inspektoreak. Bilatzen jarraitu beharko zuen.

3. Kapitulua

Ostegun hartan, egunkarien azalek gai bakarra zeukaten: James Cannahan-en hilketa. Nola hil zen argi ez zegoen arren, Times egunkariak Kyrilenko andreak pozoitu egin zuela esaten zuen. Hori ikustean, komisaldegian egongo zen egoera igarri zuen.

Goizeko 8:30ean kotxea aparkatu zuenean komisaldegia zegoen kalean BBC eta beste tokietako kazetariak saiak bailitzan hurbildu ziren Fanning inspektorearengana James Cannahan-en hilketari buruzko datuak lortu nahiean. Mike-k lehorki esan zien berak ez zuela deklaraziorik egingo.

Galdeketekin jarraitu beharra zuen eta Tom Wood elkarrizketatzea erabaki zuen. Txostenak zionez, James-en kidea zen. Elkarrekin sortu zuten enpresa txikitatik lagunak baitziren. Fanning inspektoreak Edinburgo-ko kanpoaldera jo zuen, bertan zegoen eta “Easy Constructions” enpresa. Eraikin arrunta zen, txuriz margotua, nahiko handia eta langile asko zebilen inguruan. Mike-k buzo urdina zeramaten bi gizonei galdetu zien ea non aurki zezakeen jabea eta hauek eskailera batzuk seinalatu zituzten.

Tom Wood ordenagailuaren aurrean eserita zegoen eta Mike ikusi zuenean izu izpi bat agertu zen bere begietan. Mike Fanning aurkeztu egin zen eta galdeketari ekin zion. Wood jauna ez zegoen lasai. Gizon altua eta sendoa zen baina erabat kikildua zegoen. Bere aurpegi beltzarana izerdi tantek zeharkatzen zuten eta bere begi urdinak, beldurrez beteak, ez ziren geldi geratzen.

Zer egin zenuen asteartean? Izan zaitez ahalik eta zehatzen, mesedez.
Zazpietan jaiki eta gosari lasai eta eder bat hartu nuen. 8etan iritsi nintzen lanera eta betiko gauzak egiten hasi nintzen. James etortzen ez zela ikustean, bere etxera deitu nuen eta inork hartzen ez zuenez, mezu bat utzi nuen erantzungailu automatikoan.
Ondo da -esan zuen Fanning inspektoreak.- Azkeneko egunetan zerbait berezia gertatu al da enpresan?
Ez... Tira bai... Beno, pasa den astean tratu bat sinatu nuen “Takoshima” japoniar multinazionalarekin.
James Cannahanek ba al zekien zerbait tratu honi buruz?
Ez. Baina ez nuen bere baimenarik behar.-esan zuen Wood jaunak urduri- Ez dut ezer gehiago esan behar nire abokatuaren aurrean ez bada.
Ba deitu zure abokatuari, komisaldegira zatoz gurekin.

Behin komisaldegian zeudela, Mike zuzendariarekin hitzegitera abiatu zen. Paul Rocusse leihotik begira zegoen eta Fanning inspektorea ikustean bekaina altxatu zuen. Bekain altxaketa horrek “Zer moduz doa dena?” esan nahi zuen. Mike, eseri, eta Tom Wood-ekin gertatutakoa kontatu zion. Kontatzen zuen bitartean geroz eta argiagoa ikusten zuen egoera. Wood jaunak mezu bat utzi zuela esan zuen, baina James Cannahan-en erantzungailua hutsik zegoen. Hiltzearen arrazoia ere argi zegoen, japoniarren tratuarekin zerikusia zuen zerbait zen.

Zerbait falta da. Ziur nago. Gauzak bat etortzen dira baina ez dakit... Kyrilenko andreak ezkutatzen du zerbait. Erosketak egin behar ditut, ez daukat kaferik. Rittore-rekin hitzegin behar dut. Kafea edateagatik hil ote zen? Susan eta Kate botatzen ditut faltan. Zapata berriak erosi beharko nituzke ere. Kasu hau bukatu behar dut Susan eta Kate-ekin itzultzeko. Txostena nik egin beharko dut? Joe-ri esango diot. Euria hasi behar du. 10 metro etxera iristeko.

Afaldu eta gero, sofan eserita zegoela whisky koparekin, elkarrizketatzen hurrengoa nor izango zen pentsatzen ari zen. “Easy Constructions” enpresarekin zerikusia zuen norbait izan behar zuen. Langile bat. Edo hobe, kaleratutako bat.

Bitartean, Fernando Alvares, “Fernandito” ezizenez ezagutua, jatetxe mexikarrean zegoen zerbitzari bezala. Ez zen oso altua, 1’65 metro inguru. Mexikar guztiak bezala, azal beltzarana zeukan eta begi beltz dizdiratsuak. Toki batetik bestera saltoka ibiltzen zen rantxerak abesten. Ez zeukan tenore ahotsik baina bera entzutean mundu osoa hasten zen kantatzen. Tekila pixka bat edaten zuenean emakumeak ziren bere gai bakarra. Ile beltza edo gorria izatea ez zuen axola, Fernanditok guztiak zituen gustoko. Gauza bakarrak parekatzen zuen emakumeekiko zeukan maite-sua: janariak.

Lagun asko zituen arren, bakarrik bizi zen Edinburgoko erdialdeko etxebizitza zahar batean. Chihuahuatik aldegin zuen duela 6 urte, baina ingelesez hitzegiten zuenean berehala nabaritzen zen nongoa zen. Bere lema ondorengoa zen : Soy mexicano guey, y me gustan las mujeres y la siesta mas que al propio rey.

4. Kapitulua

Mike irribarre batekin altxatu zen egun hartan, ostirala zen eta bazekien nori egingo zion galdeketa. Txostenean jartzen zuenez, “Easy Constructions” enpresak eginiko azken kanporaketa Fernando Alvaresena zen. Gosaldu ondoren, komisaldegira joan zen eta berari buruzko informazioa bilatu zuen.

Goizeko 10:00ak inguruan, Fanning inspektorea “Panchito” jatetxe mexikarrera abiatu zen bertan lan egiten baitzuen Fernando Alvaresek. Bazkaltzeko denbora asko geratzen zen arren, jatetxean mugimendu handia zegoen. Sukaldean sukaldariak jo ta ke zebiltzan janaria prestatzen eta zerbitzariak bitartean, mahaiak antolatzen. Neska bati galdetu ondoren, aurkitu zuen Alvares.

Egunon! Fernandito Alvares? –galdetu zuen Mike Fanning-ek.
Bai, ni naiz. Arazoren bat egon al da jauna?
Azkeneko hilabetean “Easy Construction” enpresan lan egiten aritu zara ezta Alvares?
Llamame Fernandito, guey. Bai, hala da. –erantzun zuen pixka bat lasaiago.
Galdera batzuk egin nahi dizkizut James Cannahan-en inguruan. Zergatik kanporatu zintuen?
Ba egia esan ez dakit. Horregatik saiatu naiz behin baino gehiagotan lanpostua berreskuratzen.
James Cannahan ikusi zenuen zure kanporaketaren ondoren?
Bai, larunbatean joan nintzen bere etxera. Ez zait batere ondo iruditzen arrazoirik gabe kanporatzea, horregatik nahi nuen berak zerbait esatea. Baina auzo pijo horretara iritsi nintzenean, festa bat ospatzen ari ziren Cannahan-en etxean. Ez zidan kaso zipitzik ere egin!

Fernanditoren ahotsean argi nabaritzen zen barnean zeraman gorrotoa. Mike-k buruarekin baietz esaten zuen. Asteartean zer egin galdetu zion ondoren, eta mexikarrak jatetxean lanean aritu zela esan zuen. Sukaldariek eta bi zerbitzarik baieztatu zuten Fernando Alvaresek esandakoa. Beraz, eskerrak eman eta “Panchito” jatetxetik aldegin zuen.

Mike Fanning-ek komisaldegira oinez bueltatuko zela erabaki zuen. Eguzkiak inoiz baino gehiago argitzen zuen eta egun bikaina egiten zuen bueltatxo bat emateko. Gainera, pentsatu beharra zuen. Kasua ez zen argitzen, eta inoiz ez bezala sentitzen zuen Susan eta Kate-en falta.

Une berean, telefono mugikorrak jo egin zuen. Bai? Bai, ni naiz. Nola? Tom Wood-en abokatua? Bai bai, noski. Zer? Horrek gauza guztiak aldatzen ditu. Bale ba. Agur.

Fanning inspektorea erabat harritua zegoen eseki zuenean. Deialdi honek dena aldatzen zuen. Tom Wood-ek susmagarri nagusia izateari uzten zion. Gizon batekin egon zen astearte hartan. Marikoia zen. Galdeketaren egunean ez zuen ezer esan erabat lotsagarria zelako berarentzat, gaizki ikusita zegoen herrialdeko eraikitze enpresa garrantzitsuenaren azpizuzendariak gizonak gustoko izatea. Hasieran bezala gaude. Ez daukagu ez susmagarririk, ez ezer. Pikutara Marrakechera itzultzeko planak. Hilabeteak pasa ditzazkegu hiltzailearen bila. Agian lortu dute hilketa perfektua. Ez dugu lortuko...

Komisaldegira iritsi zen eta gertatutako guztia kontatu zion Paul Rocusseri. Etsiturik, etxerako bidea hartu zuen. Bazkaldu ondoren itzuliko zen berriro. Zorte pixka batekin, aurrera joaten lagunduko zien zerbait aurkituko zuten.

5. Kapituloa

Ordu eta erdi zeraman komisaldegian. Bere bulegoan eserita, orriak irakurtzen zegoen, baina irakurtzen zuenari kasurik egin gabe. Bapatean, fax bat iritsi zen. Banketxean egondako lapurketarekin zerikusia izan zezakeen zerbait izango zela pentsatuz, alboratu egin zuen. Segundu batzuk geroago begirada bat ematea erabaki zuen eta orduan konturatu zen Fabio Rittore forenseak bidalitako faxa zela, hildakoari buruzko informe anatomikoa.

Rittore medikuak zioenez, James Cannahan-en gorpuan, Na2O5(KI2)3. Substantzia berri bat zen, laborategiko inork ez baitzuen ezagutzen. Erreaktibo honek hildakoaren metabolismoa izoztu egin zuen, hori dela eta, asteartean hil zutela pentsatu zuten arren, 72 ordu zeramatzan hilik. Substantzia hau oso zaila zen aurkitzeko, horregatik berandutu ziren hainbeste hilketaren kausa argitzeko orduan. Fabio Rittoreren arabera, substantzia beste jaki batean zegoen ezkutatuta eta ordu pare bat pasa ondoren efektu egin zion, heriotza eraginez.

Mike Fanning-ek ezin zuen sinetsi irakurtzen ari zena. 72 ordu zeramatzan hilik... Larunbata... Alvares-ek esan zuen festa... Janarian ezkutatua... Ideiak bere buruan biraka zebiltzan. Festan egondako pertsonen zerrenda behar zuen eta pertsona bakarrak lor zezakeen: Daniella Kyrilenkok.

James Cannahan-en alargunaren begiek itsasoa ekartzen zuten gogora. Mike Fanning-ek uste zuenez emakumearen proportzio perfektua emakume honek zeukan. Negarrez ari zela eman zion ongietorria Fanning inspektoreari. Egun batzuk lehenago poliziaz beterik egon zen etxean isil-isila zegoen orain. Daniellak gonbidatuen zerrenda luzatu zion Mike-ri. Lehenengo izena Steven Anderson zen. Eskerrak eman zizkion Kyrilenko andreari eta etxera abiatu zen.

Gaueko 10ak ziren arren, Anderson jauna deitzea erabaki zuen. Minutu batzuen ondoren, hurrengo egunean geratzeko adostu ziren. Mike Fanning inspektorea lehertuta zegoen eta ohera joatea erabaki zuen nahiz eta afaldu gabe egon.

Steven Anderson gizon gaztea zen. Begi berdeak zituen eta oso altua zen. James Cannahan-en auzokidea zenez festara gonbidatua zegoen. Sei eta erdietan iritsi zen Soniarekin, bere andregaia. Bertara ailegatzean, Sonia emakumeekin hitz egitera joan zen eta Steven gizonekin. Futbolaz hitzegiten ari ziren Peter kanape goxo batzuekin iritsi zenean.

Barkatu baina, nor da Peter? –galdetu zuen Fanning inspektoreak Steven Andersonen kontaketa moztuz.
Gure auzokidea da, James-en ondoan bizi da. –erantzun zuen labur- fisikari eta kimikaria da, baina beti esaten diogu sukaldaria izan beharko lukeela. Inork baino hobeto egiten ditu postreak eta era guztietako platerak! Larunbatean kanapeak, entsalada epela, sahieskiak rokefor gaztarekin eta marrubizko tarta bat egin zituen. Bikaina benetan!
Norbait gaixotu zen jakiren bat jan ondoren?
Ez, denak egon ginen ondo gaua iritsi zen arte. Gero bakoitzak bere etxera alde egin zuen baina inor gaixotu balitz jakingo genukeen.

Eskerrak eman ondoren Mike-k alde egin zuen. Informazio guztiak bat egiten zuen. Larunbatean festa bat egon zen eta janaria eraman zuena kimikaria da. Daniellak zerbait ezkutatzen zuen. Dena argi zegoen. Bi egun barru Marrakechen egotea lortu zezakeen; Susan eta Kate-ekin, hirurak elkarrekin, hiri zoragarria ikusten... Gauza bakarra falta zen: probak.

6. Kapitulua

Susan? Mike naiz. Kasua amaitzear nago, Marrakechera itzuliko naiz gutxi barru. Zer moduz doa dana? Kate ondo dago? Sentitzen dut aldegin nuenean esan nuena. Eman muxu haundi bat ene loretxoari. Maite zaitut.

Igande hartan, Mikek eguerdirarte lo egin zuen. Inspektore lana neketsua zen. Aurreko gauean Susani mezu bat utzi zion eta egun hartan egingo zuena argi zeukan. Ever Green Terrace auzora joango zen kimikariarekin hitz egitera, eta ondoren, Daniella Kyrilenkoren etxera. Gutxi faltatzen zen misterioa ezagutzera emateko.

Peter Griffith jaunak Fisika eta Kimika ikasi zuen unibertsitatean, eta oso nota altuekin gainditu zuen. Inspektoreak etxeko atean jo zuenean, Peter harritua geratu zen, eta are harrituagoa berarekin zegoen emakumea. Ez Griffith jaunak, ez Kyrilenko andreak ez zuten bisitarik espero. Mike Fanning agertu zenean sorpresa handia hartu zuten.

Inspektoreak mugikorra hartu eta laguntza eskatzen zuen bitartean, Peter Griffith jaunak guztia kontatu zuen. Daniella eta berak, urteak zeramatzaten maitaleak izaten, baina Daniellak ezin zuen Jamesengandik dibortziatu. Elkarrekin egoteko modu bakarra James desagertzea zen. Horrela lortuko zuten betirako elkarrekin egotea.

Peter denbora luzez egon zen probak egiten; Na2O5(KI2)3 substantzia aurkitu zuenean Daniellari azaldu zion eta bion artean adostu zuten festa bat egitea. Griffith-ek sukaldaritzarako zeukan zaletasunak ezkutatuko zuen substantzia eta horrela, lortuko zuten zoriontsu izatea.

Griffith jaunak hitzegiteaz bukatu zuenean Paul Rocussek Daniella Kyrilenko eta Peter Griffith-en atxiloketa agindu zuen James Cannahanen hilketaren errudun izateagatik. Daniella negar zotinka sartu zen kotxean; ez zirudien urte batzuk lehenago munduko neskarik ederrenetariko bat izan zenik. Peter Griffith jaunak isilik jarraitzen zion bere maitaleari. Hain adimen handia izanik urte dexente pasa beharko zituen ezjakinez inguratuta.

Arratsalde hartan Mike Fanning-ek hegazkin bat hartu zuen Marrakecherantz. Aste bat pasa ondoren berriro ikusiko zituen bere bi altxorrak: Susan eta Kate. Besaulkian eserita eta leihotik begira, maitasunean egon zen pentsatzen. Kyrilenko eta Griffith-en irtenbide bakarra heriotza al zen? Erantzun bat aurkitu aurretik, lotan geratu zen.

Xabier Jimenez eta Leire Uriarte

AZKENEKO BIDAIA

2008-03-07T12:04:00.000+01:00

1

“TechnoWorld eta HTWork enpresa holandarrak elkarrekin lan egingo dute irailaren 14tik aurrera.
Bi teknologia enpresa hauek elkarrekin lan egingo dute mundu osotik TechnoHT enpresa bezala, teknologia mundu osora zabaltzeko. Hurrengo Irailaren 1ean egingo den bileran azkeneko akordioak zehaztuko dira.
…”
Egunkaria itxi nuen. Bosgarren aldia zen berri hura irakurtzen nuela. Maletinatik bileran esan beharreko apunteak atera nituen. Irakurtzen hasi nintzen… “Zertan nabil…. memoriaz dakit eta…” eta oraindik hiru ordu gelditzen ziren bidaia bukatzeko. Egarri nintzen: “Barkatu – esan nion azafatari – ekarriko didazu Coca-Cola bat mesedez?” Leihotik begiratu nuen, ez zen ezer ikusten, gaua zen, hegazkineko beste bidaiariak begiratu nituen orduan,oso arraroak ziren, hegazkina orokorrean oso arraroa zen. Coca-Cola ekarri zidaten, eta lasai-lasai edaten hasi behar nintzenean… hegazkinak astindu gogor bat eman zuen, eta edaria gainera erori zitzaidan. Bidaiarien artean beldur aurpegia zabaldu zen. Hauek ez ziren turbulentziak, hegazkina behera zihoan abiadura handiz. Beste bidaiari guztiekin batera oihukatu egin nuen. Aurrean nuen gizona bueltatu egin zen:
- Hemen gelditzen bagara hilko gara! - Esan zidan – goazen salto egitera!
Hegazkina uretatik hurbil zegoenean salto egin genuen.
Konturatu nintzenerako uretan nengoen, eta hegazkin zatiak hamar metrotara zeuden. Onik atera nintzen bakarra izan nintzen, eta orduan bakardade handia sentitu nuen. Urrunean irla bat ikusi nuen, ilargiaren argiaz argituta. Bitan pentsatu gabe igeri egiten hasi nintzen…

2

John Owers Estatu Batuetako negozio gizon bat zen. Munduan zehar ibiltzen zen beti, alde batetik bestera. Bere lanerako bizitzen zen, bere familia bakarra bere gurasoak ziren, baina lana zela eta, ia inoiz ez zeukan denbora beraiekin egoteko.
Bere burua oso ondo zaintzen zuen, egunero bizarra mozten zuen eta egun libreetan gimnasiora joateko aprobetxatzen zituen. Oso ordenatua zen lanean nahiz etxean.
TechnoWorld teknologia enpresan lan egiten zuen, kanpo erlazioetaz arduratzen zen. Goizean goiz joaten zen lanera eta arratsaldeko azken orduetan ateratzen zen. Hori bidaietan ez zegoenean, noski. Bere lana oso gustukoa zuen, eta lan orduak oso ongi ordaintzen zizkioten. Bere enpresan oso gustura zegoen, eta enpresakoak oso gustura berarekin. Bere lankideekin zeukan harremana oso ona zen. Bere lana oso ondo egiten zuen.
Bere enpresa, TechnoWorld, teknologiaren monopolioa lortuko zuen HTWork enpresarekin elkartzean, eta beraz, izugarrizko dirutza lortuko zuen. Baldintzak zehaztu ondoren akordio batera iritsi ziren, eta hurrengo irailaren 14ean TechnoHT enpresa aurkeztuko zuten meeting batean. Horretarako, lehenengo bilera bat egin behar zuten akordio guztiak sinatuz.
John, bileran egon behar zen enpresako irudi garrantzitsu bat zelako, eta Amsterdamera joan behar zen, bertan ospatuko zelako.

3

Irlara iritsi nintzen, ezin nuen sinetsi. Hondartzaren hondarrean nengoelarik itsasorantz begiratu eta istripuak eragindako sua oraindik antzeman nezakeen. Leher eginda nengoen, egia esan , olatuek hondartzara eraman ninduten. Energia behar nuen. Ezin nuen jarraitu. Lo egitera gelditu nintzen. “ Bihar hemendik irteteko zerbait pentsatuko dut “ nire buruari esan nion, eta lurrean buruz gora gelditu nintzen.
Esnatu nintzen, ez nekien zenbat ordu lo egin nituen. Ez zitzaidan inporta, istripua oraindik buruan neukan. Jada ez zitzaidan axola Amsterdamen neukan aurkezpena. Bakarrik handik irtetean pentsatzen nuen. Begiak ireki nituen pixkanaka-pixkanaka. Ez nuen hondartzako olatuen soinua entzuten, ezta irlako zuhaitzen hostoena ere. Ez nengoen hondartzan, ez nuen harea nabaritu nire inguruan. Astindu batez esnatu nintzen orduan. Alboetara begiratu eta gela arraro batean nengoela konturatu nintzen. Ohe arraro baten gainean nengoen, ohatila baten antzekoa. Besoetan makina batera iristen ziren urre koloreko hodi bana sartuta neuzkan. Momentu batean kendu nituen, nahiz eta min handia jasan, ohetik jaiki eta ingurura begiratu nuen. Nire alboan bi leiho zahar zeuden. Ezin izan nuen beste aldean zegoena ikusi, egurrezko xaflekin estalita zegoelako. Leihoen eskuinean, urre koloreko hodien makina zegoen. Honen ondoan hainbat armairu zeuden. Jarraian, mahai bat zegoen. Ez zeukan ezer gainean, lanpara txiki zahar bat bakarrik. Mahaiaren ondoan atea zegoen, irteera bakarra eta honen ondoan tantaka batzuk.
Oso arraroa sentitzen nintzen. Zutik jarri nintzen eta bazirudien dena mugitzen zela. Aterantz joan nintzen nire ustekaberako, irekita zegoen. Atea ireki eta pasabide bat zegoen. Ez nuen inor ikusi, beste bide bat aurkitu behar nuen. Sabairantz begiratu nuen: “ hori da! ” pentsatu nuen, aire konduktua ikustean. Mahaia kanpora eraman nuen, sabaizuloaren azpian jarri eta igo egin nintzen. Salto batez, konduktura heldu eta barrura sartu nintzen. Leku justua neukan handik ibiltzeko. Poliki-poliki jarraitu nuen, soinu gehiegi egin gabe. Izerditan blai nengoen, beldurra nire gorputzetik zabaltzen hasi zen. Laborategi horretako batek harrapatuko banindu…ez nuen horretan pentsatu nahi. Hortik jarraitzen banuen irteera bat aurkituko nuen, seguruenik.
Konduktutik jarraitu nuen denbora luze batez. Birak ematen nengoela iruditzen zitzaidan. Bat-batean gelditu nintzen. Bi ahots ezberdindu nituen:
- Zerbait berri 117 subjektuari buruz? – esan zuen lehenengo ahotsak.
- Ez, baina lasai, ezin da oso urrun egon – esan zuen bigarrenak.
- Ezin du ihes egin, beste batek ez.
- Lasai, ezin da hemendik atera... – eta pauso batzuk entzun nituen. Handik joan ziren.
Handik jarraitu nuen eta azkenean… urrunean argi bat ikusi nuen. Irribarre bat agertu zen orduan nire ezpainetan. Irteera zen. Eguzki izpiak ziren nire begiek ikusten zutena. Ibiltzen jarraitu nuen gelditu gabe eta iristerakoan egiaztatu nuen. Irteera bat zen! Hortik atera behar nintzen, baina lurreraino bizpahiru metro zeuden. Salto txiki bat eman nuen, lekurik ez zegoelako. Buruarekin ez erortzea lortu nuen, nahiz eta izugarrizko kolpea hartu. Minduta gelditu nintzen, baina handik altxatu eta ahal nuen azkarren basorantz korrika egin nuen atzera begiratu gabe.

4

Arratsaldea zen, eta giroa hozten hasia zen. Basoa oso hezea zen, zuhaitz eta landarez beteta zegoen. Nekez lurrera erori nintzen.
Tira, John, altxa zaitez, bai, ihes egin behar dugu, hondartzara joango gara, ea itsasontzi bat pasatzen den, zer? Hemendik ez da itsasontzirik pasatuko, irla madarikatu hau ez da mapetan agertzen, ez du inork ezagutzen, gose naiz, zerbait jan behar dut, ez, ia gaua da, lo egin behar dut, leku bat aurkitu, eta bihar zerbait jan, bai, fruituren bat edo, baina joder, berriz harrapatzen banaute zer, ni ez naiz basoko mutila, toki seguru bat aurkitu beharko nuke haiek berriz ez aurkitzeko, ez dakit nortzuk diren ezta zer hostia egin nahi duten nirekin ere, beno, hotza egiten du, gaua iristen bada, ez dut ezer ikusiko, hori da, goazen zerbait bilatzera, goazen motel, altxa zaitez!
Arnasa hartu eta neuzkan indar eskasak aprobetxatuz zutik jarri nintzen. Oinez hasi nintzen, begiak ixten zitzaizkidan eta hankak ez zuten ongi erantzuten. “ ez, goazen John, pixka bat gehiago, bakarrik pixka bat… ” behin eta berriz errepikatzen nion nire buruari. Ahal nuen moduan mugitzen nintzen zuhaitz eta zuhaixken artean. Konturatu nintzenerako eguzkia joana zen, nahiz eta oraindik zerbait ikusi. Leher eginda nengoen, minutuak oso azkar pasatzen ziren eta denbora agortzen zitzaidan. Korrika egin nahi nuen handik irteteko baina ezin nuen eta presa eman behar nuen toki seguru bat aurkitzeko. Bat-batean belaunek huts egin zidaten, eta lurrarekin topo egin nuen.
- Joder! – oihu egin nuen lurrera erotzean – Ez naiz inoiz hemendik aterako!
Norbait hurbiltzen zegoela nabaritu nuen. “ Ez, haiek ez! ” pentsatu nuen. Ezin nuen gehiago, ezta ihes egiteko altxatu ere.
Esku batek nire sorbalda ukitu zuen, eta ahots gogor batek esan zidan:
- Lasai, ez zaituzte berriz aurkituko, nirekin etorriko zara - Ez zen haietarikoa, behar nuen segurtasuna eman zidan eta lo gelditu nintzen.
Esnatu nintzen. Dena izugarri ongi gogoratzen nuen, pertsona horrekin hitz egin arte.
Kobazulo antzeko batean nengoen, oso hezea zena, hainbat trapuen gainean nengoen. Kobazuloaren lurra trapuz beteta zegoen.
- Esnatu zara, zer moduz zaude? – esan zidan ezezagunak.
- Nor zara? – esan nuen bere hitzei garrantzi handirik eman gabe.
- Egia da, ez dizut ezer esan. Charlie naiz, duela hilabete bat, edo bi, ez dakit, hona iritsi nintzen, hegazkin istripu baten ondorioz, lasaitu zaitez. – eta ur edalontzi bat eskaini zidan.
Benetan bitxia zen. Ez zen oso altua, baina izugarrizko giharrak zituen. Ez zeukan ilerik, eta eskuineko begian partxe bat zuen. Ez nion ezer galdetu, badaezpada. Gorputza orbainez beteta zuen. Arraroa izan arren, pertsona ona zirudien.
- John dut izena, John Owers. – eta eskua luzatu nion.
- Denbora luzean norbait ihes egitean espero nuen, ni bezala – esan zuen gaia aldatuz.
- Ihes egin? Nondik?
- Badakizu, laborategi horretatik.
- Zer egiten dute bertan?
- Egia esan ez dakit, baina pertsonekin lan egiten dutela ziur nago. Entzun, hemendik irteteko plan bat daukat. Zure laguntza behar dut, biok ihes egingo dugu. Ezin dizut ziurtatu ongi aterako denik, bina hemen ezkutaturik egotea baino hobea da.
- Lagunduko zaitut, nire bizitza berreskuratu nahi dut eta.
- Ongi da. Hau egingo dugu….

5

Gaua zen. Dena prest zegoen, eta oso urduri geunden. Kobazulotik atera ginen. Ilargia zeruan irribarretsu zegoen. Laborategia zegoen lekurantz abiatu ginen. Laborategitik atera nintzen aire konduktura iritsi ginen.
- Plana pentsatu bezala egingo dugu - esan zidan.
- Bai – erantzun nion.
Bere laguntzarekin konduktuan santu nintzen. Oso urduri nengoen, baina plana ongi ateratzeko gogoak bultzatzen ninduen . Ez nekien handik irtengo nintzen, baina saiatu behar nuen. Sabaizulora iristean, hau ireki, eta pasabidera jaitsi nintzen. Ez zegoen inor eta argiak itzalita zeuden. Eskuargia piztu nuen. Ez zen ezer entzuten makina batzuen hots konstantea izan ezik. Ez nuen laborategia ezagutzen baina Charliek bai. Berak emandako aginduak jarraitu nituen, esandako pasabideetatik joanez. Ate txuri batera ailegatu nintzen. Bertan kate bat zegoen, hau ez irekitzeko . Paretan zegoen
su-itzalgailu bat hartu nuen eta hainbat kolpe eman ondoren katea puskatze lortu nuen nahiz eta soinu ikaragarria egin. Segidan, atea ireki nuen. Laborategiko atzeko aldera eramaten zuen. Bertan Charlie zegoen itxaroten.
- Arazoren bat? – galdetu zidan.
- Ez, momentuz ez.
- Goazen ba. Zu produktuen bila eta ni materialen bila.
Banandu egin ginen. Bakoitza bere aldetik joan zen, plana jarraituz. Atzera begiratu eta Charlieren eskuargiaren argia nola urruntzen zen ikusi nuen.
- Baina, nor da Charlie? Zergatik laguntzen diot? Ez dakit nor den, ezta berarengan konfidatu beharko dudan ere. Agian laborategikoa da, nahiz eta bera hori ezeztatu. Duela bakarrik bi egun ezagutu dut. Non egongo dira laborategiko guztiak? Baina, norekin ari nahiz hizketan? Erotzen hasia naiz... Hemendik ihes egin behar dut naiz eta Charlie nor den ez jakin. Lagunduko diot, eta biak hemendik ihes egingo dugu...
‘Laborategia 1’ irakurri nuen ate batean. Honen ondoan kodigo bat sartzeko teklatua zegoen. Charliek esandako zenbakiak jarri nituen; 2,7,8,5,6. Benetan oso kontrolatua zeukan laborategia Charliek. Atea ireki eta barrura sartu nintzen. Hainbat produktu bitxi zeuden. Ez nituen halako produktuak inoiz ikusi. Ezta entzun ere; ‘anglusfina’ irakurri nuen kolore morea zeukan pote batean. Pote txiki batzuetan produktu horiek eta horrela irlaren existentzia demostratuko genuke.
Charliek itsasontzi txiki bat prestatua zeukan. Ez zuen ez arraunik ez belarik ere, eta horregatik motor bat behar zuen. Egia esan, ez nekien nola lortuko zuen, makina bati kenduko zion ziurrenik. Dena oso lasai zegoen. Gehiegi, nire ustez. Baina noizbait esnatuko ziren laborategiko horiek. Produktu kimikoak biltzen jarraitu nuen eta Charliek emandako oihalezko poltsa batean sartu nituen.
Bat-batean oihu batzuk entzun nituen:
- John! Ihes egin! Harrapatu naute! – Charlieren ahotsa zela nabaritu nuen.
Pasabidera atera nintzen eta Charlie niregana korrika ikusi nuen. Ez zuen motorra lapurtzea lortu. Zerbait gehiago hartu behar nuen froga moduan eta laborategian sartu eta denbora ez nuenez mahai baten gainean zegoen txosten bat hartu eta galtzetako gerrikoan jarri nuen. Charlie ni nengoen tokira iristen ari zen.
- Zetan zabiltza! Korrika egin! Alde hemendik!
- Produktu hauek asko pisatzen dute!
- Utz itzazu produktuak! Ihes egitea da garrantzitsuena!
Pasabidean Charlieren atzetik zetozen segurtasuneko guardia batzuk ikusi nituen. Pistola batzuk zeuzkaten eskuetan. Tiroka hasi ziren. Hau ikustean produktuak lurrera bota eta korrika hasi nintzen. Produktuek beraien artean erreakzionatu zuten eta leherketa txiki bat gertatu zen. Produktuak laborategiko atearen ondoan bota nituenez, leherketa laborategira iritsi eta bertan zeuden produktuak leherketa jarraitu eta handitu zuten.
Charlie eta biok , korrika egiteari utzi gabe, kanpora atera ginen. Tiro batzuk entzun nituen. Halako batean atzera begiratu eta Charlie lurrean zauritua eta atzean laborategia sutan ikusi nuen. Korrikan jarraitu nuen eta hondartzara iritsi nintzen. Atzera begiratu nuen, ez zetorren inor nire atzetik, baina plana gaizki atera zen. ‘Eta orain zer?’ pentsatu nuen. Ihes egiteko planarik gabe eta oraingoan bakarrik nengoen. Ezin nuen bakarrik ihes egin. Ezta saiatu ere. Ez nekien non zegoen Charlien egindako txalupa. Ez zidan esan. Agian ez zen nitaz fidatzen.
Soinu ikaragarri batek nire belarriak astindu zituzten. Itsasorantz begiratu eta itsasontzi bat niregana etortzen ikusi nuen. Sutearen kea ikusiko zuten seguruenik. Irribarrez itsasorantz igeri egiten hasi nintzen.

6

Itsasontzia zegoen tokira iritsi nintzen. Marinelak soka batzuk bota eta haien laguntzarekin itsasontzira igotzea lortu nuen. Haiek agurtu ere egin gabe istorio guztia kontatu nien. Ez zidaten ezer esan, bakarrik lurrera eramango nindutela. Eta horrela egin zuten.
Bi aste inguru barru, berriro nire herrialdean nengoen, eta itsasontzitik jaitsi bezain laster beltzez jantzitako pertsona batzuk kotxe batean sartu eta ni galdekatzera eraman zidaten. Lasai nengoen, ez nuelako ezer txarrik egin eta iristean zer gertatu zen galdetu zidaten. Lasaitasun osoz istorio guztia kontatu nien eta laborategian lapurtutako txostena eman nien.
Aste bat atxilotua egon ondoren eroetxe batera eraman ninduten. Indar alkandora bat jantzi ninduten. Han nengoela eroetxeko jabearen eta beltzezko pertsona horren elkarrizketa entzun nuen.
- Begira zer daukan – esan zuen beltzezko pertsonak txostena erakutsiz.
- Arriskutsua dela uste duzu?
- Arriskutsua? Ez dut uste, baina gehiegi daki. Zerbait gaizki atera omen zen, eta ihes egin zuen.
- Lehenengoan bezala?
- Lehenengoa hilda dago. Berarekin elkartu zen. Laborategiko lanak zailtzen ari zenez, irlatik kanporatzea egokiena zela pentsatu genuen. Hemen seguru egongo da?
- Lasai zaitez, ezingo da hemendik atera, eta edonori kontatu diezaioke, ez diote sinetsiko, orain eroetxe batean dago...
- Ongi da…..

Aitor Barrenetxea Iker Belloso

EL NIÑO CON EL PIJAMA DE RAYAS

2008-02-13T08:58:00.002+01:00

EL NIÑO CON EL PIJAMA DE RAYAS John Boyne

¿ Quieres saber qué pasará con el pequeño Bruno de 9 años cuando se va con su familia a vivir a otro lugar llamado Auschwitz ?

No siempre vivió en Auschwitz sino en Berlín. Pero el trabajo de su padre les hizo trasladarse allí ... o mejor dicho, la disposición a cumplir todo lo que le ordenaba su jefe.

¿Qué ocurrirá con Bruno cuando cruce aquella misteriosa alambrada?

Ainhoa Asiain DBH 2.B

ARRAUTZETIK JAIO ZEN ERRINOZEROA

2007-06-19T16:06:00.000+01:00

Bazen behin familia bat Madagascar-en ama larrosa eta aita pantera zena. Egun batetan larrosa landareak arrautz bat errun zuen lur azpian. Krisk! Krask! Korsk! Bapatean errinozero bat atera zen arrautzetik, aitak eta amas ezin zuten sinestu arrautz batetik beren kumea jaio izatea.

-Baina, nola atera daiteke animalia hori! Ni pantera eta ama larrosa landarea izanik! Jope! Buuu! Ezin dut sinistu!-aitak esan zuen harrituta.

-Lasai gizon! Zaindu egingo dugu, gure kumea baita, ez? –galdetu zuen amak.

-Bai, bai, gure semea da. Bale!-aitak erantzun zuen.

Kumeak pentsatzen zuen nortzuk izando ziren izaki horiek ez zituelako ezagutzen. Gurasoek pentsatzen zuten kumeak ez zituela ezagutuko bere gurasoak zirenik.

Kume errinozero zuria zen elurra bezalakoa, handia bere adinarentzat eta gogorra, burua elefante jaio berri batenaren tamainakoa, begi laranjak eguzkiaren kolorekoak, adar ederrak zeuzkan eta aho handia baino lehoi batena baino txikiagoa.

Gorputz gogorra metala bezelakoa, indartsua eta hanka txikiak bere oinaren kontrakoa. Abila, azkarra, bihotz onekoa eta lasaia.

-Eroski deituko diogu. Bale?-galdetu zuen amak.

-Bai, oso izen polita da. – erantzun zuen aitak.

Errinozeroa hazitu zenean galdetu zien gurasoei:

-Aita, ama, zergatik jaio nintzen errinozeroa? Eta gaitera arrautz batetik jaiotzea?

-Ba, zera Eroski. Nola azaldu.-esaten hasi zen aita.

-Zure aitak esan nahi duena zera da. Ez dakigula nola. Horregatik tximu jakintsuarenagan, Irich-engana, joan behar duzu, zure galdera guztiei erantzungo dizu eta.- esan zion amak Eroskiri.

Eroski Irichengana abiatu zen, tipi, tapa, tipi, tapa…gainera egun pare bat kostatu zitzaion iristea. Iritsi zenean esan zion : “ Nola jaio izan niteke errinozerontea, ama larrosa landarea eta . aita pantera izanik?” Besteak orduan esan zion: “Zure amak eta zure aitak dauzkaten gauza txiki batzuk elkartzen sortu zinen zu”. Baita esan zion Madagaskarko animali guztiak arrautzetatik jaiotzen zirela lur berezia zelako. Azkenean itzuli zenean, familiari guztia azaldu zion. Bla, bla, bla, blabla, bla...

JAVIER F. LIZARRAGA LH 6.MAILA

MOTEL, UZTAZU!

2007-06-08T11:19:00.000+01:00

Iruñean, 2007ko maiatzaren 1ean

Kaixo:

Zer moduz zure birikak? Hori galdetzen dizut, erretzaile amorratua zarelako. Galdera ez da zuretzat bakarrik, zure inguruko pertsonentzako ere bai; seme-alabak, senarra edo emaztea, mutil-laguna edo neska-laguna…

Hau ez da txapa sartzeagatik baina hitzegiten duzunean, zutaz urrundu beharra daukat eta ezin dizut ahora begiratu, zure hortz beltzek nazka ematen didatelakoz (eskuan duzun zure laguntxo horregatik).

Nahi baduzu, aholkuren bat emango dizut: Zure betiko lagunak, traizioa egingo dizu, bizitza kentzeko gai baita! Aukera ezazu zure eskuan izateko edozein zaporeko “txupatxus” alaia, zigarro mixerable hori ordezkatzeko.

Mila euro gasta ditzakezu munduko perfumerik onena erosteko, baina horrela jarraitzen baduzu, ezta honek ere ez du estaliko kaleetatik daramazun kirats hori…!

Eta zer esanik ez, zure etxearen usainaza…!

Aizu, egin ezazu nahi duzuna, erre dezakezu nahi baduzu, baina egiten duzun bakoitzean, pentsatu esan dizudan guztia, gutxiago biziko zarela gehiturik.

Eta zure ingurukoek esaten duten bezala; motel, uztazu!

Zutaz kezkatzen den norbait.

Joxan Ormazabal idazlea ikastolan

2007-03-06T14:33:00.000+01:00

Joxan Ormazabal idazlea martxoaren 6an ikastolara etorri zen DBH 1.go mailako ikasleei bere liburu Kittanori buruz hitzegitera. Ikasleak Ostadar proiektua jarraituz, Kittano liburua irakurri dute eta honen inguruko lan bat egiten ari dira. Aukera paregabea izan dute idazleari nahi bezain beste galdera egiteko eta momentu bikaina berearekin pasatzeko.

El nombre de la rosa

2007-02-13T09:01:00.000+01:00

El libro ‘El nombre de la rosa’ trata sobre dos frailes, Guillermo de Baskerville y Adso (que son los protagonistas del libro). Guillermo y Adso van a una abadía, y en esa abadía ocurren cosas muy extrañas durante el tiempo que ellos dos permanecen allí. Cosas como que frailes de la misma abadía van siendo asesinados. Mientras los demás frailes piensan –o quieren pensar- que el diablo está dentro de la abadía Adso y Guillermo (su maestro) intentan descubrir el porqué de las muertes. Por otro lado, los protagonistas tienen acceso a todas las salas de la abadía menos a la gran biblioteca. En las investigaciones que Guillermo y Adso hacen, Guillermo se da cuenta de una cosa; y es que todos los cadáveres de los frailes tienen manchas de tinta en la lengua y en un dedo…¿Qué extraño no?¿Será sólo casualidad? La tinta está en los libros y los libros en la biblioteca…¿Por qué les prohíben a Guillermo y a Adso el acceso a la biblioteca de la abadía?¿Qué habrá oculto en la biblioteca?¿Quién será el responsable de los crímenes?
Todo esto y más datos los podrás descubrir leyendo el libro o también viendo la película que lleva el mismo título que el libro. MERECE LA PENA!

Oihane Ardanaz DBH 3C

IRAKURKETA AHOLKATZEN

2007-02-11T20:00:00.000+01:00

Poesia gustoko baduzu,irakurri itzazu liburu hauek:
BOTOI BAT BEZALA (idazle ezberdinak)
HITZAK JOSTAILU (Joxean Ormazabal)

Misteriozkoak nahiago badituzu:

Harry Potter eta sorgin harria

Mutiko hau umezutrz geratu da eta izeba-osaba eta lehengusu gogaikagarriekin bizi da.Harry bakar-bakarrik sentitzen da.Egun batean bizitza aldatuko dion gutun bat ailegatu zitzaion eskola batetatik.Eskola honetan magia egiten ikasiko du eta lagun onak egin.

Harry Potter eta sekretuen ganbera

Harryk lehenengo ikasturtea bukatzean,irrikaz zegoen berriz itzultzeko Hogards ikastetxera. Larri egongo da Harry hurrengo ikasturtera itzultzeko,baino Ron,bere lagunak lagunduta iritsiko dira eta beste aurreki urtea bezain mugitua izango da hau.

Nerea Ezkurdia, DBH 1.C

HOYOS: LABURPENA ETA IRITZIA

2007-02-11T18:16:00.000+01:00

IZENBURUA:HOYOS
IDAZLEA:LOUIS SACHAR

LABURPENA :liburuan Stanley izeneko mutiko bat, (protagonista) salatu egiten dute zapatila batzuk lapurtzeaz eta Lago Verde kanpaldira bidaltzen dute. Eta han abentura bat izaten du hango mutiko batekin.

IRITZIA: nire ustez Hoyos liburua hasieran pixka bat aspergarria da egun guztietan berdina gertatzen delakoz baina gero, aurrerago, Stanley eta Zeroren abenturarekin askoz gehiago animatzen da.

Mikel Irigoien DBH 1.C

ZERTARAKO IRAKURRI?

2007-01-16T23:42:00.000+01:00

IRITZIAK

Zertarako irakurri (gure garaikideak)Iban Zaldua, idazlea. "Liburu klasikoekin soilik bizitza bat baino gehiagorako irakurgaia izango genuke, eta, ziur nago, irakurtzen ditugun liburu garaikide askori baino probetxu gehiago aterako genieke, bai estetikoki, bai eta (zer esanik ez) moralki ere. Edonola ere, arazo ugariz libratuko ginateke garaikideak irakurtzeari uko egingo bagenio, horrekin batera idazteko motiboak desagertuko liratekeelako eta, ondorioz, ez genukeelako matraka ematen ibili beharko idazteko zergatiak justifikatzen aritzeko (...) Azkeneko argudioa da bereziki interesgarria iruditu zaidana, azkeneko buklea: garaikideak irakurri behar direla klasikoak berrirakurri ahal izateko. Ez zait argudio txarra iruditzen". (2006/02/24)

Ongi etorriak!

2007-01-13T20:49:00.000+01:00

Ongi etorriak Paz de Ziganda Ikastolako Literatura txokora. Bertan, euskeraz, gaztelaniaz, ingeleraz... irakurketaren inguruan arituko gara.